vrijdag 5 september 2014

Afscheid

Toen ik in 2008 een griepje kreeg en me ziek meldde, had ik niet verwacht dat ik 6 jaar later, in 2014, nog thuis zou zitten. Die griep ontwikkelde zich tot een longontsteking, een burn out en uiteindelijk na veel gedoe en frustraties bleek het ME te zijn. Ja, lekker dan.

Omdat schrijven ook lukte terwijl ik op de bank lag, begon ik na een aantal jaren ziekte dit blog. Het was mijn uitlaatklep en ik hoopte zo ook meer begrip te kweken hoe het is om met een chronische aandoening als ME te leven. De laatst tijd schreef ik steeds minder hier. Ik ben aan het opknappen en mijn wereld wordt groter.

Door een stap terug te doen, kon ik voelen wat nodig is. Wat wil ik nu, wat kan ik nu? Toen ik dit blog begon lag ik nog hele dagen plat. Ik had weliswaar niet de hoop opgegeven om beter te worden, maar hoe, dat zag ik zo 1-2-3 niet. De grote ommekeer kwam toen ik de behandeling van Ashok Gupta startte, nu precies 2 jaar geleden. Sindsdien is mijn gezondheid enorm verbeterd. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar ik kom wel alle dagen buiten, mijn basisconditie wordt steeds beter en mijn immuunsysteem ook. Aan alles merk ik dat het herstellend vermogen van mijn lichaam steeds meer terugkeert.

Zoals ik net schreef, ik ben nog lang niet waar ik wil zijn. Om daar te komen moet ik keuzes maken. Als ik iets heb geleerd van Gupta dan is het dat je energie kunt lekken en energie kunt krijgen. Steeds beter weet ik waar ik energie van krijg: van schrijven, van koken en bakken, van mijn gezin, van lezen, van buiten zijn. Inmiddels heb ik steeds minder behoefte aan een uitlaatklep over mijn ziekzijn nu mijn gezondzijn steeds meer de overhand krijgt.

Ik heb vaak geschreven over 'de vrouw in de spiegel'. Het was een grote schok om mezelf helemaal niet te herkennen als ik in de spiegel keek. Die vrouw in de spiegel, wie was dat mens met die kringen en die dode ogen? Waar was de vrouw gebleven die 1000 dingen tegelijk deed? De levenslust was er nog wel maar de uitvoering liep stuk op een haperend lichaam en een mistig hoofd.

Het omhelzen van de vrouw in de spiegel, het (h)erkennen dat 'ik' toch echt die vrouw was en dat goed vinden, was een grote stap voorwaarts. Iets erkennen is niet hetzelfde als je ergens passief bij neerleggen, ontdekte ik. Door mezelf in al mijn ME-glorie te erkennen kwam er ruimte voor andere zaken. Want vechten tegen ziekzijn kost veel energie en nu verspilde ik dat kleine beetje dat ik had ten minste niet meer.

Gupta is hier heel belangrijk bij geweest. Maar ook het ontdekken van welke voeding ik wel en niet verdraag, heeft veel verbetering gebracht. En zo gebeurde het 'ineens' zomaar dat ik deze zomer op de Puy de Sancy stond en  naar beneden wandelde. Voor mij een moment waar ik nu heel vaak aan terug denk.

En laten we eerlijk zijn, het is veel makkelijker nu om die vrouw in de spiegel te (h)erkennen of te accepteren. Ook al ben ik niet dezelfde dan voor ik ME kreeg. Ik ben veranderd, maar wel ten goede. Ik maak mezelf niet meer zo gek met wat moet van mezelf. Ook nu heb ik slechte dagen, soms slechte weken maar ach, dat is dan maar zo. Gewoon platliggen tot het weer overwaait. Een persoon die midden in het leven staat, werkt en een sociaal leven heeft, wordt misschien helemaal gek als hij eens een weekje zou ruilen met mij. Misschien dat dan alleen de beperkingen opvallen, want ook nu kan ik nog niet eens een kwart van wat anderen doen. Maar voor mij is het meer dan genoeg. Het is goed zoals het is en het wordt alleen maar beter hoe meer ik dát kan voelen.


Tijd voor een afscheid dus. Als je het leuk vindt om me toch te blijven volgen, dan kun je me vinden op Min of Meer (waar ik steeds meer niet alleen over (omgaan) met geld schrijf maar ook over mijn leven nu en op mijn  kookblog Echt eten, puur koken.

Tot ziens lieve lezer. Bedankt voor het meelezen & meeleven. Ik wens je veel gezondheid en goeds en misschien tot ziens op een andere plek!