Pagina's

vrijdag 29 november 2013

Uitje van school en de dagen erna...

Deze week
ging ik
op dinsdagmorgen
mee
met een uitje
van school.

Thuisgekomen
voelde ik me goed.
Sterker nog,
ik verkeerde
in een hysterische
overwinningsroes.

Die roes
was zó sterk
dat ik in de middag
even moest
gaan liggen
en dat deed ik,
tot nu eigenlijk.

Drie dagen liggen
geeft tijd
om te denken.
Waarom
voelt dit
toch zo goed?
Want evengoed
lig ik nu plat.
Wat is het verschil
met vroeger?

Het verschil is,
hoe ik
ermee omga.
Het verschil is,
wat ik voel.
Het verschil is,
dat er geen pijn is.

Ik ben moe,
gewoon moe
van iets doen
terwijl ik niets
gewend ben.

Het verschil is
dat ik kon meegaan
zonder problemen
tijdens het uitje.

Het verschil is
dat ik erna
toegaf aan
het moezijn.
Dat was vroeger
vloeken in de kerk.

Dus lig ik
in bed
en wacht
tot de moeheid
wegzakt
en besef me
dat als ik iets
heb geleerd
de afgelopen jaren
dan is het
dat een goed bed
héél belangrijk is.
Dat
en een portie humor,
een pondje geduld
en een kilo
onverwoestbaar
goed humeur.

Wat een stappen weer,
zo stilliggend in bed.....

dinsdag 26 november 2013

Uitje van school

Vandaag
sta ik vroeg op.
Iets vroeger
dan anders.
Meteen wassen
en ook
meteen aankleden.
Ontbijt naar
binnen werken.
En dan....
dan gaan we op stap.

S. en ik
gaan naar school.
Zijn klas
heeft een uitje
en ik ga mee.

Voor t eerst
in 5 jaar
ga ik mee
met zijn klas.
Gelukkig
nog net
op tijd,
hij zit
in groep 8.

De andere ouders
die meegaan
zijn gepokt
en gemazeld.
Ik niet,
ik ben bleu.

En ik geniet.
Ik ga mee!
Op de fiets,
naar een boerderij.
Daar aangekomen
moet ik
'mijn groepje'
in de gaten houden
en zorgen
dat ze niet
al te erg
gaan gillen.

Het verbaast me
hoe ik
heel makkelijk
de gillende kinderen
langs me heen
laat glijden.

Ik geniet.
Gil maar raak,
doe maar,
het deert me niet.
En nou allemaal 
koppen dicht!
Want opletten
moet wel.

Weer thuis
ben ik
koud,
nat,
vies,
dorstig,
maar niet moe,
en niet overprikkeld.

Wat een dag.
Wat een stap.