Pagina's

woensdag 26 juni 2013

Zwemmen

Als ik opsta
ben ik zenuwachtig,
ik ga zwemmen!
De laatste keer
dat ik dat deed
weet ik nog goed.
Ik had er weken last van.

Tijd voor eerherstel
van mijn lijf.
Ik  kan dit,
vast, hopelijk,
denk ik dan toch.

Ik zwem heel langzaam,
achter een stel bejaarden.
Ik zwem!
Ik zwem echt!
Na een kwartier
moet ik stoppen,
dat heb ik afgesproken,
met mezelf.

Uit het zwembad,
ga ik even zitten.
Voelen hoe het voelt
in dat lijf van mij.

Het voelt goed, fijn,
ik voel dat ik iets deed.
Ik ben moe van iets doen
in plaats van moe zijn
van niets doen.

Gauw weer aankleden.
Dat kost nog de meeste moeite,
in een klein hokje,
met een loeiharde radio
die staat te tetteren
door luidspeakers 
en waaraan
niet valt te ontsnappen.

Nu zwem ik elke week.
De bejaarden zwemmen
nu achter mij aan,
want ik haal ze
continue in.

Deze weken heb ik
continue spierpijn
van het zwemmen
en het revalideren.
Spierpijn is niet vreemd
of gevaarlijk.

Gewoon twee dagen
een beetje spierpijn
na wat beweging
is normaal.

Hoe anders dan
in de ME dagen
toen spierpijn
weken aanhield.

Ik zwom nu
de ME voorbij
en liet de onlogica
van de pijn
ver achter me.
Nu nog toewerken
naar een gestroomlijnd lijf
en leren leven
met die tetterende radio.



donderdag 13 juni 2013

Stress en de amygdala

Zo lang ik bepaal wat er gebeurt
gaat het goed met mij.
Ik doe oefeningen, mediteer, revalideer,
en word zo elke dag een beetje beter.

Maar het leven is niet maakbaar
en soms dringt de buitenwereld
op een wrede manier
mijn cocon van herstel binnen.

Weken van stress en verdriet
door de gruwelijke moord
op een held uit mijn jeugd
maken dat mijn brein
niet meer tot rust komt.
Wat ik ook doe, het blijft malen.
de amygdala slaat alarm,
slapen lukt bijna niet.

Ineens ben ik weer
terug bij het gevoel
van een jaar geleden.
Zwevend van moeheid,
niets kunnen relativeren,
alles is teveel.

Maar ik weet  veel meer
dan een jaar geleden.
Ik weet dat de amygdala
denkt dat het alarm moet slaan.
Ik doe daarom gewoon
wat ik wil doen.
Ik zwem, ik ga naar de winkel,
doe mijn oefeningen,
beweeg in slow motion
en ontspan zo veel mogelijk.
De amygdala wordt
door mij toegesproken
als was het een kind.
Stop stop stop
met dit hysterische gedoe.
Stress is niet hetzelfde als ziek zijn
en gaat vanzelf weer voorbij.
Hoor je me? Stop stop stop.

Het besef dat dit kan,
dat ik niet in paniek raak,
dat ik weet wat er gebeurt,
maakt mij dankbaar
en geeft goede moed
voor de toekomst.