Pagina's

zondag 31 maart 2013

Klussen en verbouwen

Herstellen
van ME
is niet hetzelfde
als genezen zijn
van ME,
zo heb ik
weer eens
geleerd.

Tijdens de
twee weken
dat er hier
werd verbouwd
ging eerst
langzaam
en toen snel,
heel snel
bij mij
de rek er uit.

Ik werd
een snauwend monster
dat niets meer
kan relativeren.

Gelukkig
was mijn lief
zo alert
dat het
in elkaar zetten
van ons bed
en het snel inruimen
van onze slaapkamer
hoge prioriteit kreeg.

Nu lig ik
in bed.
Boven gaat
het klussen door.
Ik lig
en zoek naar
de brokstukken
van mezelf.
Ik zoek
naar het plaatje
van hoe ik
twee weken geleden
nog was,
maar vind het niet.

Dat was
een spannend spel!
'Klussen & Verbouwen',
U gaat
NU terug 
naar AF
en u blijft daar 
tot het trillen
is gestopt,
tot het snauwen 
is afgenomen,
en u niet
meer denkt
om te vallen.

Het huis
is bijna klaar
en ik ook,
maar dan andersom.
Toch zie ik
ook nu
vooruitgang.
Dit spel
had vorig jaar
überhaupt
niet gespeeld
kunnen worden.

Zo dus!

maandag 25 maart 2013

Verjaarspartijtje (2)

We hebben
het weer gehad,
het was zó voorbij,
het partijtje van
onze 11-jarige.

Het was super
en heel erg leuk.
Zoon genoot
en ik ook,
tot mijn
stomme verbazing.

Het waren dezelfde
gillende jochies
als altijd
in hetzelfde huis
met ongeveer
hetzelfde programma.
Iets eten thuis,
iets doen buitenshuis
en dan weer
iets eten thuis.

Wat was er anders
dit jaar?
Ik!
Ik was anders,
heel anders.
Wat een verschil
met vorig jaar.

Evengoed
werd ik
vandaag wakker
met veel pijn
en het gevoel
dat mijn lijf
in een droogtrommel
vast zit.
Opstaan gaat moeilijk.
Maar dit keer
maakt het me niet uit.


Ik genoot en
verwacht nu niets,
leg me neer
bij wat is.
Mijn lijf
doet dat
immers ook.

Heb ik vandaag
lekker de tijd
voor de krant
van zaterdag.

Ik lig en geniet.
Wat ben ik al ver.
Benieuwd wat ik
volgend jaar
allemaal kan.

vrijdag 22 maart 2013

Uitdaging

Vandaag is een dag
met een uitdaging.
Wat deed ik veel
deze week.
Ik pakte het zo
verstandig aan,
vond ik zelf
dan toch.

Opruimen,
uitruimen,
uitmesten,
het moet
nu
allemaal
van mij.

Dus doe ik
telkens
even uitruimen
en dan
een kopje thee.

Na 2 dagen
staat er
onder de trap
een gigantische berg
voor de kringloop klaar.
Die berg
vertelt het verhaal
van een scheve verhouding
tussen uitruimen
en kopjes thee.

Vandaag sta ik op
maar iemand
drukt mij naar beneden.
Ik heb hartkloppingen
en ben misselijk.

De grens heeft
mij weer eens
gevonden
ook al had ik me
dit keer
zo goed verstopt.

Vandaag is een dag
met een uitdaging.
Ik moet met Zoon
naar de GGD.
Dat moet,
dat kan ik
niet afzeggen.

En daarna zou ik
met hem gaan lunchen
bij Bagels en Beans.
Dat moet,
dat heb ik beloofd.

Geen flauw idee
hoe we dit gaan doen.
Eerst maar eens
zien of aankleden lukt.

dinsdag 12 maart 2013

Snel beter worden!

Er is weinig
voor nodig
om mij
tegen het plafond
te krijgen.
Een envelop
met het logo
van het U.WV
op mijn deurmat
zien liggen
is vaak al voldoende,
Moet je voorstellen
wat er gebeurt
als 'ze' bellen.

Het telefoontje
kwam niet onverwacht.
De dag ervoor
belden ze ook,
maar was ik
naar de fysio.
Kon ik me vooraf
lekker 24 uur opvreten
wetende
dat ze gingen terugbellen.

Dat was
geheel niet nodig
bleek achteraf.
Ik werd gebeld
door een MENS
met inlevingsvermogen.
Het gesprek
viel reuze mee.

Werken is
nog niet
aan de orde.
Dat vind ik
en dat vindt
de meneer
van het U.WV ook.

Na het gesprek
weet ik
van gekkigheid
niet wat ik moet doen.
Alles in mij
is geagiteerd.

De wetenschap
dat een ander
over mij
kan beslissen
voelt niet prettig.

De wetenschap
dat de uitkomst
van zo'n gesprek
afhangt van empathie
aan de andere kant
van de lijn,
voelt niet goed.

ME is voor anderen niet tastbaar.
ME is voor anderen ongrijpbaar.
Men wil een duidelijke diagnose
gevolgd door een exacte prognose
zodat reacties daarop kunnen worden afgestemd.

Door zo'n prettig gesprek
voelt het
alsof ik
door het oog
van de naald kruip

Ik wil niet
van anderen
afhankelijk zijn.
Ik wil zelf
mijn geld verdienen
en deze periode
van mijn leven
achter me laten

Ik wil
de envelop
van het U.WV
op mijn deurmat
zien liggen
en geen enkele reactie tonen
omdat ik weet
dat het achter me ligt.

Snel beter worden!
Dat kan alleen
door rustig aan te doen.

Voorwaarts kruip!

dinsdag 5 maart 2013

De man met de hamer

Dit weekend
vierden we
de verjaardag
van ons zonnekind.

Een huis
vol bezoek
en ik doe van
blabla en klets klets
alsof het niets is.
Ik geniet van
de gezelligheid.

Wat een verschil
met vorig jaar.
Toen lag ik
op de bank
en werd
het bezoek
na 2 uur
de deur uitgezet
omdat ik
het niet meer trok.

Hoe anders nu.
De eerste
kwam binnen
om 2 uur
en de laatsten
werden uitgezwaaid
om 9 uur
in de avond.

De dagen erna
deed alles het nog.
Dat ging goed.
Dat viel mee!
Alleen vanmorgen
bij het opstaan
stond er ineens
een man naast het bed.
U kent hem vast wel,
de man met de hamer.
Hij haalde uit
en daar ging ik,
onderuit en plat op bed.

Dus lig ik nu
en sta pas weer op
als die man is weggegaan.

Het maakt niet uit,
ik lig wel lekker
en zo kan ik
even herkauwen
op wat was
en wat is
en wat nog gaat komen.