Pagina's

zondag 20 januari 2013

IJspret!

Nooit verwacht
en toch gebeurd.
Het is winter,
de sloot ligt dicht.
De mannen gaan schaatsen.
In mij kriebelt het.
Zal ik ook?
Kan ik dat?
Is het niet te vroeg?

Weg met dat getut.
Gewoon proberen.
Dus probeer ik het.
Wat zeg ik,
niks proberen.
Schaatsen!

Ik heb geschaatst.
Niet lang.
Twee keer
vijf minuten.
Maar toch.
Ik heb geschaatst!

Ik gleed
over het ijs.
Eerst wat stijf.
En ook wel bang.
Maar ik heb geschaatst.

Voor 't eerst in jaren
gleed ik over ijs,
kreeg ik rode wangen
die heftig gingen gloeien.

Ik heb geschaatst
en ging maar
één keer onderuit.
Krabbelde overeind
en ging weer verder.

Voor iemand
die jaren lang
plat lag
op de bank
is dit bijna niet
te bevatten.
Zo groot,
zo mooi,
zo heftig
en zo van mij,
voor mij,
dit moment.

Ik heb geschaatst!

dinsdag 8 januari 2013

Evaluatie behandeling: het eerste half jaar

Voor de behandeling die ik volg, heb ik een jaar uitgetrokken. Ik volg gewoon een jaar lang de adviezen op van Gupta, doe de oefeningen en hoop er het beste van. Inmiddels ben ik op de helft en dat nodigt uit voor een terugblik en misschien zelfs een conclusie.

Nu zou ik natuurlijk een stukje kunnen schrijven over dat ik zes maanden geleden grote delen van de dag plat lag en weinig buiten kwam en nu dagelijks mijn neus buiten de deur steek of dat douchen me nu niet meer volledig uitput. Is dat interessant? Nauwelijks. Hooguit bemoedigend voor een meelezende ME-patiënt die zoekt naar een behandeling.

Hoe maak ik dan wel de staat op en deel dit met jullie? Dat zal ik vertellen. Vorige week las ik mijn eigen blog van A tot Z. Ik begon gewoon bij mijn eerste stukje en ging zo verder. Ik heb gehuild en gelachen. Wat me opviel was dat ik treurige zaken met humor benaderde maar evengoed droop het verdriet, de wanhoop en de woede soms van de stukjes af. Belangrijker nog: ik herkende die vrouw niet meer. Wat een geworstel en gedoe om door de dagen heen te komen. Ik had zo met haar te doen. Ik ben haar niet meer. Ik ben haar voorbij gelopen.

Als ik goed nadenk weet ik nog wel hoe het was  om ME te hebben en niets te kunnen. Maar het staat ver van me af  nu. Ik ben zo gewend geraakt aan meer beweging, vrijheid, vertrouwen in mijn lijf dat mijn wereld compleet veranderd is. Dat is zichtbaar in het huis: de zadelkruk verdween uit de keuken. Dat is ook zichtbaar in de spiegel: ik zie mezelf er weer in in plaats van die vreemde vrouw met kringen onder haar ogen.

Ben ik nu beter? Nee, nog lang niet. Er is nog veel te doen. Er zijn veel aandachtspunten. Mijn amygdala slaat nog steeds op hol van drukte, prikkels, meer dan 3 personen in een ruimte. Maar dat voel ik vooral mentaal. Mijn lijf doet het prima. Eigenlijk ben ik nu iemand met een verschrikkelijk slechte conditie en veel moeheid voel ik omdat ik niets meer gewend ben.

Zo terugkijkend, weet ik, voel ik en vertrouw ik dat ik beter word. Het komende half jaar wil ik nog meer uitbreiden. Ik wil eens - zonder begeleiding -  met de trein naar een vriendin toe en ervaren of dat lukt zonder terugval in het dagelijkse leven. Er is een yoga-workshop van 4 bijeenkomsten die ik graag zou willen volgen. Ik wil zodra mijn schouder het toelaat (blessure) proberen of ik eens kan gaan zwemmen. Dat ga ik natuurlijk niet allemaal tegelijk doen, maar stapje voor stapje.

Maar bovenal ga ik genieten, van wat is en wat kan en wat gaat komen.

donderdag 3 januari 2013

De dag erna

Het is 1 januari 2012.
Ik lig in bed
en alles doet pijn.
Gisteren bleef ik op
tot 12 uur.
Waarom toch?
Ik ben niet
in mijn eigen huis
dus ik sta op
en ga naar beneden
waar de tafel feestelijk
is gedekt.
Na het ontbijt
moet ik weer liggen.
Ik ben zo beroerd
dat naar huis gaan
even moet worden uitgesteld.
Beroerd,
niet van de alcohol,
maar van het laat
naar bed gaan.
Het duurt zeker
twee weken
voordat ik weer
stabiel ben.

Het is 1 januari 2013.
Ik lig in bed
en maak de staat op.
Gisteren ging ik
om twee uur  naar bed.
Nu voel ik me moe.
Gewoon moe,
geen rampen-moe,
geen dit-komt-nooit-meer-goed-moe.
Gewoon moe,
zoals jij ook
wel eens bent
als je laat
naar bed gaat.

Ik stap uit bed
en maak het ontbijt klaar,
zwaai het bezoek uit
en voel me goed.
Moe, maar goed.

De volgende dag
stap ik op de fiets
en maak een rondje
langs de bieb,
de pinautomaat,
het postkantoor
en de boodschappenwinkel.

In de avond in bed
overdenk ik mijn dagen
en kan mijn geluk niet op.
In één jaar tijd van
Groot Alarm naar
gewoon moe

Dit jaar is
nu al geslaagd
en dan was dit
nog maar dag 2.