woensdag 26 juni 2013

Zwemmen

Als ik opsta
ben ik zenuwachtig,
ik ga zwemmen!
De laatste keer
dat ik dat deed
weet ik nog goed.
Ik had er weken last van.

Tijd voor eerherstel
van mijn lijf.
Ik  kan dit,
vast, hopelijk,
denk ik dan toch.

Ik zwem heel langzaam,
achter een stel bejaarden.
Ik zwem!
Ik zwem echt!
Na een kwartier
moet ik stoppen,
dat heb ik afgesproken,
met mezelf.

Uit het zwembad,
ga ik even zitten.
Voelen hoe het voelt
in dat lijf van mij.

Het voelt goed, fijn,
ik voel dat ik iets deed.
Ik ben moe van iets doen
in plaats van moe zijn
van niets doen.

Gauw weer aankleden.
Dat kost nog de meeste moeite,
in een klein hokje,
met een loeiharde radio
die staat te tetteren
door luidspeakers 
en waaraan
niet valt te ontsnappen.

Nu zwem ik elke week.
De bejaarden zwemmen
nu achter mij aan,
want ik haal ze
continue in.

Deze weken heb ik
continue spierpijn
van het zwemmen
en het revalideren.
Spierpijn is niet vreemd
of gevaarlijk.

Gewoon twee dagen
een beetje spierpijn
na wat beweging
is normaal.

Hoe anders dan
in de ME dagen
toen spierpijn
weken aanhield.

Ik zwom nu
de ME voorbij
en liet de onlogica
van de pijn
ver achter me.
Nu nog toewerken
naar een gestroomlijnd lijf
en leren leven
met die tetterende radio.