donderdag 13 juni 2013

Stress en de amygdala

Zo lang ik bepaal wat er gebeurt
gaat het goed met mij.
Ik doe oefeningen, mediteer, revalideer,
en word zo elke dag een beetje beter.

Maar het leven is niet maakbaar
en soms dringt de buitenwereld
op een wrede manier
mijn cocon van herstel binnen.

Weken van stress en verdriet
door de gruwelijke moord
op een held uit mijn jeugd
maken dat mijn brein
niet meer tot rust komt.
Wat ik ook doe, het blijft malen.
de amygdala slaat alarm,
slapen lukt bijna niet.

Ineens ben ik weer
terug bij het gevoel
van een jaar geleden.
Zwevend van moeheid,
niets kunnen relativeren,
alles is teveel.

Maar ik weet  veel meer
dan een jaar geleden.
Ik weet dat de amygdala
denkt dat het alarm moet slaan.
Ik doe daarom gewoon
wat ik wil doen.
Ik zwem, ik ga naar de winkel,
doe mijn oefeningen,
beweeg in slow motion
en ontspan zo veel mogelijk.
De amygdala wordt
door mij toegesproken
als was het een kind.
Stop stop stop
met dit hysterische gedoe.
Stress is niet hetzelfde als ziek zijn
en gaat vanzelf weer voorbij.
Hoor je me? Stop stop stop.

Het besef dat dit kan,
dat ik niet in paniek raak,
dat ik weet wat er gebeurt,
maakt mij dankbaar
en geeft goede moed
voor de toekomst.