woensdag 15 mei 2013

Update Gupta behandeling

Bijna al weer 4 maanden geleden dat ik de laatste update schreef. Ik heb het ook zo veel drukker dan voorheen dat het er bijna bij inschiet. Maar hier komt dan de voortgang.

De grote sprong van de afgelopen maanden is op het gebied van prikkelverwerking. Waar ik hiervoor op vrijwel alle gebieden vooruit ging, bleef de amygdala toch op hol slaan bij mensenmassa's, geluiden, felle kleuren, te veel doen. Dat is heel langzaam opgelost. Ineens was het weg. Of ineens realiseerde ik me: "ik sta op de markt en ik word niet misselijk".

Natuurlijk moet ik nog goed uitkijken en je zal mij nu niet meteen volgende maand bij een popconcert in de kuip aantreffen maar ik ben nu wel zover dat ik tegen M. zei dat hij voor dit najaar maar eens een voorstelling of optreden in ons muziektheater moet uitzoeken. De gedachte op een avond ergens naar toe te gaan en geluid, licht en drukte over me heen te laten komen is niet meer heel afschrikwekkend.

Zolang ik mijn eigen agenda bepaal en er geen druk van buitenaf wordt opgelegd (maar voor wie geldt dat eigenlijk niet) gaat het redelijk tot goed met me. Ik kan dagelijks naar buiten, soms zelfs meerdere keren, wandel een paar keer per week en ben op alle fronten actiever dan voorheen.

Dat het evenwicht heel wankel is merkte ik in de maand maart toen een opeenstapeling van verjaardagen, verplichtingen en een verbouwing in ons huis maakte dat ik ineens heel erg afgleed. Maar het feit dat ik hiervan weer redelijk snel herstelde, heeft me geleerd dat het herstellend vermogen van mijn lichaam weer steeds meer doet wat het hoort te doen.

Gisteren zette ik een volgende grote stap naar herstel. Ik begon met een revalidatietraject bij mijn fsyiotherapeut. Ik ben daar nu al ruim een jaar 'kind aan huis' en zij weet inmiddels als geen ander hoe mijn lijf in elkaar zit. Nu gaan we twee keer in de week trainen. Het eerste doel is spiergroepen sterker maken en werken aan coördinatie en evenwicht. Later komt daar trainen op uithoudingsvermogen bij. Het feit dat ik deze stap kan zetten, na 5,5 jaar niet bewegen, raakt me diep.

Vanmorgen werd ik dus wakker met flinke spierpijn. Vandaag moet ik mijn amygdala kalmeren, want voorheen was spierpijn een teken van Groot Alarm. Spierpijnen traden immers ook op na een uitgebreid gesprek met een vriendin. Kortom, totaal niet gerelateerd aan enige fysieke inspanning en met de neiging weken te blijven. Mijn lichaam moet leren dat spierpijn ook normaal kan zijn. Ik moet dat vertrouwen nog krijgen.

Tussen al dat beter worden en meer doen in, houd ik me nog steeds bezig met de Gupta training. Dat is de basis. Wel doe ik minder dan voorheen, de noodzaak is minder. Ik doe dagelijks de meditaties en ademhalingssessies en ben veel bezig met dingen rustig te doen, met een 'kalme geest'. Maar waar ik mezelf er voorheen voortdurend aan moest herinneren om dingen langzaam te doen (omdat dit beter is voor de amygdala), wordt dit nu, na bijna een jaar van herhalen, bijna ingesleten gedrag. Ik heb mezelf nieuw gedrag aangeleerd en als vanzelf ontspan ik meer en geniet ik vooral meer. Ik moet veel minder van mezelf, kan veel meer loslaten.

En dat is blijkbaar de hele truc. Hoe meer ik ontspan, hoe meer ik signalen stuur naar de amygdala dat er niets aan de hand is, dat boodschappen doen niet 'ziekmakend' is, dat ik best meerdere dingen achter elkaar kan doen....

Voor die momenten dat ik merk dat ik toch geagiteerd raak of op adrenaline loop en inteer op reserves, gebruik ik de STOP techniek die Gupta me heeft geleerd. Maar zoveel komt dat niet eens meer voor. Het doordraaien in mijn hoofd en lichaam, dat voor mij zo kenmerkend is voor de ME, komt veel minder voor.  Ik voel nu veel meer wat er gebeurt en heb daar geen waardeoordeel meer over. Ik herken de gevaarlijke momenten. Het gaat namelijk niet eens om die momenten maar om het gedrag er na: neem je de tijd om dan te ontspannen en te erkennen dat je rust nodig hebt of ga je door omdat er iets af moet? Nu kan ik veel makkelijker denken: "nu dan dus niet meer, het komt morgen wel". Voorheen moest 'alles altijd af' ook al betekende dat een terugval van dagen en weken. Sterker nog, ik deed alles snel en vlug voordat ik zou instorten omdat ik niet wist wanneer ik anders weer iets kon doen. En juist dat gedrag was ziekmakend. Ik deed heel weinig maar jaagde mezelf voortdurend op.

Alles staat of valt dus met het vermogen om te rusten en te ontspannen. Heel frappant voor een ME-patiënt die jaren plat lag. Maar ik lag dan wel plat, ontspannen was er niet bij....

Voor die lezer die hier voor het eerst komt: ME is volgens Gupta een lichamelijke aandoening als gevolg van een neurologisch probleem, namelijk overstimulatie van het sympatische zenuwstelsel. Het parasympatische zenuwstelsel dat zorgt voor rust en herstel, kan daardoor niet meer functioneren. Met een opeenstapeling van lichamelijke klachten en aandoeningen tot gevolg. De oplossing ligt in het heropvoeden van de amygdala, dat deel van je brein dat zorgt voor de klachten. Het afgelopen jaar heb ik als het ware het netwerk in mijn brein opnieuw aangelegd en de stop- en verkeersborden anders afgesteld. Met als gevolg dat veel klachten verdwenen of minder werden en ik al een heel eind op weg ben naar volledig herstel.