maandag 11 februari 2013

Sneeuw

Als ik naar buiten kijk
is het wit.
Dat is onverwacht.
Een prachtige witte wereld
waar ik van kan genieten.
Nu wel.

Vorige jaren
zorgde de sneeuw
voor opgesloten zijn.
Mijn miniloopjes
gingen niet door
en fietsen durfde ik niet
met sneeuw op de straat.
Dus moesten we overal
op voorbereid zijn,
met voldoende
voorraad in huis.

Hoe anders
is het dit jaar.
Ik loop met mijn lief
door de sneeuw
naar de bieb,
dan een krantje halen
en meteen
door naar de markt,
wat groenten kopen.

Als we thuis zijn
zie ik dat we
een uur op stap
zijn geweest.
Dat voel ik
in mijn lijf.
Dus ga ik even zitten.
Kopje thee, krantje,
je kent het misschien wel.

En na een uur
is de moeheid weg.
Wat blijft
is een jubelgevoel.
Mijn lijf reageert
steeds normaler
op beweging.
Mijn leven is
steeds minder afzien
en steeds vaker genieten.

En sneeuw is
wat het is.
Sneeuw,
waar je doorheen
kunt lopen,
waar je van
kunt genieten,
waarin je kunt spelen,
waarmee je
sneeuwpoppen bouwt,

Beter worden
is afscheid nemen
van een wereld
die lang vertrouwd was
en omarmen wat
ik zo hebt gemist.