dinsdag 8 januari 2013

Evaluatie behandeling: het eerste half jaar

Voor de behandeling die ik volg, heb ik een jaar uitgetrokken. Ik volg gewoon een jaar lang de adviezen op van Gupta, doe de oefeningen en hoop er het beste van. Inmiddels ben ik op de helft en dat nodigt uit voor een terugblik en misschien zelfs een conclusie.

Nu zou ik natuurlijk een stukje kunnen schrijven over dat ik zes maanden geleden grote delen van de dag plat lag en weinig buiten kwam en nu dagelijks mijn neus buiten de deur steek of dat douchen me nu niet meer volledig uitput. Is dat interessant? Nauwelijks. Hooguit bemoedigend voor een meelezende ME-patiƫnt die zoekt naar een behandeling.

Hoe maak ik dan wel de staat op en deel dit met jullie? Dat zal ik vertellen. Vorige week las ik mijn eigen blog van A tot Z. Ik begon gewoon bij mijn eerste stukje en ging zo verder. Ik heb gehuild en gelachen. Wat me opviel was dat ik treurige zaken met humor benaderde maar evengoed droop het verdriet, de wanhoop en de woede soms van de stukjes af. Belangrijker nog: ik herkende die vrouw niet meer. Wat een geworstel en gedoe om door de dagen heen te komen. Ik had zo met haar te doen. Ik ben haar niet meer. Ik ben haar voorbij gelopen.

Als ik goed nadenk weet ik nog wel hoe het was  om ME te hebben en niets te kunnen. Maar het staat ver van me af  nu. Ik ben zo gewend geraakt aan meer beweging, vrijheid, vertrouwen in mijn lijf dat mijn wereld compleet veranderd is. Dat is zichtbaar in het huis: de zadelkruk verdween uit de keuken. Dat is ook zichtbaar in de spiegel: ik zie mezelf er weer in in plaats van die vreemde vrouw met kringen onder haar ogen.

Ben ik nu beter? Nee, nog lang niet. Er is nog veel te doen. Er zijn veel aandachtspunten. Mijn amygdala slaat nog steeds op hol van drukte, prikkels, meer dan 3 personen in een ruimte. Maar dat voel ik vooral mentaal. Mijn lijf doet het prima. Eigenlijk ben ik nu iemand met een verschrikkelijk slechte conditie en veel moeheid voel ik omdat ik niets meer gewend ben.

Zo terugkijkend, weet ik, voel ik en vertrouw ik dat ik beter word. Het komende half jaar wil ik nog meer uitbreiden. Ik wil eens - zonder begeleiding -  met de trein naar een vriendin toe en ervaren of dat lukt zonder terugval in het dagelijkse leven. Er is een yoga-workshop van 4 bijeenkomsten die ik graag zou willen volgen. Ik wil zodra mijn schouder het toelaat (blessure) proberen of ik eens kan gaan zwemmen. Dat ga ik natuurlijk niet allemaal tegelijk doen, maar stapje voor stapje.

Maar bovenal ga ik genieten, van wat is en wat kan en wat gaat komen.