Pagina's

maandag 29 oktober 2012

Snel en Efficiënt

Ergens in de loop
van mijn leven
kwam ik een
onafscheidelijk stel tegen
dat ik sindsdien niet
van me heb weten
af te schudden en
mijn grootste vijand werd.

Was het in de tijd
dat ik bij een uitgeverij werkte
en meer op mijn bord kreeg
dan ik aankon?

Of was het toen ik
als kok werkte
en elke bestelling
zo snel mogelijk
op tafel moest staan,
in één keer goed?

Of misschien in de tijd erna
toen ik weer op kantoor werkte
en van reorganisatie
naar reorganisatie hobbelde
steeds harder werkend
met steeds meer stress?

Of toen ik tussendoor
een opleiding deed,
want ik moest immers
er uit slepen wat
er uit te halen viel?

Of was het toen ik een kind kreeg,
al mijn sociale contacten
probeerde te onderhouden,
en trapte in de val van
'alle ballen in de lucht houden'
omdat ik dacht dat dit moest?

Afijn, ergens onderweg
kwam ik dit stel tegen,
'Snel' en 'Efficiënt',
de doodsteek voor
een ontspannen gevoel.
Bots je eenmaal tegen ze op
dan is afschudden
helemaal niet zo makkelijk.

Nu ik weet
wat ze aanrichten
zoek ik
naar andere manieren
van doen.
Langzaam,
in slow motion,
onthaastend,
genietend.

Maar op het moment
dat ik een goede dag heb
en de energie voel borrelen
word ik weer besprongen
door 'Snel' en 'Efficiënt'
ook al weten ze
dat ze op mijn lijst
van verboden dingen staan,
net als
Moeten,
Multitasken,
Verplichtingen,
kortom alles waar
mijn amygdala van gaat steigeren.

Beter worden is
afleren van aangeleerd gedrag
en aanleren van afgeleerd gedrag.
Want ooit was ik een kind
met alle tijd van de wereld,
uren starend naar
kleine dingetjes
die op dat moment
het belangrijkste waren.

Ik denk zomaar
dat ik dat kind
weer tegenkom
als ik 'Snel' en 'Efficient'
heb weten af te schudden.

maandag 15 oktober 2012

Herkauwen en de weg naar succes

Niets te melden,
of eigenlijk heel veel.
Geen zin meer
om te  vertellen over ME,
dat voegt niets toe.
Geen zin meer
om te vertellen
over het dagelijks geworstel,
want dat voegt ook niets toe.
Geen zin meer
om te vertellen
over het genieten,
want mijn woorden
schieten toch altijd tekort.

Geen zin meer
om te vertellen
want ik heb het druk,
met beter worden,
met een oorontsteking,
met een dagelijks loopje,
met vallen en opstaan,
met leven, 
met 100 x per dag
mijn amygdala corrigeren,
dat onopgevoede kreng.

Nog niets is veranderd
en tegelijkertijd is
niets meer hetzelfde.
Door het veranderen
van mijn reflexen
ziet de wereld
er anders uit.
Door het niet meer
reageren op impulsen
voelt mijn lijf
heel anders aan.

Begon ik de behandeling
met grote sprongen
voorwaarts mars,
hier kom ik aan!
Nu schuifel ik
centimeter voor centimeter,
één stap naar voren,
even achterom kijken,
één stap naar achteren
en dan toch maar weer
twee stappen naar voren.

Begon ik de behandeling
door in sneltreinvaart
alles te kijken en te lezen
wat mijn nieuwe beste vriend
te vertellen had,
nu ben ik als een koe
eindeloos aan het herkauwen,
om zeker te weten
dat de gewenste stof
in alle magen terecht komt.

Slechts één ding
weet ik zeker:
niets blijft zoals het was,
niets wordt zoals eerder gedacht
en niets was zonder reden.

zaterdag 6 oktober 2012

Update behandeling

De laatste week gaat het iets minder met me. Waar dit aan ligt weet ik niet precies. Ook weet ik niet helemaal of het een achteruitgang is of een kleine stagnatie. Waar ik nu tegen aan loop is het feit dat ik - als ik 4 dagen achter elkaar een half uur heb kunnen bewegen - er niet van uit kan gaan dat dit de 5e dag ook mogelijk is. De grens van wat kan, is enorm opgeschoven maar is er nog wel en soms kom ik de grens ergens tegen waar ik hem- na zoveel goede weken - niet verwacht. En het is mijn koppigheid en niet willen erkennen dat het zo is, die maken dat ik dan soms toch ga lopen of fietsen, met als gevolg een terugslag. Die dus meer te maken heeft met mijn manier van reageren dan met de staat van mijn lichaam.

Eerder deze maand kwam er heel veel verdriet uit. Ineens liep ik als een ballonnetje helemaal leeg. Jaren van opgestapelde stress, boosheid, verdriet, frustratie klapten er uit. Ik mailde een vriend over mijn vooruitgang en hij vroeg mij: ben je niet enorm opgelucht? En ik besefte dat ik dat (nog) niet ben. Misschien omdat er eerst dat verdriet uit moet. Een lieve mailvriendin vroeg aan mij waar dat verdriet vandaan kwam. Ik leek eerder zo in balans, ze wees me zelfs op een stukje dat ik had geschreven over in balans zijn. En ik besefte dat 'in balans zijn' verschuift al naar gelang de omstandigheden. Tijdens de bankdagen waarin bijna niets kon, betekende in balans zijn voor mij mijn blik richten op dat wat kon en dat wat fijn was. Het was een keuze om me te richten op het halfvolle glas, omdat het alternatief een zware depressie zou zijn. Nu ik zoveel beter ben en mezelf weer doelen kan stellen, is balans voor mij mogen en kunnen voelen wat er is gebeurd. Opruimen, het stof en het verdriet uit mijn lijf vegen, zodat ik zonder al te zware ballast verder kan. Zo iets.

In de eerste maanden richtte ik mij met de training vooral op de hoofdtechniek van het programma. Het is een manier om ongewenste gedachten te breken en daar letterlijk afstand van te nemen, door niet alleen de gedachte te stoppen maar ook fysiek in beweging te komen en te eindigen met een positieve visualisatie waarbij je jezelf als gezond en gelukkig ziet. In het begin had ik vooral moeite met die visualisatie. Ik kan dat niet zo goed en dan zeker niet met een beeld van mij als gezond persoon, me voorstellen dat ik ren of dans of wat 't ook is wat gezonde actieve mensen doen.

Naarmate de weken vorderden is me dat steeds beter af gegaan. Ik deed immers ook al actieve dingen, zat in een kano, wandelde.  Het is nu makkelijker om dit te visualiseren, want het staat letterlijk minder ver van me af. Daarmee wordt de hele oefening meteen en een stuk krachtiger.

De laatste 2 weken ben ik me meer gaan richten - nu de hoofdtechniek onder de knie is - op een andere oefening - De Versneller - waarbij je ziekmakende patronen aanpakt. Bijvoorbeeld gedachten die blijven terugkomen, ondanks de stop-stop-stop-techniek. Ik merk dat hier veel angst en twijfel mee kan worden aangepakt. Ik doe het niet goed genoeg. Ik heb een terugslag, nu kan ik niet meer beter worden. Dat soort gedachten voegt niets toe en houdt de stresscyclus alleen maar in stand.

Tot slot ben ik zoekende naar hoe om te gaan met verwachtingen van mezelf en anderen. Nu ik iets beter ben, denk ik soms een verwachting te voelen bij de ander. Om verplichtingen op te pakken, ergens naar toe te gaan, iets wel even te gaan doen. Vaak zal het ook mijn idee zijn van wat de ander denkt. Daar moet ik nu een weg in vinden. Keuzes maken. Mezelf vertellen dat ik de tijd kan nemen om eerst beter te worden, zonder dat mensen verwachten dat ik meteen weer volop kan meedraaien. Vooruitgang boeken is niet hetzelfde als beter zijn. Ik moet leren dat dit van elkaar verschilt en dat ik mijn gedrag en verwachting daarop moet aanpassen en de buitenwereld ook.

Was de vorige update een jubelverhaal, nu verkeer ik dus vooral in verwarring. Op alle fronten. En dat laat ik maar gewoon over me heen komen.

dinsdag 2 oktober 2012

Wennen

Een slechte dag
na weken van vooruitgang,
wakker worden met pijn
en een overdonderend gevoel
van vermoeidheid.
Dat is vreemd.

Het is niet alleen vreemd,
het is ook schrikken.
En meteen wordt er nu
van alles geactiveerd
in dat hoofd van mij.

Een koor van stemmen
dat ik dacht de mond
gesnoerd te hebben,
omdat wat het
te vertellen heeft,
niet zinvol is en
mij angst aanjaagt.

Ik weet wat er gebeurt,
ik voel wat er gebeurt
en trek aan de noodrem
door te doen wat
mijn nieuwe beste vriend
zegt wat ik moet doen.

Dus ga ik
naar de pijn toe,
kijk er naar,
oordeel niet,
adem er naar toe
en verwacht niet te veel.

Het klinkt zo zweverig
maar dat is het niet.
Na een paar uur
is de pijn weg
en vind ik mezelf
in de keuken bezig
met het bakken
van brood en muffins,
ondertussen ook nog
gehaktballen draaiend.

Mijn amygdala,
dat hysterische ding,
wordt een goed afgerichte pup,
die eindelijk naar
zijn baasje luistert.

Ik ben de chef,
de baas,
de grote roerganger,
de opperbevelhebber
van mijn eigen brein
en breek elk ongepast signaal
zonder pardon af,
met zachtheid,
dat dan weer wel.

Nu alleen nog even leren,
dat gewoon moe zijn
bij het normale leven hoort.