Pagina's

vrijdag 28 september 2012

Herfst!

Jaren lang was de herfst
de tijd van achteruitgang.
Blaadjes vielen en in mij
viel ook 't één en ander,
zonder dat ik daar
iets tegen kon doen.

Nu niet.
Dit keer is de herfst
precies zoals ik graag zie.
Een periode van
buiten wandelen,
rode wangen krijgen,
opspattend water zien
van het IJsselmeer.
En overal die
heerlijke geur
van rotte bladeren
terwijl ik zo heerlijk
levend ben.

Deze herfst lig ik
niet op de bank
als Schatje
in de avond thuiskomt,
maar sta ik in de keuken
en vertel hem wat ik deed,
wat ik zag, wat ik meemaakte.

Ik loop en ik geniet.
Ik loop en ik kijk.
Ik loop en ik ruik.
Ik loop en ik leef.

De herfst is weer
mijn favoriete tijd van het jaar.
Laat maar vallen die blaadjes,
ik stap er gewoon overheen.

Deze herfst begint
mijn leven opnieuw.
Versie 2.0 van mij.
De verbeterde versie.



zaterdag 22 september 2012

Pijn

Juist nu ik beter word voel ik de pijn
die ik mezelf de afgelopen jaren
nauwelijks toestond te voelen.

Er wordt een band terug gespoeld
en ik mag alsnog alle pijn voelen
van al die dingen
die ik probeerde niet te zien.

Pijn, om al die bankdagen
met de gordijnen gesloten.

Pijn, om de verpletterende stilte
die veel vrienden achterlieten
omdat ze nooit meer iets lieten horen.

Pijn, om mijn kind
dat bijna 5 jaar opgroeide
met een moeder
die wel kon luisteren
maar niet kon doen.

Pijn, om mijn lief
die altijd in touw was,
om te werken,
de boel draaiend te houden.

Pijn, om mijn moeder
die bejaard en wel
de was kwam brengen,
Zoon haalde en bracht,
kwam koken en stofzuigen.

Pijn, om mezelf
zo liggend op de bank,
toekijkend en aan de zijlijn staand.

Pijn, om alles wat ik miste.

Nu de tijd is gekomen
dat ik met mijn kind
weer kan zwemmen
of soms op een goede dag
een uitje kan doen,
voel ik pijn.
Hij wordt groot
en de tijd is voorbij
dat hij zijn hand
in de mijne legt.

Ik maakte dat niet mee,
zijn handje in mijn hand,
lopend op straat,
of in een dierentuin,
Ik leerde hem niet
schaatsen op de sloot
achter ons huis,
Ik kocht geen cadeautjes
voor vriendjes,
en bracht hem ook niet weg
naar de partijtjes,
Ik stond ook niet te juichen
langs de rand
van het voetbalveld.

Juist nu ik vooruit ga,
voel ik dit alles.

Ik ben blij om
wat er met mij gebeurt
en toch doet het
verschrikkelijk veel pijn.

Ik ben 5 jaar kwijt.
Die krijg ik
nooit meer terug.
En dat is best klote.

Mag ik daar verdrietig om zijn?
Mag ik even zwelgen?
Blijkbaar moet dat toch.
Even de boel uitmesten.
Zodat ik niet struikel
over de rotzooi
als ik de wereld weer instap.

donderdag 20 september 2012

Niet te krampachtig, hoe doe ik dat?

Heel langzaam pas ik mijn dagritme aan:
wennen aan andere patronen,
oefeningen integreren in mijn dag,
een stukje lopen om de spieren te trainen.

Heel vaak wil ik té graag.
Hoe meer ik me vastbijt
in het beter worden,
des te eerder het beter worden
tussen mijn vingers glipt.

Ontspannen, zonder druk.
Niet moeten maar met zachtheid.
Dat komt mij bepaald niet aanwaaien.

Altijd wil ik de beste van de klas zijn.
Diegene die de stof het eerste doorheeft.

Maar die truc werkt nu niet.
Hoe meer ik me er in vastbijt,
hoe groter de onmacht wordt
en hoe kleiner de kans
dat ik nog ontspannen blijf.

Juist die karaktertrek die maakt
dat ik snel succes kan hebben
en snel iets oppik,
kan ik nu niet inzetten
omdat het nu averechts werkt.

Ik moet dat loslaten
wat altijd maakte
dat ik succesvol was.

Dat voelt als hinkelen
met mijn ogen dicht.
Als dansen met mijn benen
aan elkaar gebonden.
Als lopen zonder kaart.

Laat het moeten en zullen los
en vertrouw er op
dat dit ook voor jou werkt,
zo vertelt Gupta mij nu dagelijks.

Ik lees het, ik hoor het, ik zie het
maar kan er telkens net niet bij.

Toch maakte ik al enorme sprongen.
Moet je nagaan hoe het straks is,
als het kwartje helemaal is gevallen.


woensdag 12 september 2012

Verschuivingen - update behandeling

Nu ik ruim 2 maanden bezig ben met de behandeling van Ashok Gupta, is het weer tijd voor een update. Hoe gaat het met mij en hoe kwam ik de zomer door?

Het gaat goed met mij en ik had een topzomer! Deze dame zat in een kano, bezocht kastelen & steden, zat op terrasjes, ging naar de bioscoop, een bruiloft en uit eten en startte heel voorzichtig met het integreren van beweging in het dagelijkse leven.

Tijdens vakanties is het altijd wat rommeliger qua ritme en daardoor lukte het niet de oefeningen van het programma volledig te doen. Maar ondanks een basis onderhoudsprogramma (twee dagelijkse meditaties en de stop-oefeningen in mijn hoofd doen) ging ik met sprongen vooruit. Of eigenlijk was er sprake van één grote sprong aan het begin en ben ik van daaruit voorzichtig gaan uitbreiden. Nu de vakantie weer voorbij is en de school weer begonnen (en het huis dus overdag leeg is), ben ik echt serieus aan de slag gegaan.

De verandering in mijn leven is gigantisch tot nu toe. Waar voorheen douchen een activiteit was waar ik echt van bij moest komen (en om die reden dus om de dag douchte), sta ik nu fluitend onder de douche, droog me af zonder het gevoel te hebben tegen de vlakte te gaan en kan me ook nog meteen aankleden zonder eerst een verplichte rustpauze.

Ik loop en fiets nu bijna dagelijks. De ene dag loop ik ongeveer een half uur, de volgende dag fiets ik met de elektrische fiets een half uur. Fietsen is beduidend minder zwaar dan lopen en door de afwisseling vraag ik niet teveel van mijn lijf. Daarbij komt dat ik met fietsen andere spieren (ook al is t met elektrische ondersteuning) gebruik dan lopen, en die afwisseling lijkt me goed.

Een enorm verschil in vergelijking met er voor, is het volledig andere perspectief. Alles is verschoven. Ging ik vroeger op een goede dag een klein ommetje lopen (straat uit tot het park en weer terug, ca. 10 minuten) dan voelde dat echt alsof ik mezelf uitliet. Ook was er altijd veel spanning, want ik wist nooit hoe mijn lijf reageerde en was daardoor altijd bang voor een terugslag, die ook vaak kwam. Nu laat ik mezelf niet uit maar loop gewoon een stuk, voel de wind in mijn haren en zie het opspattende water van het IJsselmeer. Kortom ik geniet, van het bewegen en van wat ik zie. Ik maak me niet meer druk om eventuele instortingen.

Een ander opvallend verschil is een verschuiving in de beleving van tijd. Voorheen was het verschil tussen door de weeks en het weekend niet goed te merken. Alle dagen leken het zelfde, alleen in het weekend was het drukker in huis dan door de weeks. Nu is het weekend iets geworden waarin leuke dingen gebeuren die ik met mijn gezin kan doen en ik kan me daar dus op verheugen. De tijd wordt zo volledig anders beleefd, dat ik nu op zondagavond vaak het gevoel heb dat ik een minivakantie achter de rug heb. Gewoon door dingen te doen en te beleven. Het is vooral 'het me kunnen verheugen' op de dingen die gaan komen, dat maakt dat ik me compleet anders voel. Van het grauwe naar het kleurrijke, zo iets.

Wat dit doet met mijn humeur en gemoed valt bijna niet te omschrijven. Laat ik volstaan met de opmerking dat ik - als ik tegenwoordig in de spiegel kijk - mezelf weer zie staan, in plaats van die vreemde mevrouw met kringen onder haar ogen.

Niet alles is hosanna. Deze training is echt heel hard werken en het slokt een groot deel van mijn dag op. De tijd vanaf vertrek van Zoon naar school - om kwart over acht in de ochtend - tot  Zoon weer uit school komt - drie uur in de middag-  is de tijd die ik gebruik om te trainen, te lopen of te fietsen, te oefenen, te lezen, de dvd's kijken. Na 3 uur heb ik 'vrij' en richt ik me op koken, wat in het huis doen, schrijven, even naar de bieb gaan, dat soort dingen. Wel doe ik dan in gedachten oefeningen als ik 'patronen' opmerk die gebroken moeten worden (lees: elke gedachte aan het lichaam) én een meditatie voor het slapen gaan.

Wie de behandeling van Ashok volgt, kan op een forum ervaringen uitwisselen. Ik kom daar niet veel, omdat ik merk dat al die verhalen lezen, me snel overspoelt. Maar door de keren dat ik er kom, merkte ik op dat mijn vooruitgang, geboekt in zo'n korte tijd, opmerkelijk is. Er zijn ook mensen die na 2 maanden hele kleine vooruitgang opmerken, waar ik echt vind dat er bij mij een aardverschuiving heeft plaats gevonden.

Dat kan, elk mens zit anders in elkaar. En beter worden is geen lineair proces en voor iedereen anders. Waar ik op dit moment erg tegen aan loop, is het leren herkennen van verborgen patronen. In het begin was het duidelijk en kon ik ze makkelijk aan pakken. Nu kom ik bij diepere lagen en ik vind het moeilijker om daar grip op te krijgen.

Voor wie nu denkt dat het één lang gerekte psychotherapie is, dat is niet zo. Ashok gaat er van uit ME een lichamelijke aandoening is, met een onderliggend proces in het onderbewuste. Omdat daar een storing is (in het onderbewuste) word je overspoeld met signalen die allemaal op een negatieve manier aandacht aan het lichaam geven, en zo uiteindelijk het lichaam ziek maken doordat er een continue stresscyclus wordt gemaakt.

Het doorbreken van die stresscylus is niet anders dan stoppen met het onderbewuste voeding geven. De gedachte 'ik ben moe' of 'ik heb pijn' is weliswaar correct, maar moet worden ontdaan van de emotionele lading die erbij hoort. Want die emotionele lading houdt het ziekteproces in stand.

Niet alleen de oefeningen om de patronen te breken zijn waardevol. De geleide meditaties zijn net zo belangrijk. Ik merk goed het verschil in hoe ik mij voel, in hoe mijn spierspanning is ten opzichte van voor de training. Door de meditaties ben ik nu een paar keer per dag in een diepe ontspanning en dat heeft effect op andere momenten. Ook de ademhaling wordt beter en dieper. Dat geeft ook meer energie. Tot slot zend je natuurlijk positieve signalen uit naar de amygdala. De amygdala verkeert in staat van enorme stress en mijn lichaam en geest gaan daar niet meer in mee. In plaats daarvan sturen ze door de meditaties signalen naar het onderbewuste dat alles in orde is, er is immers een diepe staat van ontspanning.

En nu? Gewoon verder gaan met trainen. Op dit moment richt ik me vooral op herhaling van de tot nu toe aangeboden stof en het integreren van dit alles in mijn leven. Pas als alles helemaal onder de knie is en eigen gemaakt, ga ik verder met het bekijken van de verdere dvd's. Ook heb ik samen met de ergotherapeut doelen geformuleerd zodat ik nu ergens naar toe kan werken. Ik wil bijvoorbeeld in de periode tot en met december gaan voor meer zelfstandigheid in het dagelijkse leven (zonder hulp het huishouden kunnen doen) en de conditie verbeteren door meer te doen (kind van school halen, naar trainingen brengen, fietsen, wandelen, huishouden). In januari wil ik starten met een revalidatie-traject bij een fysiotherapeut (conditie- en spieropbouw) en ik hoop in het voorjaar zover te zijn dat ik zelfstandig met de trein of de auto naar een vriendin op bezoek kan gaan, zonder terugslag in de dagen er na.

Of dit alles haalbaar is? Ik geloof het wel. Als einddoel zeker, misschien een paar maanden later in geval van terugslag maar dát het kan, dat geloof ik nu zeker. En als deze doelen gehaald zijn, komen ook andere zaken in het zicht waarover ik dan kan gaan nadenken (werk).

Wil je meer weten over Ashok Gupta? Je kunt er hier meer over lezen.
Wil je het programma zelf bestellen. Dat kan hier. Je betaalt € 150 voor een boek, werkbladen en dvd's, het is in een Nederlandse vertaling verkrijgbaar.

ps: ik heb geen (commercieel) belang bij Ashok Gupta, anders dan zelf beter worden.

woensdag 5 september 2012

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet: het is een vrouw en ze fietst.

Het is tien over half 9.
Zojuist bracht ik
Zoon naar school
en nu fiets ik
op de dijk.

De geur van de herfst
hangt in de lucht.
Er zijn al
wat boten
op het water
en onderweg
kom ik ook
veel fietsers tegen.

Bij elke fietser
heb ik de neiging
hard te gaan gillen
Joehoe, zie je mij?
Weet je wel
wat voor wonder
het is
dát je mij ziet
zo op de fiets
in de ochtend
op de dijk?

Dat wil ik roepen
maar doe het niet.
De fietsers
zien niet bijzonders.
Een vrouw
op een fiets,
lekker belangrijk.

In plaats daarvan
lach ik voluit
en iedereen
lacht terug
naar die vrouw
op de fiets
die een wereldwonder is
zonder dat anderen
het zien.

Ik word beter
en anderen
zien dat niet
aan mij.
Dat geeft niet,
ze zagen
meestal ook niet
dat ik ziek was.
Niet als
ze me zagen
en ook niet
omdat ze me
bijna nooit zagen.

Wat maakt het uit.
Ik fiets
op de dijk
in de ochtend
Ik geniet
en lach,
naar anderen
en vooral
naar mezelf

maandag 3 september 2012

Aardverschuiving

De wekker gaat.
Het is 7 uur
in de ochtend,
de eerste schooldag
na de zomervakantie

Ik rek me uit,
en geniet
van dat wat uitblijft
en dat wat ik
niet voel
en dus
des te meer opmerk.

Geen pijn.
Geen lijf dat
aanvoelt als
een mislukt exemplaar.
Geen angst
om dat wat
gaat komen.

In plaats daarvan
hangt er iets
heel anders
in de lucht.
Ik snuif het op.
Verwachting,
blijdschap,
over dat
wat de dag
zal brengen.
Vertrouwen,
dat mijn lijf
vanzelf weet
wat te doen.

Een aardverschuiving
maakt dat
mijn leven
borrelt en stroomt.
Ik glij met
de stroom mee
en kom onderweg
de vrouw in de spiegel tegen.
Ze lacht uitbundig.
en stapt
uit de spiegel,
zo mijn lijf in.
Verdomd!
Dat past!

Tijd om bij te praten
is er niet.
Komt nog wel,
eerst even dobberen,
stromen
en genieten
van de aardverschuiving
die maakt
dat de verschillende
delen van mijzelf
weer als een puzzel
in elkaar vallen.