Pagina's

donderdag 30 augustus 2012

Bruiloft

Het is dinsdag.
Ik ben op een bruiloft.
Vriendin I. is getrouwd.
Met G.

Of ik wil komen?
Tuurlijk wil ik komen!
Of dat haalbaar is,
dat is de vraag.

En tussen het telefoontje
met de vraag
of ik in staat ben
om te komen
en vandaag
zitten weken van
enorme sprongen.
Dus ben ik op een bruiloft.

Ik zit aan tafel
met veel mensen
in een grote hoge ruimte.
Iedereen praat
geanimeerd met elkaar.
Ik ook.
Ik doe mee
alsof ik dit dagelijks doe.

Schatje weet wel beter,
die houdt mij
strak in de gaten.
Ik doe alsof
mijn neus bloedt.

Toch voel ik me
als een kind
op hoge hakken.
Als iemand
die fietst
zonder zijwieltjes.
En ook alsof
ik van Mars kom
en zojuist ben geland
op Aarde
om te bestuderen
hoe een bruiloft
gevierd wordt.

Dat en nog veel meer
gaat er door mij heen
zo zittend op de bruiloft,
druk pratend met anderen
en kijkend
naar vriendin I.
die ik zo graag
wilde zien
op de dag
dat zij trouwt.

Als ik thuis kom
ben ik heel erg
wild in mijn hoofd
en het duurt lang
voordat de boel
wat kalmeert.

Dat geeft niet,
vriendin I. was
ook wat wild in
het hoofd
en ging ook
laat naar bed
vertelde ze
de dag erna.

Zie je dat?
Ik doe mee.
Ik hoor er bij.
Nog niet altijd
maar wel soms
voor een paar uur.
En dat is genoeg
voor nu,
voor mij.



dinsdag 21 augustus 2012

Overdonderd

Weer thuis
na 2 weken vakantie.
Ik zit op de bank.
Niet omdat
ik moe ben
maar omdat
ik moet herkauwen.

Het is nogal wat.
Zoveel gedaan,
zoveel gezien.
Een kanotocht gemaakt.
Drie kastelen bezocht.
Een toren van
35 meter hoog beklommen.
Een paar keer uit eten geweest.
Wandelingen gemaakt.

Zomaar.
Omdat het kon.
Daar moet ik
diep over nadenken.
Over mijn lijf
dat 2 maanden
geleden nog niets kon
en nu van alles doet.

Dit kan ik bijna
niet bevatten.
Dit voelt zo goed
en zo vreemd
dat het bijna pijn doet.

Als ik mijn ogen
dicht doe
zit ik in een kano.
Ik glij over het water
en kijk om me heen.
Alles is groen en stil
en in de verte
zie ik een ruïne
van een kasteel.
Ineens moet ik
flink peddelen
om in de stroomversnelling
overeind te blijven.
Gelukt!
En ik glij weer verder.

Dat alles
en nog veel meer
zie ik als ik
mijn ogen dicht doe.
Maar ik doe
ze weer open.
Want ook in
het hier en nu
kan ik meer doen.

Ik ga van de bank af
en de keuze is reuze.
Ga ik oefeningen doen,
een stuk fietsen of wandelen,
het huis soppen,
bij de voetbaltraining
van Zoon kijken?

De wereld ligt
aan mijn voeten
en ik stap er
voorzichtig in.

donderdag 2 augustus 2012

Geduld

Het is donderdag
halverwege de ochtend
en ik lig nog in bed,
Zomaar,
omdat ik dat wil.
Omdat ik voel
dat mijn lijf
daar nu behoefte aan heeft.

Na een week
van genieten
en vele hoogtepunten
ben ik weer geland
in het hier en nu.

Ik weet nu wat ik kan
en wat de weg is.
Ik weet nu ook
dat mijn lijf
nog geen reserves heeft.
Eerst die accu opladen
voordat ik ga rennen.
Dat doe ik
met mijn elektrische fiets
en doe ik ook
met mijn lijf,
alleen was ik dat
even 'vergeten'.

De afgelopen jaren
zat ik opgesloten
in een blok ijs
en dat smelt nu.
En nog voordat
die klomp gesmolten is,
wil ik mezelf
er uit bevrijden
zodat ik weer
kan gaan rennen
en beginnen met
mijn volledig uitgedachte
5 jaren plan.
Boeken schrijven,
een praktijk starten,
genieten voor 10,
wennen aan de wereld
en de wereld weer
laten wennen aan mij.

Maar rennen voordat
die ijsklomp is verdwenen,
heeft geen zin.
Ik kan niet
de draad oppakken
van 5 jaar geleden.
Doe ik dat toch
dan is het linksaf
bij de volgende bocht
zo mijn bed weer in.

Dat moet dus anders.
Geduldig zijn.
Hard werken,
de oefeningen doen.
Herkennen wat
de ziekmakende patronen zijn.
En tussendoor
na genieten van
de vorige week
en dat zien als
een voorproefje
van dat wat gaat komen.

Ik kan dat best.
Ik wil het heel graag.
Nu moet ik alleen nog leren,
dat ik niet het tempo bepaal.