Pagina's

vrijdag 27 juli 2012

de 19e dag - update behandeling


Vandaag is het de 19e dag van de behandeling en wat een wereld van verschil! Ik heb de afgelopen 10 dagen meer kunnen doen dan in t hele afgelopen half jaar bij elkaar. Ik ging naar de film, het strand, fietste gisteren een uur op mijn elektrische fiets, ging twee keer met zoon op de fiets naar het schelpenstrandje aan het IJsselmeer, deed vandaag boodschappen in 3 winkels.....ik weet niet wat me overkomt!

Niet alles is hosanna want het is hard werken en ik kom mezelf enorm tegen, word geconfronteerd met ziekmakende patronen die zich in jaren hebben opgebouwd. Bovendien ben ik nooit 'vrij' want de oefeningen gaan continue door (de patronen immers ook) en dat is met een kind dat vrij van school is, best een uitdaging. Maar ik doe gewoon wat kan en lukt en als de zomervakantie voorbij is, heb ik weer het huis overdag voor mezelf en kan ik ongestoorder oefenen.


De training bestaat niet alleen uit patronen doorbreken maar ook uit verschillende soorten meditaties. Nu heb ik best veel meditatie-ervaring en had er een haat-liefdeverhouding mee. Maar deze geleide meditaties gaan als vanzelf en hebben een enorm positief effect. In plaats van in de ochtend maar moeten wachten tot de pijn in mijn lijf weg zakt, doe ik een meditatie die speciaal is voor als je pijn hebt of erge last van symptomen hebt of angstgevoelens. En daarna is de pijn geen issue meer waardoor de pijn wonderlijk genoeg ook lijkt te vertrekken. Ik besef nu dat mijn reactie op de pijn, de pijn versterkte of in stand hield. Ik verzette me en zette mezelf daarmee in een 'grom' stand. Maar er naar kijken en naar toe ademen scheelt enorm.


Misschien klinkt het wat zweverig, maar eigenlijk is het dat helemaal niet. Ik leer nu mijn onderbewuste af om continue vervelende signalen te sturen die alleen maar meer symptomen in mijn lijf opleveren. En niet meer naar die signalen luisteren, maakt dat de symptomen milder worden.


Dat betekent niet dat de pijn niet bestaat of niet waar is. Of dat ik daar mee maar over grenzen moet gaan, mijn lijf moet forceren. Ik leer gewoon om niet meer op elke impuls van de amygdala te reageren, zodat dat ding weer leert wanneer de impulsen wel en wanneer ze niet gewenst zijn.


Eigenlijk leg ik de bedrading in mijn hoofd opnieuw aan en stel ik de verkeersborden en stoplichten beter af. Met tot nu toe meer resultaat in 19 dagen tijd dan in alle behandelingen van de afgelopen 4 jaar. Het is een wonderlijke wereld. Alleen al dat ik dit stukje om 22 uur in de avond schrijf, zegt genoeg.

ps: eerdere bijdragen over de behandeling kun je lezen op de Gupta Amygdala Retraining Pagina

woensdag 25 juli 2012

Hallo wereld!

Het is zaterdag,
een speciale dag,
Want wij gaan
met zijn drietjes
naar de film.
Een leuke film
waarvan ik geniet.

Het is zondag,
een speciale dag,
want wij gaan
met zijn drietjes
naar het strand.
Niet even, zoals normaal,
maar van 11 tot 16 uur
en ik geniet.

Het is maandag,
een speciale dag,
want het is mooi weer
en vakantie.
Met zijn tweetjes
gaan zoon en ik
naar het schelpenstrandje
aan het IJsselmeer.
Daar ben ik
4 jaar niet geweest.
En ik geniet.

Het is dinsdag
en ik heb een dip.
Ik heb hoofdpijn
en ben chagrijnig
Ik ben ook boos
op mezelf.

Zoveel doen
in drie dagen tijd,
mens doe toch normaal!

Maar ik zeg tegen mezelf
dat ik mijn mond moet houden
en tot mijn stomme verbazing,
luister ik daar naar.

Het is woensdag,
een speciale dag
want ik zit op de fiets
al om half 10 in de ochtend
en ga naar een winkel.
En ik geniet.

Hallo wereld,
daar ben ik weer!
Nog niet helemaal,
maar wel al een beetje.

Hallo wereld, 
wen er maar aan,
dat ik er weer ben,
dan ga ik dat ook doen.

zaterdag 21 juli 2012

Mijn nieuwe beste vriend

Sinds een kleine 1,5 week
heb ik een nieuwe vriend.
Mijn nieuwe beste vriend
noem ik hem.

Als hij tegen mij praat
dan dringen zijn woorden
diep door in mijn wezen.
Dieper dan wat dan ook
in de afgelopen jaren.

Dus ging ik aan de slag.
Mijn nieuwe beste vriend
zegt dat ook ik het kan,
beter worden.
Alleen moet ik wel
mijn oude patronen loslaten.

En hoe doe ik dat?
Beter worden
zonder mijn oude patronen
te gebruiken?

Want ik ga normaal
als een briesend paard af
op dat wat gekend moet worden,
verslagen moet worden,
geleerd moet worden.

Dat ik daarmee
mezelf een grote druk opleg,
weet ik wel.
Maar hoe benader je iets
dat je zo graag wilt dan wel?
Als je enige tactiek
die van het briesende paard is?

Ademen en loslaten.
Ademen en laten stromen.
Ademen en mezelf
mee laten voeren
op een kabbelend stroompje.

Patronen herkennen
en breken
met zachtheid
zonder agressiviteit,
zonder moeten en zullen.

Mijn nieuwe beste vriend
houdt mij een spiegel voor.
En wat ik zie,
schokt mij.
Ik zie iemand
die weinig liefde opbrengt
voor haar eigen lichaam.
Ik zie iemand
die aan haar lichaam denkt
in termen van mislukking.
Ik zie iemand
die continue teleurstelling voelt
over het lichaam
dat al zo lang
verstek liet gaan.

Mijn nieuwe beste vriend
laat mij dingen zien
die ik niet wilde zien
maar die, nu ze eenmaal gezien zijn,
nooit meer ongezien kunnen zijn.

En dat was nog maar
week 2 van de behandeling.
Dat wordt een dolle boel.

(Meer weten over mijn behandeling? Kijk op de Gupta Amygdala Retraining pagina)

zaterdag 14 juli 2012

Beter worden

Deze week begon ik
met een nieuwe behandeling.
De 4e in 4 jaar tijd,
tenminste als ik alleen
de dokters meetel
die doorhadden dat ik ME heb.

4 behandelingen
in 4 jaar tijd.
Eerst was er de meneer
uit Amsterdam
die meteen doorzag
wat ik heb
maar zo chaotisch was
dat ik weinig vertrouwen
kon hebben.

Toen was daar
het ME centrum.
Zo ging ik naar binnen,
zo ging ik weer naar buiten,
volledig gedesillusioneerd.

De volgende behandelaar
zat in Lelystad.
Ik begon niet onbevangen
met de behandeling
en had al bij voorbaat twijfels.
Veel van wat ze aanbieden
deed ik immers
al  op eigen houtje
en t bracht me niet verder.
Niet alles was teleurstellend,
ik leerde vooral 'omgaan met'
en dat is al iets.

Maar beter worden
deed ik nog steeds niet.
En nu is daar dan
die dokter uit Engeland
die me vertelt
dat ook ik
beter kan worden.
Dat alleen al
zorgt voor heel veel
in mijn lijf en hoofd.

Want niemand zei tegen mij
de afgelopen jaren
dat ik beter zou worden.
Sterker nog,
toen ik nog meer
achteruit ging,
werd mij geadviseerd
met iemand te gaan praten,
om te leren omgaan,
met de nieuwe werkelijkheid,
de wereld waarin
ik nooit meer beter
zou worden.

Beter worden
deed ik dus niet.
Dat lukt niet goed
als zelfs de dokter
daar niet in gelooft.

En nu is daar dan
die dokter uit Engeland
die me vertelt
dat ook ik
beter kan worden.

Mijn wereldbeeld is
volledig gekanteld.
Mijn werkelijkheid
maakt een metamorfose door.
Van leren 'omgaan met'
en niets meer verwachten,
ben ik in één week
gaan geloven
dat ik volgend jaar
om deze tijd
beter ben.


Dat ging niet
zonder slag of stoot
en er vloeiden
wel wat tranen
zo hier en daar.
Dat belooft
een dolle boel
te worden
komend jaar.

donderdag 12 juli 2012

maandag 9 juli 2012

Keukenstress

Onze oven is kapot.
Wat zou dat
hoor ik je denken,
dan koop je een nieuwe.

Inderdaad,
we kochten een nieuwe
met meteen
een andere kookplaat,
eentje op gas.

Het grote nadeel
van een nieuwe oven
laten installeren
is dat er vreemden
in mijn keuken rondlopen.

En ik heb het niet op vreemden
sinds ik ME heb.
Overigens ook niet
op onverwachte telefoontjes,
situaties die onvoorspelbaar zijn,
drukke menigten,
gillende kinderen,
harde geluiden,
felgekleurde shampooflesjes,
drukke mensen,
de accu van mijn fiets
die leeg gaat
als ik onderweg ben,
bezoek dat te lang blijft,
in actie komen
voor half 10 in de ochtend
of een winkel die
dicht blijkt te zijn
op de dag
dat ik besluit
er naar toe te gaan.
En dan is deze lijst
nog lang niet compleet.

Alleen in een situatie
waarin er dingen gebeuren
die ik verwacht en kan overzien,
kan ik acceptabel functioneren.
Bijna nooit dus.
Best onhandig.

Als ik vandaag thuiskom
van de fysiotherapeut
staan er vreemde mannen
in mijn keuken,
door Schatje binnengelaten.
Ze zouden morgen komen
maar staan nu op de stoep.
Alleen dat al
is meer dan voldoende
om van slag te raken
en dan is die rotoven
nog niet eens geïnstalleerd.
Het enige positieve
aan dit verhaal
is dat ik nu niet meer
tegen morgen op
hoef te zien,
omdat ze vandaag
al zijn geweest.

Maar zo makkelijk
kom ik er niet vanaf.
De kookplaat kan niet
worden geïnstalleerd.
Er is een probleem
met de gasleiding.
Morgen komen ze terug,
om weer mijn keuken
ondersteboven te halen.

Als ze weg zijn
ben ik zo overprikkeld
dat ik de tranen
voel prikken.

Ik kan op geen enkele wijze
met stress omgaan
en vervelend genoeg
genereert vrijwel alles
van buitenaf
enorme stress bij mij.
Alsof er een aantal
filters is verdwenen
waardoor alles
LOEIGROOT
en KEIHARD 
binnenkomt.

Kan ik op sommige dagen
denken dat mijn lijf
best wel weer wat aankan,
mijn hoofd denkt daar
heel anders over.


zaterdag 7 juli 2012

De vrouw in de spiegel

Ineens staat ze er weer,
de vrouw in de spiegel.
Tijdje niet gezien.

'T was ook zo druk 
met plannen maken,
schrijven,
het einde van het schooljaar,
een nieuwe behandelaar zoeken,
de oude behandeling afsluiten,
woekerpolis ontwoekeren,
hypotheek omzetten,
nieuwe oven uitzoeken
ter vervanging van de oude
die zomaar kapot ging...

En tussen de bedrijven door,
was die vrouw
in de spiegel
ineens zoek
en dan raak ik
van mijn padje af.

Want zonder
de vrouw in de spiegel
ben ik niet mezelf.
Zij is mijn betere ik
ook al moet ze
soms haar mond houden.
Ze houdt me alert,
ze ziet me
zoals geen ander
mij kan zien.

Zij is mij zoals
ik ooit was,
energiek en
met grote stappen
door het leven gaand,
op weg naar straks en meer.

Zij is mij zoals
ik ooit zal zijn,
opgekrabbeld en
hopelijk zorgvuldiger
met energie omgaand
en met meer mededogen,
vooral voor mezelf.

Zij is mij zoals ik nu ben,
en eigenlijk niet wil zijn.
Daarom is het vast
ook zo moeilijk
om haar recht aan te kijken.

Kan ik dat?
Durf ik dat?
Kijken naar
de vrouw in de spiegel
en zien wat zij is
en zal zijn
zonder oordeel,
zonder verwachting?

Als ik eindelijk kijk
zie ik de vrouw
in de spiegel,
ze huilt en lacht
doet mal en is blij,
is boos en verdrietig
en is vooral
helemaal zichzelf.

Zo kom ik weer
een beetje thuis.
Thuis bij de
vrouw in de spiegel.

donderdag 5 juli 2012

Energieservice

Donderdagochtend half 8,
ik verzamel moed
en stap uit bed.
Zeer doortastend
voor mijn doen
loop ik zo
de douche in.

Ik was me
en kleed me aan.
Dat gaat niet
zonder slag of stoot,
want mijn lijf
is net wakker
en doet pijn.

Maar vandaag
ben ik een vrouw
met een missie:
gewassen en aangekleed
om 8 uur in de morgen
zodat ik klaar ben
als de meneer
van de energieservice komt.

Net op tijd,
hij is vroeg.
Ik wijs waar alles is,
hij begint met de geiser.
Ondertussen maak ik
ruimte in de schuur
zodat hij straks ook
bij de ketel kan.

Zittend op zijn knieën
roept hij dat hij
een stofzuiger nodig heeft.
Wel ja, dat kan er
ook nog wel bij!
Hop, sjouwen met
de stofzuiger
alsof er met mij
niets aan de hand is.

Het is 9 uur,
ik zeg de meneer
van de energieservice
vrolijk gedag.
Hij loopt naar zijn auto
en ik val op de bank.
Alles doet pijn,
het is nog ochtend
en ik ben al helemaal
klaar met deze dag.

Even fantaseer ik,
over de energieservice.
'T zou toch prachtig zijn,
iemand die aan huis komt
en mij energetisch
even helemaal doorlicht,
hier en daar wat vastzet
en na controle
mij een papiertje geeft
dat ik het weer
helemaal doe,
voor tenminste
een jaar.

Het is kwart over 9,
de dag moet nog beginnnen
maar is voor mij voorbij.
Het plan om naar
de winkel te gaan
wordt bijgesteld.
Als ik ook nog
iets wil eten vanavond,
dan moet ik nu
rust houden tot
het kooktijd is.

'T is zo en niet anders.
Gelukkig is het mooi weer
en is in de tuin zitten
geen grote straf.

Ik ben de energieservice
en zorg voor mijn
eigen onderhoud.
Ik sta in de remise
tot de dag dat
ik de juiste knop vind
en alles weer aan
kan worden gezet.



woensdag 4 juli 2012

School

Bijna is het schooljaar voorbij.
Ik kwam 3 keer in de klas.
De eerste lesdag
stelde ik mij voor
aan de juf
die de ene week
3 dagen werkt
en de andere week
4 dagen.
De tweede lesdag
stelde ik mij voor
aan de andere juf,
die de ene week
1 dag werkt
en de andere week
2 dagen werkt
en ook zwanger was
en vervangen werd
door een meester,
maar dat wisten
we toen nog niet.

Ook kwam ik in de klas
om de afsluiting
van een project
te bekijken.

Straks kom ik
weer een paar keer
in de klas,
dit keer
om afscheid te nemen.

Ik ben niet betrokken
bij sport- en speldagen,
de fancy fair gaat
aan mij voorbij.
Ik kan niets betekenen
voor de juf die een
voorleesmoeder zoekt.
Ik rijd ook niet
heen en weer
met kinderen uit de klas
als zij een uitje hebben.

Ik help niet mee
met de klas schoonmaken
aan het einde
van het schooljaar.
Ik loop niet mee
naar de kerk
tijdens Kerstmis
en steek ook niet
de kaarsjes aan
in de klas.
Ik help niet mee
met het computeronderwijs.
Ik ben niet betrokken
bij de ouderraad.
Ik ga niet
naar de rapportgesprekken
en ben ook afwezig
op een ouderavond.
Ook laat ik
de kennismakingsavond
aan het begin
van het jaar
voor wat het is.
Laat staan dat ik
in ga op de uitnodiging
voor een koffie-inloop-ochtend
met andere moeders.
En zekerste weten
dat ik geen luizenmoeder ben.

Wel was ik
de  enige ouder
die haar mond opentrok
om de juf te wijzen
op een wantoestand
in de klas.
Ook ken ik
alle kinderen bij naam
en de meeste ouders.
En help ik
mijn kind met huiswerk,
oefen met hem
zijn spreekbeurten.


Ik ben dan wel
fysiek niet aanwezig
maar weet goed
wat er speelt.
Op afstand behartig ik
de belangen
van mijn kind,
zorg dat hij
zijn huiswerk doet
en trek ten strijde
om voor hem
op te komen,
ook al is het per mail.

Dat is helaas
niet voldoende
om het sluimerende
gevoel van falen
te sussen.
Maar gelukkig
is ook dit schooljaar
weer bijna voorbij
en word er
een paar weken
helemaal niets
van mij verwacht.
Zo kan ik mij
weer opladen
voor de volgende ronde.

Nieuwe ronde,
nieuwe kansen,
ook voor mij.