woensdag 5 december 2012

Update behandeling

We zijn al weer 2 maanden verder sinds de laatste update. Toen verkeerde ik in een dipje, of vooral verwarring. Er gebeurde veel in mij. Dat is nog steeds eigenlijk en de ene dag kan ik daar beter mee omgaan dan de andere dag.

Op fysiek vlak gaat het super. Ik ben veel minder moe, heb nooit meer pijn of stijfheid anders dan wat ochtendstijfheid die volgens mij gewoon bij de middelbare leeftijd hoort. Ik ga met gemak dagelijks naar buiten en kan ook regelmatig meerdere activiteiten combineren. Gisteren ging ik bijvoorbeeld even naar de bieb, toen wat geld pinnen en daarna door naar de winkel om wat boodschappen te halen. Toen ik thuiskwam was ik wel wat moe, maar dat verdween na wat rust snel. Het lijkt erop dat mijn fysieke reacties weer normaal zijn, als van een gezond mens. Vaak is de moeheid die ik nu ervaar ook gewoon een kwestie van een hele slechte conditie na 5 jaar bankhangen. Dus daar werk ik aan. Ik wandel een paar keer per week. Dat is iets minder dan 2 maanden geleden, toen had ik bedacht dat ik dagelijks een half uur zou gaan wandelen, maar dat is nog te hoog gegrepen voor me.

Waar het mis gaat bij mij is met de plannenmakerij. Dat genereert een enorme druk in het hoofd en daaraan merk ik dat de amygdala nog steeds geen stress aankan. Alles waarbij ik na moet denken of vooruit moet denken, geeft nog veel problemen. Maar ik moet wel vooruit denken, want ik ben absoluut niet flexibel. Ik raak van slag van elke afwijking van het vaste en het normale. Ook genereert vrijwel alles nog stress. Als er iemand belt op een moment dat het niet uitkomt en ik stel voor later terug te bellen, dan genereert dat enorme stress. Als ik zoals laatst op de IJsbaan bij een schaatswedstrijd van mijn kind, druk heb staan praten, dan kan ik in de nacht niet slapen, omdat mijn hoofd overloopt. En nu mijn kind op school veel huiswerk krijgt en dus moet leren plannen, lig ik wakker want ook dat zijn prikkels die ik nog niet kan verwerken. Ik merk aan alles dat het filter in mijn hoofd nog niet normaal werkt, dus ik kan gebeurtenissen niet correct afwerken en in het juiste hokje in mijn hoofd stoppen want de hokjes zitten nog steeds overvol. Dus blijft alles van de dag in de 'verzamelhal' en maakt daar een hoop lawaai. Zo zie ik dat dan voor me.
 
Ook zijn veel handelingen nog problematisch. De weekboodschappen doen is nog steeds een uitdaging, alle handelingen van daar heen fietsen, boodschappen in kar leggen, op de band doen, betalen, inpakken en in de fietstassen stoppen, dat is echt topsport voor me merk ik. Het triggert me op alle mogelijke manieren. Ook kan ik bijvoorbeeld met koken nog steeds niet een half uur voor het eten beginnen. Pasta koken, ballen draaien en groenten snijden kan ik nog steeds alleen achter elkaar en niet combineren. Handelingen kosten dus veel tijd.

Voor wat de behandeling betreft merk ik dat mijn grootste aandachtpunt ontspanning is. Ashok zegt niet voor niets dat je alles op een happy-go-lucky manier moet doen. Die houding komt me bepaald niet aanwaaien aangezien ik alles prop in een schema en van alles moet van mezelf. Als ik iets begin als hobby, dan loopt dat snel uit de hand. Mijn aandachtspunt is dus vooral dingen doen omdat ik het wil doen en niet omdat ik heb bedacht dat het moet.

Ik zit redelijk strak in een ritme inmiddels. Als de mannen zijn vertrokken en het huis leeg is in de ochtend begin ik met de meditaties en oefeningen. Daar ben ik meestal tot een uur of half 11 mee bezig. Na de lunch doe ik een kleiner rondje oefeningen en in de namiddag nog een keer. Tussendoor doe ik de dingen van de dag (in huis, wandelen, boodschap, stukje schrijven) of kijk ik een dvd van Ashok. De dagen zijn wel heel gevuld en soms heb ik het daar ook moeilijk mee. Het is een uitdaging geen druk te ervaren met een zo vol (voor mij dan) programma.

Al met al ben ik positief. Als ik zie waar ik vandaan kom en waar ik nu sta, dan vind ik dat ik enorme vooruitgang heb geboekt. Maar ik ben er nog niet, nog lang niet. En soms vind ik dat moeilijk. Er ligt nog letterlijk een berg werk op me te wachten en ik moet me er helemaal door heen bijten maar dan op een happy-go-lucky manier. Dat voelt heel tegenstrijdig. Ik moet heel erg mijn best doen om minder mijn best te doen. Maar ook dat krijg ik heus onder de knie.