zaterdag 6 oktober 2012

Update behandeling

De laatste week gaat het iets minder met me. Waar dit aan ligt weet ik niet precies. Ook weet ik niet helemaal of het een achteruitgang is of een kleine stagnatie. Waar ik nu tegen aan loop is het feit dat ik - als ik 4 dagen achter elkaar een half uur heb kunnen bewegen - er niet van uit kan gaan dat dit de 5e dag ook mogelijk is. De grens van wat kan, is enorm opgeschoven maar is er nog wel en soms kom ik de grens ergens tegen waar ik hem- na zoveel goede weken - niet verwacht. En het is mijn koppigheid en niet willen erkennen dat het zo is, die maken dat ik dan soms toch ga lopen of fietsen, met als gevolg een terugslag. Die dus meer te maken heeft met mijn manier van reageren dan met de staat van mijn lichaam.

Eerder deze maand kwam er heel veel verdriet uit. Ineens liep ik als een ballonnetje helemaal leeg. Jaren van opgestapelde stress, boosheid, verdriet, frustratie klapten er uit. Ik mailde een vriend over mijn vooruitgang en hij vroeg mij: ben je niet enorm opgelucht? En ik besefte dat ik dat (nog) niet ben. Misschien omdat er eerst dat verdriet uit moet. Een lieve mailvriendin vroeg aan mij waar dat verdriet vandaan kwam. Ik leek eerder zo in balans, ze wees me zelfs op een stukje dat ik had geschreven over in balans zijn. En ik besefte dat 'in balans zijn' verschuift al naar gelang de omstandigheden. Tijdens de bankdagen waarin bijna niets kon, betekende in balans zijn voor mij mijn blik richten op dat wat kon en dat wat fijn was. Het was een keuze om me te richten op het halfvolle glas, omdat het alternatief een zware depressie zou zijn. Nu ik zoveel beter ben en mezelf weer doelen kan stellen, is balans voor mij mogen en kunnen voelen wat er is gebeurd. Opruimen, het stof en het verdriet uit mijn lijf vegen, zodat ik zonder al te zware ballast verder kan. Zo iets.

In de eerste maanden richtte ik mij met de training vooral op de hoofdtechniek van het programma. Het is een manier om ongewenste gedachten te breken en daar letterlijk afstand van te nemen, door niet alleen de gedachte te stoppen maar ook fysiek in beweging te komen en te eindigen met een positieve visualisatie waarbij je jezelf als gezond en gelukkig ziet. In het begin had ik vooral moeite met die visualisatie. Ik kan dat niet zo goed en dan zeker niet met een beeld van mij als gezond persoon, me voorstellen dat ik ren of dans of wat 't ook is wat gezonde actieve mensen doen.

Naarmate de weken vorderden is me dat steeds beter af gegaan. Ik deed immers ook al actieve dingen, zat in een kano, wandelde.  Het is nu makkelijker om dit te visualiseren, want het staat letterlijk minder ver van me af. Daarmee wordt de hele oefening meteen en een stuk krachtiger.

De laatste 2 weken ben ik me meer gaan richten - nu de hoofdtechniek onder de knie is - op een andere oefening - De Versneller - waarbij je ziekmakende patronen aanpakt. Bijvoorbeeld gedachten die blijven terugkomen, ondanks de stop-stop-stop-techniek. Ik merk dat hier veel angst en twijfel mee kan worden aangepakt. Ik doe het niet goed genoeg. Ik heb een terugslag, nu kan ik niet meer beter worden. Dat soort gedachten voegt niets toe en houdt de stresscyclus alleen maar in stand.

Tot slot ben ik zoekende naar hoe om te gaan met verwachtingen van mezelf en anderen. Nu ik iets beter ben, denk ik soms een verwachting te voelen bij de ander. Om verplichtingen op te pakken, ergens naar toe te gaan, iets wel even te gaan doen. Vaak zal het ook mijn idee zijn van wat de ander denkt. Daar moet ik nu een weg in vinden. Keuzes maken. Mezelf vertellen dat ik de tijd kan nemen om eerst beter te worden, zonder dat mensen verwachten dat ik meteen weer volop kan meedraaien. Vooruitgang boeken is niet hetzelfde als beter zijn. Ik moet leren dat dit van elkaar verschilt en dat ik mijn gedrag en verwachting daarop moet aanpassen en de buitenwereld ook.

Was de vorige update een jubelverhaal, nu verkeer ik dus vooral in verwarring. Op alle fronten. En dat laat ik maar gewoon over me heen komen.