maandag 15 oktober 2012

Herkauwen en de weg naar succes

Niets te melden,
of eigenlijk heel veel.
Geen zin meer
om te  vertellen over ME,
dat voegt niets toe.
Geen zin meer
om te vertellen
over het dagelijks geworstel,
want dat voegt ook niets toe.
Geen zin meer
om te vertellen
over het genieten,
want mijn woorden
schieten toch altijd tekort.

Geen zin meer
om te vertellen
want ik heb het druk,
met beter worden,
met een oorontsteking,
met een dagelijks loopje,
met vallen en opstaan,
met leven, 
met 100 x per dag
mijn amygdala corrigeren,
dat onopgevoede kreng.

Nog niets is veranderd
en tegelijkertijd is
niets meer hetzelfde.
Door het veranderen
van mijn reflexen
ziet de wereld
er anders uit.
Door het niet meer
reageren op impulsen
voelt mijn lijf
heel anders aan.

Begon ik de behandeling
met grote sprongen
voorwaarts mars,
hier kom ik aan!
Nu schuifel ik
centimeter voor centimeter,
één stap naar voren,
even achterom kijken,
één stap naar achteren
en dan toch maar weer
twee stappen naar voren.

Begon ik de behandeling
door in sneltreinvaart
alles te kijken en te lezen
wat mijn nieuwe beste vriend
te vertellen had,
nu ben ik als een koe
eindeloos aan het herkauwen,
om zeker te weten
dat de gewenste stof
in alle magen terecht komt.

Slechts één ding
weet ik zeker:
niets blijft zoals het was,
niets wordt zoals eerder gedacht
en niets was zonder reden.