woensdag 12 september 2012

Verschuivingen - update behandeling

Nu ik ruim 2 maanden bezig ben met de behandeling van Ashok Gupta, is het weer tijd voor een update. Hoe gaat het met mij en hoe kwam ik de zomer door?

Het gaat goed met mij en ik had een topzomer! Deze dame zat in een kano, bezocht kastelen & steden, zat op terrasjes, ging naar de bioscoop, een bruiloft en uit eten en startte heel voorzichtig met het integreren van beweging in het dagelijkse leven.

Tijdens vakanties is het altijd wat rommeliger qua ritme en daardoor lukte het niet de oefeningen van het programma volledig te doen. Maar ondanks een basis onderhoudsprogramma (twee dagelijkse meditaties en de stop-oefeningen in mijn hoofd doen) ging ik met sprongen vooruit. Of eigenlijk was er sprake van één grote sprong aan het begin en ben ik van daaruit voorzichtig gaan uitbreiden. Nu de vakantie weer voorbij is en de school weer begonnen (en het huis dus overdag leeg is), ben ik echt serieus aan de slag gegaan.

De verandering in mijn leven is gigantisch tot nu toe. Waar voorheen douchen een activiteit was waar ik echt van bij moest komen (en om die reden dus om de dag douchte), sta ik nu fluitend onder de douche, droog me af zonder het gevoel te hebben tegen de vlakte te gaan en kan me ook nog meteen aankleden zonder eerst een verplichte rustpauze.

Ik loop en fiets nu bijna dagelijks. De ene dag loop ik ongeveer een half uur, de volgende dag fiets ik met de elektrische fiets een half uur. Fietsen is beduidend minder zwaar dan lopen en door de afwisseling vraag ik niet teveel van mijn lijf. Daarbij komt dat ik met fietsen andere spieren (ook al is t met elektrische ondersteuning) gebruik dan lopen, en die afwisseling lijkt me goed.

Een enorm verschil in vergelijking met er voor, is het volledig andere perspectief. Alles is verschoven. Ging ik vroeger op een goede dag een klein ommetje lopen (straat uit tot het park en weer terug, ca. 10 minuten) dan voelde dat echt alsof ik mezelf uitliet. Ook was er altijd veel spanning, want ik wist nooit hoe mijn lijf reageerde en was daardoor altijd bang voor een terugslag, die ook vaak kwam. Nu laat ik mezelf niet uit maar loop gewoon een stuk, voel de wind in mijn haren en zie het opspattende water van het IJsselmeer. Kortom ik geniet, van het bewegen en van wat ik zie. Ik maak me niet meer druk om eventuele instortingen.

Een ander opvallend verschil is een verschuiving in de beleving van tijd. Voorheen was het verschil tussen door de weeks en het weekend niet goed te merken. Alle dagen leken het zelfde, alleen in het weekend was het drukker in huis dan door de weeks. Nu is het weekend iets geworden waarin leuke dingen gebeuren die ik met mijn gezin kan doen en ik kan me daar dus op verheugen. De tijd wordt zo volledig anders beleefd, dat ik nu op zondagavond vaak het gevoel heb dat ik een minivakantie achter de rug heb. Gewoon door dingen te doen en te beleven. Het is vooral 'het me kunnen verheugen' op de dingen die gaan komen, dat maakt dat ik me compleet anders voel. Van het grauwe naar het kleurrijke, zo iets.

Wat dit doet met mijn humeur en gemoed valt bijna niet te omschrijven. Laat ik volstaan met de opmerking dat ik - als ik tegenwoordig in de spiegel kijk - mezelf weer zie staan, in plaats van die vreemde mevrouw met kringen onder haar ogen.

Niet alles is hosanna. Deze training is echt heel hard werken en het slokt een groot deel van mijn dag op. De tijd vanaf vertrek van Zoon naar school - om kwart over acht in de ochtend - tot  Zoon weer uit school komt - drie uur in de middag-  is de tijd die ik gebruik om te trainen, te lopen of te fietsen, te oefenen, te lezen, de dvd's kijken. Na 3 uur heb ik 'vrij' en richt ik me op koken, wat in het huis doen, schrijven, even naar de bieb gaan, dat soort dingen. Wel doe ik dan in gedachten oefeningen als ik 'patronen' opmerk die gebroken moeten worden (lees: elke gedachte aan het lichaam) én een meditatie voor het slapen gaan.

Wie de behandeling van Ashok volgt, kan op een forum ervaringen uitwisselen. Ik kom daar niet veel, omdat ik merk dat al die verhalen lezen, me snel overspoelt. Maar door de keren dat ik er kom, merkte ik op dat mijn vooruitgang, geboekt in zo'n korte tijd, opmerkelijk is. Er zijn ook mensen die na 2 maanden hele kleine vooruitgang opmerken, waar ik echt vind dat er bij mij een aardverschuiving heeft plaats gevonden.

Dat kan, elk mens zit anders in elkaar. En beter worden is geen lineair proces en voor iedereen anders. Waar ik op dit moment erg tegen aan loop, is het leren herkennen van verborgen patronen. In het begin was het duidelijk en kon ik ze makkelijk aan pakken. Nu kom ik bij diepere lagen en ik vind het moeilijker om daar grip op te krijgen.

Voor wie nu denkt dat het één lang gerekte psychotherapie is, dat is niet zo. Ashok gaat er van uit ME een lichamelijke aandoening is, met een onderliggend proces in het onderbewuste. Omdat daar een storing is (in het onderbewuste) word je overspoeld met signalen die allemaal op een negatieve manier aandacht aan het lichaam geven, en zo uiteindelijk het lichaam ziek maken doordat er een continue stresscyclus wordt gemaakt.

Het doorbreken van die stresscylus is niet anders dan stoppen met het onderbewuste voeding geven. De gedachte 'ik ben moe' of 'ik heb pijn' is weliswaar correct, maar moet worden ontdaan van de emotionele lading die erbij hoort. Want die emotionele lading houdt het ziekteproces in stand.

Niet alleen de oefeningen om de patronen te breken zijn waardevol. De geleide meditaties zijn net zo belangrijk. Ik merk goed het verschil in hoe ik mij voel, in hoe mijn spierspanning is ten opzichte van voor de training. Door de meditaties ben ik nu een paar keer per dag in een diepe ontspanning en dat heeft effect op andere momenten. Ook de ademhaling wordt beter en dieper. Dat geeft ook meer energie. Tot slot zend je natuurlijk positieve signalen uit naar de amygdala. De amygdala verkeert in staat van enorme stress en mijn lichaam en geest gaan daar niet meer in mee. In plaats daarvan sturen ze door de meditaties signalen naar het onderbewuste dat alles in orde is, er is immers een diepe staat van ontspanning.

En nu? Gewoon verder gaan met trainen. Op dit moment richt ik me vooral op herhaling van de tot nu toe aangeboden stof en het integreren van dit alles in mijn leven. Pas als alles helemaal onder de knie is en eigen gemaakt, ga ik verder met het bekijken van de verdere dvd's. Ook heb ik samen met de ergotherapeut doelen geformuleerd zodat ik nu ergens naar toe kan werken. Ik wil bijvoorbeeld in de periode tot en met december gaan voor meer zelfstandigheid in het dagelijkse leven (zonder hulp het huishouden kunnen doen) en de conditie verbeteren door meer te doen (kind van school halen, naar trainingen brengen, fietsen, wandelen, huishouden). In januari wil ik starten met een revalidatie-traject bij een fysiotherapeut (conditie- en spieropbouw) en ik hoop in het voorjaar zover te zijn dat ik zelfstandig met de trein of de auto naar een vriendin op bezoek kan gaan, zonder terugslag in de dagen er na.

Of dit alles haalbaar is? Ik geloof het wel. Als einddoel zeker, misschien een paar maanden later in geval van terugslag maar dát het kan, dat geloof ik nu zeker. En als deze doelen gehaald zijn, komen ook andere zaken in het zicht waarover ik dan kan gaan nadenken (werk).

Wil je meer weten over Ashok Gupta? Je kunt er hier meer over lezen.
Wil je het programma zelf bestellen. Dat kan hier. Je betaalt € 150 voor een boek, werkbladen en dvd's, het is in een Nederlandse vertaling verkrijgbaar.

ps: ik heb geen (commercieel) belang bij Ashok Gupta, anders dan zelf beter worden.