donderdag 2 augustus 2012

Geduld

Het is donderdag
halverwege de ochtend
en ik lig nog in bed,
Zomaar,
omdat ik dat wil.
Omdat ik voel
dat mijn lijf
daar nu behoefte aan heeft.

Na een week
van genieten
en vele hoogtepunten
ben ik weer geland
in het hier en nu.

Ik weet nu wat ik kan
en wat de weg is.
Ik weet nu ook
dat mijn lijf
nog geen reserves heeft.
Eerst die accu opladen
voordat ik ga rennen.
Dat doe ik
met mijn elektrische fiets
en doe ik ook
met mijn lijf,
alleen was ik dat
even 'vergeten'.

De afgelopen jaren
zat ik opgesloten
in een blok ijs
en dat smelt nu.
En nog voordat
die klomp gesmolten is,
wil ik mezelf
er uit bevrijden
zodat ik weer
kan gaan rennen
en beginnen met
mijn volledig uitgedachte
5 jaren plan.
Boeken schrijven,
een praktijk starten,
genieten voor 10,
wennen aan de wereld
en de wereld weer
laten wennen aan mij.

Maar rennen voordat
die ijsklomp is verdwenen,
heeft geen zin.
Ik kan niet
de draad oppakken
van 5 jaar geleden.
Doe ik dat toch
dan is het linksaf
bij de volgende bocht
zo mijn bed weer in.

Dat moet dus anders.
Geduldig zijn.
Hard werken,
de oefeningen doen.
Herkennen wat
de ziekmakende patronen zijn.
En tussendoor
na genieten van
de vorige week
en dat zien als
een voorproefje
van dat wat gaat komen.

Ik kan dat best.
Ik wil het heel graag.
Nu moet ik alleen nog leren,
dat ik niet het tempo bepaal.