dinsdag 15 mei 2012

Onbegrip

Soms denk ik nog wel eens
aan de reacties van anderen
die ik door de jaren heen kreeg.
Die reacties komen soms hard binnen
ook al zijn ze niet slecht bedoeld.

De juf van Zoon
vloog me om de hals
en riep: wat verschrikkelijk
dat je MS hebt!
Toen ik vertelde
dat het niet MS is maar ME,
deed ze haar begrip de deur uit.
Oh ik dacht dat je ziek was?
Maar dat ben ik ook!
Ja maar MS gaat nooit meer over!
Nou of ME over gaat, weet ik nog niet.

Zo gaan we heen en weer
Van hakketak en hakketak.
Hoe leg je mensen uit
dat je niet thuis zit
omdat je zweetvoeten hebt?
Dat het erg vervelend is wat jou overkomt.
En eigenlijk best wel heel erg.

Mensen weten het niet
en het interesseert ze vaak ook niet.
Horen het woord Chronisch Vermoeid
en beseffen niet dat die term
alle pijn buitensluit.

In Denemarken is een ME-patiƫnt
krankzinnig verklaard
In Nederland hoort een lotgenoot
dat ze een flinke schop onder haar achterste verdient.

Het zal je maar gezegd worden.
Je raakt je gezondheid kwijt,
zoekt je een ongeluk naar een oplossing,
probeert beter te worden
en als dat niet lukt
krijg je een trap na
van iemand die alles meent te weten
over jouw aandoening
zonder medisch onderlegd te zijn.

Ik ben ook wel eens moe.
'T lijkt me anders best fijn om lekker thuis te zitten.
Je vond je baan niet zo leuk toch?
Ja, werk en kind combineren is ook best zwaar.
Je had het ook altijd al zo druk,
geen wonder dat je ziek werd.
Als ik je man was zou ik er allang vandoor zijn gegaan.
Je ziet er anders helemaal niet ziek uit.
Denk je zelf dan nooit eens: kom op, gewoon doen!

En dat zijn dan tenminste nog de opmerkingen
die in je gezicht worden gezegd.
De ergste opmerkingen zijn
de zinnen die je niet hoort
omdat ze niet worden gezegd,
omdat mensen je doodzwijgen,
niet meer opbellen,
niet meer vragen hoe het gaat,
en die doen alsof je niet meer bestaat
en dan zeggen, als ze per ongeluk
eens over je heen struikelen:
ik heb het zo druk maar denk wel vaak aan je!

Herkenbaar?
Pak dan nu de telefoon
en bel de vriendin op
die je stiekem wat verwaarloosd hebt.
Of ga eens langs bij je oma
voordat ze dood neervalt.
Bel eens aan bij je zieke buurman en
vraag of je wat voor hem kunt doen.
Stuur eens een lief kaartje naar iemand, zomaar.
Al schrijf je er alleen maar op:
ik moest ineens aan je denken, vandaar.

Gewoon doen. Ook al heb je het druk.
Dat kan jij best wel. Echt waar!