donderdag 17 mei 2012

Het bos

Als er iets is waar ik dol op ben,
dan is het een bos.
Groot bos, klein bos,
met wandelpaden,
zonder wandelpaden,
druk bevolkt,
met anwb-paaltjes
en fietsende bejaarden.
Of juist vergeten bosgebieden,
waar je bijna niemand tegenkomt.
Elk bos is goed.
Elk bos voldoet.


Zeker nu.
Ik zag in geen 4 jaar een bos.
Laat staan dat ik er in rondliep.
Iedereen heeft zijn eigen angstvisioen,
dat van mij is een bosloos bestaan.
Hoe langer het leven op de bank duurt,
hoe groter de angst dat deze bankvrouw
nooit meer in het bos komt.


Voorzichtig denk ik wel eens na
over een oplossing
om mij het bos in te sturen.
Wie of wat let me
om een rolstoel te huren?
Dan laat ik me naar het bos rijden
en dan ben ik daar toch,
al is het niet op eigen kracht.

Wie of wat let me?
Ik doe dat, ikzelf
Ik kan dit niet.
Nog niet.
Om dat te kunnen,
moet ik meer kunnen loslaten
aan dromen, verwachtingen en hoop
Dat geeft niet,
ik heb de tijd
en dat bos loopt ook niet weg.
Ik kom er wel.
Met of zonder rolstoel.
Ooit.