woensdag 11 april 2012

Leef je eens in

"Hallo jij.
Ja jij daar, ik heb het tegen jou!
Mag ik een minuutje van je tijd?
Ja? Dank je!
Kom, luister naar wat ik zeg.
We gaan doen alsof....


Stel je eens voor dat je wakker wordt
en je lijf voelt alsof het griep krijgt.
Je spieren en gewrichten doen pijn,
je hoofd voelt zwaar.
Opstaan gaat moeilijk.
Je lymfeklieren zijn opgezwollen
en als je praat rollen niet altijd
de juiste woorden uit je mond.
Als je de trap oploopt, verzuurt je lijf
en douchen voelt als topsport.
Niets in je lichaam 
doet nog wat het moet doen.
Je bent verkeerd geprogrammeerd.


Lukt dat? Zie je het voor je?
Stel je nu eens voor 
dat je elke ochtend zo wakker wordt.
Dat je niet meer kunt doen wat je deed.
Dat je niet meer kan want je kon.

Werken lukt niet meer,
je huishouden doen is een brug te ver,
een ander haalt en brengt je kind,
hobby's zijn verleden tijd,
vrienden laten zich niet meer zien,
en er komt steeds meer op het bordje
van je partner terecht.

Wát je kan, verschilt per dag.
Het enige dat zeker is, 
is dat je in de loop van de tijd
steeds meer achteruit gaat,
zo langzaam dat het bijna niet opvalt.
Totdat je op een dag merkt 
dat je dag bestaat 
uit een heleboel momenten van niets doen
omdat iets doen té belastend is.


Je gaat op zoek naar een dokter
die je kan vertellen wat jou mankeert.
Maar die dokter vind je niet.
Wat je wél vindt 
is onbegrip en ongeloof.
Wat je zegt wordt niet geloofd.
En wat jij gelooft en voelt wordt niet gezegd.
Namelijk dat je ziek bent.


Na lang zoeken vind je dan toch een dokter,
die weet wat jou mankeert.
Maar hij weet niet wat de oorzaak is.
En ook niet hoe jij weer beter kan worden.
En zeker niet óf je wel weer beter wordt.
Wat de dokter wél weet,
is dat zo'n 95 % niet beter wordt.

Je krijg dus een uniek lot in handen,
dat maakt dat je zorgvuldig moet omgaan
met de energie die je hebt.
Maar waar de grens ligt,
verschilt per dag.
Dat maakt het spel zo spannend.

Ben je er nog?
Kun je het voor je zien?
Of ben je afgehaakt?
Te moeilijk? Te slecht voorstelbaar?
Geen leuk doe-alsof spelletje?

Dat klopt.
Het is niet leuk.
Maar wel mijn leven.
En dat van zo'n 20.000 lotgenoten
alleen al in Nederland.

Niet gezien, niet gehoord,
niet serieus genomen, uitgelachen,
belachelijk gemaakt en uitgemaakt
voor aanstellers.

Maar wat mij heel erg helpt,
is dat jij me dat minuutje gaf.
En je probeerde in te leven,
mij te zien voor wat ik ben.
Niet alleen een patiënt,
maar een mens 
met dromen en verlangens,
net zo sterk en kwetsbaar als jij."