dinsdag 3 april 2012

Een gave

Soms als ik met een bekende praat
weet ik ineens de naam niet meer
van haar kind.

Soms als ik ergens naar wijs
zeg ik: dat daar, nee die
omdat ik niet op het woord kom.

Soms luister ik naar een verhaal
en begrijp niets van wat wordt gezegd.
De woorden vormen wel zinnen
maar vallen in mijn hoofd weer uit elkaar.

Soms stelt iemand een vraag
en breekt het zweet mij uit.
Want ik weet niet meer
wat de vraag ook al weer was
laat staan dat ik een antwoord kan geven.

Soms geef ik een antwoord
op een andere vraag,
omdat ik onderweg
de draad ben kwijtgeraakt
van mijn eigen verhaal.

Soms lees ik de krant
en kan hetzelfde stukje
keer op keer opnieuw bekijken
zonder dat ik kan navertellen wat ik las.

En dat voor iemand
die best intelligent is,
snel kan schakelen
ad rem uit de hoek komt
en het onderste uit de kan halen
als levensmotto heeft.

Knap hè?
Het is een gave.
Ik weet het.
Nu nog leren doseren.
Zodat ik niet altijd en overal
mijn talenten verspil.