zondag 25 maart 2012

Verloren tijd

Als ik nu eens voor de gein uitreken
hoeveel uur ik in 4 jaar tijd
heb besteed aan het zitten
in een wachtkamer?

En als ik nu eens voor de gein uitreken
hoeveel uur ik in 4 jaar tijd
heb besteed aan het vertellen
van mijn verhaal aan een arts?

En als ik nu eens voor de gein uitreken
hoeveel uur ik in 4 jaar tijd
de onverdeelde aandacht had van de artsen
aan wie ik mijn verhaal vertelde?

En de aandachttijd, verteltijd en wachttijd bij elkaar optel?
Dan sta ik in een zee van verloren minuten,
van hoop en gespannen verwachting.
Glij ik weg op een golf van illusies.
En toch trap ik er telkens weer in.

In 4 jaar ziek zijn, keek bijna geen enkele arts mij aan.
Het beeldscherm was stukken interessanter.
In 4 jaar ziek zijn, raakte bijna geen enkele arts mij aan.
De lab-uitslagen boeiden veel meer. 

Een zee van verloren minuten.
Op zoek naar die ene minuut
dat die ene arts opkijkt van zijn beeldscherm,
de uitslagen laat voor wat ze zijn
en mij ziet als een echt mens
met een verleden en een toekomst,
maar nu stilstaand in de tijd.
Die bereid is naar mij te luisteren
zonder vooroordeel vooraf
en zonder trap na toe.

Kan iemand mij vertellen
waar die ene arts zich heeft verstopt,
zodat ik op het juiste moment in tijd bij hem kan zijn?

Iemand?