zondag 18 maart 2012

Over ezeltjes.....

Het duurde 4 jaar
voordat ik begreep
dat ik ook met een ziek lijf
keuzes mag maken,
ook al is de ruimte klein.

Het duurde 4 jaar
voordat ik door had
dat voor mezelf kiezen
niet hoeft te betekenen
dat ik anderen verwaarloos.

Het duurde 4 jaar
voordat ik begreep
dat prioriteiten stellen
niet hetzelfde is
als de grip kwijt raken.

Het duurde 4 jaar
voordat ik begreep
dat wat ik het liefste doe
niet altijd het beste is voor mij.

Het duurde 4 jaar
voordat ik begreep
dat 'nog even dit doen'
en 'nog even dat doen'
echt niet meer kan.

Het duurde 4 jaar
voordat ik begreep
dat mijn gevoel van eigenwaarde
niet afhangt van wat ik doe
maar meer afhangt
van wat ik kan loslaten.

Het duurde 4 jaar
voordat ik begreep
dat jaren van ziek zijn,
misschien wel
bij mijn leven hoort,
net als gezond zijn
of mooie dingen meemaken.

Het duurde 4 jaar
voordat ik begreep
dat ik ook nu, zelfs nu,
mijn leven kan omarmen
als het meest waardevolle bezit
dat mij is gegeven.

Het duurde 4 jaar
voordat ik begreep
dat mijn bijdrage
aan mijn gezondheid
belangrijker is
dan mijn inzet
voor het huishouden.

Het duurt slechts 1 minuut
om al het geleerde
van 4 jaar ervaring
overboord te zetten
op een dag, op een moment,
dat ik me goed voel.

Om vervolgens te merken
dat ik in die ene minuut
maanden terugval in de tijd.
Zodat ik goedgemutst
weer opnieuw kan beginnen,
in de hoop dat dit keer
de lesstof wél blijft hangen.