donderdag 15 maart 2012

Mailmaatje

Al ruim een jaar heb ik een maatje.
Wij hebben dagelijks contact.
Zonder dat, is de dag niet compleet.


Ik weet veel van haar,
deel veel met haar,
herken mezelf in haar.
We peppen elkaar op,
spreken elkaar moed in.
Vertellen elkaar
over de goede en de slechte dagen.
Delen de mooie momenten,
het genieten van dat wat kan
en dat wat lukt.
Delen de moeilijke momenten,
het tellen van de punten.
het helse karwei van energie doseren,
zorg om het verlies van werk,
en minder inkomen.

Zij is bij mij thuis
een onderdeel van gesprek.
Ik vertel over hoe haar dag was,
en waar zij tegen aanloopt.
Ze hoort er bij.

Hoe ze er uit ziet? Geen idee.
Ik heb haar nooit gezien.
Toch ziet zij mij
in al mijn kwetsbaarheid
zoals geen ander dat kan.
Zonder dat ze mij in het echt kan zien.
Want ook Maria heeft ME.

De ME pakt veel af, maar geeft ook.
Het samen delen, samen weten,
samen balen, samen beleven,
van de grote en vooral de hele kleine dingen
in ons zo lege volle leven
maakt dat ik beter kan optreden
tegen die ongenode gast in mijn bestaan.

Ik heb een maatje en dat is Maria,
zij helpt me te zijn wie ik nu ben