zaterdag 17 maart 2012

Fysio

Na 4 jaar ziek zijn
en ontelbare dagen
van bank hangen
beweeg ik steeds moeilijker.
Vreemd, van binnen
word ik steeds zachter,
van buiten verstijf ik.

Ik bel een fysio
en maak een afspraak.
Pezen die ontsteken
veroorzaken pijn
en daar heb ik last van.

De fysio is niet heel bekend met ME
en vraagt goed door
om zich een beeld te vormen
van hoe mijn lijf werkt
voordat zij mij kan behandelen.

Ze staat open
voor mijn verhaal.
Lacht me niet uit,
wijst me niet af
en zegt vooral niet:
'het zit tussen je oren.'
Dat alleen al
is een enorme opluchting.

Ik vertel haar
over zure spieren
en pijnen
die weken blijven
als ik te veel doe.
Wat is veel doen?
vraagt zij dan.

Ik zie het kwartje vallen
met een enorm kabaal
als zij mij vraagt
waarom ik zo zweet
en ik haar vertel
dat mijn lijf denkt
dat het nu enorm
aan het sporten is,
dat ik een marathon loop,
door hier te zitten
en mijn verhaal te vertellen.

Als ik weer opstap
ben ik 10 kilo lichter
door haar erkenning
dat ze samen met mij
moet zoeken
naar de beste manier
om mijn lijf
weer zacht te maken.

Ze zijn er wel,
mensen die meedenken
binnen de grenzen
die ik aangeef.
Alleen jammer
dat ze zich
zo goed verstoppen.

Ik ben voor een nationale
goed zichtbare verblijfplaats
van potentieel prettige behandelaars
mét inlevingsvermogen
en bereidheid tot meedenken
die te voorschijn kruipen
als ik ze nodig heb.