maandag 26 maart 2012

Boodschappen doen

Vandaag ga ik  mee
met boodschappen doen.
Ik heb een briefje
met wat we nodig hebben.
Als ik de winkel binnenloop,
zie ik dat het niet druk is.
Gelukkig.
Ik ben niet alleen,
mijn lief is mee.
Hij pakt en tilt de zware spullen.

Elke keer als ik in de winkel kom,
is er weer iets veranderd.
Ik kom er niet vaak genoeg,
om de indeling te kennen.
We beginnen bij de afdeling fruit en groente,
met daarom heen allemaal aanbiedingen.
Wat vreselijk veel zeg!
Ik kijk nog maar eens op het briefje.
Dat geeft houvast.

Lopen door de winkel
is alsof ik op de kermis loop.
Een kakofonie van prikkels.
Overal borden met teksten.
Schappen vol producten
met felle kleuren
die in elkaar overlopen.
Zo veel prikkels dat ik
de afzonderlijke dingen
niet goed kan onderscheiden.
Het wordt één grote brij.

Gelukkig heb ik een kar
die ik vast kan houden.
Als tegenwicht tegen al die prikkels
ga ik me extreem langzaam bewegen.
Kijken op het briefje,
één ding pakken,
in de kar leggen,
weer kijken op het briefje.
en weer één ding pakken.

Ik ben zo met mezelf bezig
dat ik mijn lief kwijtraak
die elke hoek van de winkel
met zijn ogen dicht kent
en heen en weer rent
om zo snel mogelijk
weer buiten te kunnen staan.

Zijn snelheid maakt mij nog langzamer.
Ik raak steeds meer de kluts kwijt.
Nu word ik een beetje misselijk
en de wereld begint te draaien,
of ben ik dat?
Ik probeer mensen te ontwijken
maar ben zelf net zo'n bejaarde
die altijd in de weg staat
als je zelf snel iets moet pakken.

Als de kar vol is
en alles van het briefje
denkbeeldig is afgestreept,
gaan we naar de kassa.
Dat is ook een goed moment
om in de war te raken.
De snelheid van de band,
de bekwame caissière en de vaart
waarmee mijn lief alles inpakt,
is zodanig dat ik er maar
een beetje bijsta,
te wachten tot het tijd is
voor mijn taak: betalen.

Ook dat is een uitdaging,
want als het bedrag verschijnt
kijk ik in de portemonnee, 
maar mijn brein
is niet meer in staat tot
snel optellen en herkennen
van het geld.
Het is me wel eens gebeurd
dat de kassamevrouw zei
'geef maar hier'
en het voor me uittelde.
De beste tactiek is daarom
altijd met groot geld te betalen.
Gewoon 2 briefjes van €50 geven
is meestal wel goed.

Als dat ook is gebeurd,
lopen we de winkel weer uit.
Dat was een heel avontuur.
Hier kan ik weer lang op teren.
En terwijl we naar huis rijden
vraag ik me af
waar toch die vrouw is gebleven
die in haar eentje op vakantie ging,
op de trein naar Parijs stapte,
het vliegtug naar Maleisië nam.
Die in haar gebrekkige Italiaans
op de Frankfurter Buchmesse
vertalingen stond te regelen.
Die multitasking heeft uitgevonden,
en ervan genoot alles snel te doen,
die vrouw die als een stuiterbal
door het leven ging.

Die vrouw heb ik al een tijd niet gezien.
Ik moet haar toch eens vertellen,
dat een uitje naar de winkel
ook een enorme belevenis is.

Dag winkel, tot de volgende keer.