zaterdag 25 februari 2012

IJsselmeer

Ineens heb ik een plan
Ik ga lopen naar het IJsselmeer.
Dat is aan het eind van de straat.
Schuin oversteken en dan rechtdoor lopen.
5 minuten maximaal.
Ik ben er al 3 jaar niet geweest.

Ik loop de straat uit.
Wat zie ik in de verte?
Een hoop rotzooi.
De weg is geblokkeerd.
Ik kan de brug niet oversteken.
Nu kan ik niet bij het IJsselmeer komen.

Natuurlijk, ze werken aan de dijkversterking!
Dat las ik in de krant.
De weg is al 1,5 jaar geblokkeerd
zegt een voorbijganger.
Dat wist ik niet!
Maar ik wil naar het IJsselmeer.
NU!!!


Je kan er komen via een omleiding.
Dat is 20 minuten lopen.
Heen en terug.
Veel te ver voor mij.
Maar daar denk ik niet aan.
Dat wil ik niet.

Dus ga ik lopen.
Terwijl ik loop ben ik zó boos!
Op het waterschap dat aan de dijk werkt.
Op de mensen die de brug hebben weggehaald.
Op mezelf omdat ik een koppige ezel ben.

Ik ben er bijna.
Nu ben ik zo moe dat ik loop te huilen.
Mensen kijken mij vreemd aan.
Maar niemand vraagt iets.

Daar is het IJsselmeer.
Gelukkig.
Wat ziet het er prachtig uit!
De zon is felrood, de lucht heel scherp.
Ik ga liggen op een bank.
Na een half uur kom ik weer overeind.
Zodat ik verder kan kijken.

Langzaam loop ik weer terug.
Ik heb het IJsselmeer gezien.
Koste wat kost.
Helemaal niet slim van mij.
Maar ik heb het IJsselmeer gezien!