woensdag 15 februari 2012

Dikke buik

I. heeft een dikke buik.
Daar zit een baby in.
Nog 2 weken te gaan.

I. is het zat.
Al weken aan het hoesten.
Grieperig en een slechte weerstand.
Doodmoe wordt ze er van.

I. is mij lief.
Ik word zó blij van haar.
Zij laat mij zo mijzelf zijn.
En als ik naar haar kijk,
zie ik soms mezelf.
Want wij zijn verre van perfect.
Er mankeert van alles aan ons.
Overgevoelige typjes, dat zijn wij.
 
Ik zag haar 2 keer tijdens haar zwangerschap.
Eén keer met een kleine buik.
Eén keer met een dikke buik.
Gelukkig is er telefoon.


Zwanger zijn gaat haar moeizaam af.
Altijd misselijk, ook na de 1e 3 maanden.
Dat was bij de eerste ook zo.

Ik ben niet mobiel.
Als we elkaar willen zien,
komt I. naar mij toe.
Dat valt voor haar niet altijd mee.
Met een dikke buik en een kleine van 4.


Deze week sprak ik I.
Hoesten, alles deed pijn.
O wat klonk ze moe!
Vandaag ben ik boos en voel ik onmacht.
Waarom kan ik niet in de trein-bus-auto stappen?
Haar hand vasthouden, huis soppen, haar 4-jarige bezighouden?
Lekkere dingen maken die ze wel kan binnenhouden?


Soms wil ik dingen die niet kunnen.
Zoals haar helpen.
Klaarstaan en praktische hulp bieden.
Dat kan ik alleen vanaf de bank.
Meer niet.
Stom rotlijf.

PS: Sil is geboren op 15 februari, in de middag.