zaterdag 18 februari 2012

De druppel

Vandaag doe ik niets.
Ik lig op de bank,
met een koortsig lijf
en een trippende geest.

Wat was de week fijn.
Veel mooie momenten.
Een goed gesprek,
lekkere baksels,
een lieve mail aan mij gericht.
En als klap op de vuurpijl:
een baby die werd geboren!


Niet alles was super.
Sommige dingen zijn stom.
Ik zag liefdesverdriet en onzekerheid.
En een kind dat zijn thuis kwijtraakt.

Ik ben een bescheiden vrouw.
Niet in wensen, wel in daden.
Er hoeft maar weinig te gebeuren
en het is al genoeg.
Vandaag bij het opstaan
zag ik ineens die druppel,
je weet wel, die van die overlopende emmer.
Einde van de rek.
Het rode stoplicht.
Het luchtalarm.
Vat je het al?
Niet meer nog even dit doen.
Of nog even dat.
Gewoon blijven liggen.
Op de bank.

En juist op die bank,
als de rek er uit is,
ontstaan de mooiste dromen.
Die ik zo weer oppak,
als ik straks weer loop.

Lopen lukt altijd weer.
Totdat ik opstijg,
harder vlieg dan goed is,
en vanzelf weer val.
Dan is daar die bank weer.

Deze week was super.
Maar nu even niet.