Pagina's

dinsdag 25 december 2012

Stel je eens voor

Zo aan het eind
van het jaar
ga je als vanzelf
achterom kijken
naar wat was.

Ik zie mezelf
begin 2012
zoals ik ook
in 2011 was
en in 2010
en in 2009
en in 2008.

Moe,
boos,
soms wanhopig,
zoekend naar
een evenwicht.
Vastzittend in
een bestaan
dat ik niet koos
en dat me dwong
het licht te zoeken,
omdat het anders
wel heel erg donker
werd in mij.

Maar ik was ook
strijdvaardig
en altijd op zoek
naar die ene arts
met die ene behandeling
die aanslaat
bij mij.

De grap van 2012 was
dat ik hem vond,
die ene arts
met die ene behandeling.

Ik kwam dagelijks
weer buiten,
stapte de wereld in,
stap voor stap.

Een wens voor 2012
had ik niet.
Wensen is pijnlijk
na zo lang ziek zijn.

Een wens voor 2013
heb ik wel.
Dat durf ik wel,
na zo'n jaar.

Ik wens
dat ik beter word!
Ik stel me voor
dat ik beter word!
Ik ga gewoon
beter worden!
Ik doe mijn ogen dicht
en draai een film
in mijn hoofd.
Zo komt het beter worden
steeds dichter bij
en lijkt het
steeds minder vreemd.

Wat ik eerder
niet kon
en niet durfde,
doe ik nu wel.

Ik wens mezelf
een gezond lichaam toe
en een zenuwstelsel
dat niet meer
op hol slaat
van geluid, licht
en mensen.

Ik weet en ik voel
dat ik niet
iets onmogelijks wens.


Mijn wens voor jou,
lezer van dit blog
(ziek of niet ziek),
is dat je voldoende
voorstellingsvermogen hebt,
om van 2013
een prachtjaar te maken.

Zoek het licht
en stel je eens voor....


woensdag 19 december 2012

Spierballen

Vandaag ga ik
kaneelbroodjes bakken.
Eerst moet ik
het deeg maken.
Dat is zo gebeurd
met een keukenmachine.
Maar die heb ik niet.

Vorige week gaf
de keukenmachine
een luide knal.
Einde verhaal.
Dag mag ook wel,
hij was minstens
30 jaar oud.

De nieuwe die ik bestelde
is nog niet gearriveerd.
En toch ga ik vandaag
kaneelbroodjes maken.
Dat heb ik beloofd.
Mijn kind heeft
op school een kerstdiner
en koos kaneelbroodjes
als eigen bijdrage.

Dus stap ik over
op de spierballenmethode.
Mouwen opstropen
en daar ga ik!

Wie had dat gedacht
een jaar geleden?
Ik niet.

dinsdag 11 december 2012

Met mijn voet tussen de deur...

Om te weten
waar ik ben
is het goed
te voelen
waar de grens ligt.

De grens ligt
bij een goed gesprek
dat langer
dan een uur duurt.

De grens ligt
bij meer dan
drie mensen
in één ruimte.

De grens ligt
bij zo enthousiast worden
dat ik vergeet te voelen.

De grens ligt
bij me bijna
normaal voelen.

Ik was op een feestje,
had een fijn gesprek,
zag lieve mensen
en voelde me
bijna normaal. 

De wereld wordt
steeds meer van mij
en steeds minder klein.

En ik word
steeds meer mezelf
en steeds minder beperkt.

De grens is
daar waar ik ben
en daar waar ik
verder wil dan
waar ik sta.

De grens is geen tegenslag,
maar gewoon een deur
die nog niet
helemaal open staat.

Met mijn voet
tussen de deur
lig ik op de bank,
nagenietend
van wat kan.
En vol voorpret
van wat gaat komen.

woensdag 5 december 2012

Update behandeling

We zijn al weer 2 maanden verder sinds de laatste update. Toen verkeerde ik in een dipje, of vooral verwarring. Er gebeurde veel in mij. Dat is nog steeds eigenlijk en de ene dag kan ik daar beter mee omgaan dan de andere dag.

Op fysiek vlak gaat het super. Ik ben veel minder moe, heb nooit meer pijn of stijfheid anders dan wat ochtendstijfheid die volgens mij gewoon bij de middelbare leeftijd hoort. Ik ga met gemak dagelijks naar buiten en kan ook regelmatig meerdere activiteiten combineren. Gisteren ging ik bijvoorbeeld even naar de bieb, toen wat geld pinnen en daarna door naar de winkel om wat boodschappen te halen. Toen ik thuiskwam was ik wel wat moe, maar dat verdween na wat rust snel. Het lijkt erop dat mijn fysieke reacties weer normaal zijn, als van een gezond mens. Vaak is de moeheid die ik nu ervaar ook gewoon een kwestie van een hele slechte conditie na 5 jaar bankhangen. Dus daar werk ik aan. Ik wandel een paar keer per week. Dat is iets minder dan 2 maanden geleden, toen had ik bedacht dat ik dagelijks een half uur zou gaan wandelen, maar dat is nog te hoog gegrepen voor me.

Waar het mis gaat bij mij is met de plannenmakerij. Dat genereert een enorme druk in het hoofd en daaraan merk ik dat de amygdala nog steeds geen stress aankan. Alles waarbij ik na moet denken of vooruit moet denken, geeft nog veel problemen. Maar ik moet wel vooruit denken, want ik ben absoluut niet flexibel. Ik raak van slag van elke afwijking van het vaste en het normale. Ook genereert vrijwel alles nog stress. Als er iemand belt op een moment dat het niet uitkomt en ik stel voor later terug te bellen, dan genereert dat enorme stress. Als ik zoals laatst op de IJsbaan bij een schaatswedstrijd van mijn kind, druk heb staan praten, dan kan ik in de nacht niet slapen, omdat mijn hoofd overloopt. En nu mijn kind op school veel huiswerk krijgt en dus moet leren plannen, lig ik wakker want ook dat zijn prikkels die ik nog niet kan verwerken. Ik merk aan alles dat het filter in mijn hoofd nog niet normaal werkt, dus ik kan gebeurtenissen niet correct afwerken en in het juiste hokje in mijn hoofd stoppen want de hokjes zitten nog steeds overvol. Dus blijft alles van de dag in de 'verzamelhal' en maakt daar een hoop lawaai. Zo zie ik dat dan voor me.
 
Ook zijn veel handelingen nog problematisch. De weekboodschappen doen is nog steeds een uitdaging, alle handelingen van daar heen fietsen, boodschappen in kar leggen, op de band doen, betalen, inpakken en in de fietstassen stoppen, dat is echt topsport voor me merk ik. Het triggert me op alle mogelijke manieren. Ook kan ik bijvoorbeeld met koken nog steeds niet een half uur voor het eten beginnen. Pasta koken, ballen draaien en groenten snijden kan ik nog steeds alleen achter elkaar en niet combineren. Handelingen kosten dus veel tijd.

Voor wat de behandeling betreft merk ik dat mijn grootste aandachtpunt ontspanning is. Ashok zegt niet voor niets dat je alles op een happy-go-lucky manier moet doen. Die houding komt me bepaald niet aanwaaien aangezien ik alles prop in een schema en van alles moet van mezelf. Als ik iets begin als hobby, dan loopt dat snel uit de hand. Mijn aandachtspunt is dus vooral dingen doen omdat ik het wil doen en niet omdat ik heb bedacht dat het moet.

Ik zit redelijk strak in een ritme inmiddels. Als de mannen zijn vertrokken en het huis leeg is in de ochtend begin ik met de meditaties en oefeningen. Daar ben ik meestal tot een uur of half 11 mee bezig. Na de lunch doe ik een kleiner rondje oefeningen en in de namiddag nog een keer. Tussendoor doe ik de dingen van de dag (in huis, wandelen, boodschap, stukje schrijven) of kijk ik een dvd van Ashok. De dagen zijn wel heel gevuld en soms heb ik het daar ook moeilijk mee. Het is een uitdaging geen druk te ervaren met een zo vol (voor mij dan) programma.

Al met al ben ik positief. Als ik zie waar ik vandaan kom en waar ik nu sta, dan vind ik dat ik enorme vooruitgang heb geboekt. Maar ik ben er nog niet, nog lang niet. En soms vind ik dat moeilijk. Er ligt nog letterlijk een berg werk op me te wachten en ik moet me er helemaal door heen bijten maar dan op een happy-go-lucky manier. Dat voelt heel tegenstrijdig. Ik moet heel erg mijn best doen om minder mijn best te doen. Maar ook dat krijg ik heus onder de knie.

dinsdag 20 november 2012

Hier en Daar

Soms moet het even,
voelen waar ik sta.
Ik wil naar daar
en ik ben nu hier.

Ik weet nooit
zo goed
hoe ik daar
moet komen
zo vanuit hier.

Dus probeer ik
maar wat.
Soms met
grote stappen,
soms met
een hinkelsprong.

Hoe groot
de stap ook is.
Ik blijf altijd hier
in plaats van daar.

Toch is hier
ook veel mogelijk.
Soms net zo veel
als daar.

De kunst is
dat te blijven zien.
Wat hier is en
wat daar.
Hier wordt
vanzelf daar,
met een beetje geduld.

Zo overpeins ik,
liggend op de bank.
Gevloerd omdat ik
te snel naar daar liep
en mezelf vergat mee te nemen.

donderdag 15 november 2012

Vooruitgang

Vooruitgang
is meer kunnen bakken
dan een simpel recept.

Vooruitgang
is pasta koken
en me tegelijk
met de saus bezighouden.

Vooruitgang
is de zadelkruk bedanken
voor verleende diensten
en boven wegzetten,
omdat hij in de keuken
toch maar in de weg staat.

Vooruitgang
is niet meer doordraaien
van mijn eigen denken
en rust en ruimte voelen.

Vooruitgang
is languit op de bank
liggen lezen
en me daar niet
slecht onder voelen.

Vooruitgang
is genieten van het moment,
besluiteloos mogen zijn
als ik daar zin in heb
en me niets aantrekken
van wat allemaal moet.

Vooruitgang
is voelen dat ik
meer mezelf word
naarmate er meer
van de pijn vertrekt.

Vooruitgang
is trots zijn op mezelf,
over waar ik vandaan kom
en waar ik nu sta
ook al weet ik niet
waar ik heen ga.

Vooruitgang
is loslaten van wat was,
en wel zien
wat er komen gaat.

woensdag 7 november 2012

De Grote Schoonmaak

Nu ik weet
wat wel goed
en wat niet goed
is voor mij,
ben ik bezig met
De Grote Schoonmaak.

Niet goed
is alles
wat mijn zenuwstelsel
overmatig prikkelt.
Dat kan koffie zijn
of een to-do lijstje
maar ook
een telefoon die rinkelt.

Niet goed
is alles
waar een label
aan vastzit
dat ruikt
naar angst,
haast,
onmacht.

Helaas gaf ik
in het verleden
veel zaken
een verkeerd label.
Dus moet ik nu
alles uit de kast halen,
opnieuw bekijken
en voorzien van
een ander label.

Elke ochtend
maak ik
de kast open
en bekijk de inhoud.
Vreemd genoeg
zie ik
vaak spullen
die ik
de dag er voor
toch echt
bij  het grof vuil
heb gezet.

Ergens in huis
loopt een stout kaboutertje
dat me flink tegenwerkt.

Ik ga gewoon door
met opruimen
en nieuwe labels aanbrengen
totdat dit kaboutertje
er vanzelf
genoeg van krijgt.

Want wat ik
niet opnieuw
hoef te labelen
zijn mijn
koppigheid,
doorzettingsvermogen
en discipline.

Nu alleen
nog even leren
dat ik het
niet kan winnen
van dit kaboutertje
als ik er
een wedstrijd
van maak.

afb. van www

maandag 29 oktober 2012

Snel en Efficiënt

Ergens in de loop
van mijn leven
kwam ik een
onafscheidelijk stel tegen
dat ik sindsdien niet
van me heb weten
af te schudden en
mijn grootste vijand werd.

Was het in de tijd
dat ik bij een uitgeverij werkte
en meer op mijn bord kreeg
dan ik aankon?

Of was het toen ik
als kok werkte
en elke bestelling
zo snel mogelijk
op tafel moest staan,
in één keer goed?

Of misschien in de tijd erna
toen ik weer op kantoor werkte
en van reorganisatie
naar reorganisatie hobbelde
steeds harder werkend
met steeds meer stress?

Of toen ik tussendoor
een opleiding deed,
want ik moest immers
er uit slepen wat
er uit te halen viel?

Of was het toen ik een kind kreeg,
al mijn sociale contacten
probeerde te onderhouden,
en trapte in de val van
'alle ballen in de lucht houden'
omdat ik dacht dat dit moest?

Afijn, ergens onderweg
kwam ik dit stel tegen,
'Snel' en 'Efficiënt',
de doodsteek voor
een ontspannen gevoel.
Bots je eenmaal tegen ze op
dan is afschudden
helemaal niet zo makkelijk.

Nu ik weet
wat ze aanrichten
zoek ik
naar andere manieren
van doen.
Langzaam,
in slow motion,
onthaastend,
genietend.

Maar op het moment
dat ik een goede dag heb
en de energie voel borrelen
word ik weer besprongen
door 'Snel' en 'Efficiënt'
ook al weten ze
dat ze op mijn lijst
van verboden dingen staan,
net als
Moeten,
Multitasken,
Verplichtingen,
kortom alles waar
mijn amygdala van gaat steigeren.

Beter worden is
afleren van aangeleerd gedrag
en aanleren van afgeleerd gedrag.
Want ooit was ik een kind
met alle tijd van de wereld,
uren starend naar
kleine dingetjes
die op dat moment
het belangrijkste waren.

Ik denk zomaar
dat ik dat kind
weer tegenkom
als ik 'Snel' en 'Efficient'
heb weten af te schudden.

maandag 15 oktober 2012

Herkauwen en de weg naar succes

Niets te melden,
of eigenlijk heel veel.
Geen zin meer
om te  vertellen over ME,
dat voegt niets toe.
Geen zin meer
om te vertellen
over het dagelijks geworstel,
want dat voegt ook niets toe.
Geen zin meer
om te vertellen
over het genieten,
want mijn woorden
schieten toch altijd tekort.

Geen zin meer
om te vertellen
want ik heb het druk,
met beter worden,
met een oorontsteking,
met een dagelijks loopje,
met vallen en opstaan,
met leven, 
met 100 x per dag
mijn amygdala corrigeren,
dat onopgevoede kreng.

Nog niets is veranderd
en tegelijkertijd is
niets meer hetzelfde.
Door het veranderen
van mijn reflexen
ziet de wereld
er anders uit.
Door het niet meer
reageren op impulsen
voelt mijn lijf
heel anders aan.

Begon ik de behandeling
met grote sprongen
voorwaarts mars,
hier kom ik aan!
Nu schuifel ik
centimeter voor centimeter,
één stap naar voren,
even achterom kijken,
één stap naar achteren
en dan toch maar weer
twee stappen naar voren.

Begon ik de behandeling
door in sneltreinvaart
alles te kijken en te lezen
wat mijn nieuwe beste vriend
te vertellen had,
nu ben ik als een koe
eindeloos aan het herkauwen,
om zeker te weten
dat de gewenste stof
in alle magen terecht komt.

Slechts één ding
weet ik zeker:
niets blijft zoals het was,
niets wordt zoals eerder gedacht
en niets was zonder reden.

zaterdag 6 oktober 2012

Update behandeling

De laatste week gaat het iets minder met me. Waar dit aan ligt weet ik niet precies. Ook weet ik niet helemaal of het een achteruitgang is of een kleine stagnatie. Waar ik nu tegen aan loop is het feit dat ik - als ik 4 dagen achter elkaar een half uur heb kunnen bewegen - er niet van uit kan gaan dat dit de 5e dag ook mogelijk is. De grens van wat kan, is enorm opgeschoven maar is er nog wel en soms kom ik de grens ergens tegen waar ik hem- na zoveel goede weken - niet verwacht. En het is mijn koppigheid en niet willen erkennen dat het zo is, die maken dat ik dan soms toch ga lopen of fietsen, met als gevolg een terugslag. Die dus meer te maken heeft met mijn manier van reageren dan met de staat van mijn lichaam.

Eerder deze maand kwam er heel veel verdriet uit. Ineens liep ik als een ballonnetje helemaal leeg. Jaren van opgestapelde stress, boosheid, verdriet, frustratie klapten er uit. Ik mailde een vriend over mijn vooruitgang en hij vroeg mij: ben je niet enorm opgelucht? En ik besefte dat ik dat (nog) niet ben. Misschien omdat er eerst dat verdriet uit moet. Een lieve mailvriendin vroeg aan mij waar dat verdriet vandaan kwam. Ik leek eerder zo in balans, ze wees me zelfs op een stukje dat ik had geschreven over in balans zijn. En ik besefte dat 'in balans zijn' verschuift al naar gelang de omstandigheden. Tijdens de bankdagen waarin bijna niets kon, betekende in balans zijn voor mij mijn blik richten op dat wat kon en dat wat fijn was. Het was een keuze om me te richten op het halfvolle glas, omdat het alternatief een zware depressie zou zijn. Nu ik zoveel beter ben en mezelf weer doelen kan stellen, is balans voor mij mogen en kunnen voelen wat er is gebeurd. Opruimen, het stof en het verdriet uit mijn lijf vegen, zodat ik zonder al te zware ballast verder kan. Zo iets.

In de eerste maanden richtte ik mij met de training vooral op de hoofdtechniek van het programma. Het is een manier om ongewenste gedachten te breken en daar letterlijk afstand van te nemen, door niet alleen de gedachte te stoppen maar ook fysiek in beweging te komen en te eindigen met een positieve visualisatie waarbij je jezelf als gezond en gelukkig ziet. In het begin had ik vooral moeite met die visualisatie. Ik kan dat niet zo goed en dan zeker niet met een beeld van mij als gezond persoon, me voorstellen dat ik ren of dans of wat 't ook is wat gezonde actieve mensen doen.

Naarmate de weken vorderden is me dat steeds beter af gegaan. Ik deed immers ook al actieve dingen, zat in een kano, wandelde.  Het is nu makkelijker om dit te visualiseren, want het staat letterlijk minder ver van me af. Daarmee wordt de hele oefening meteen en een stuk krachtiger.

De laatste 2 weken ben ik me meer gaan richten - nu de hoofdtechniek onder de knie is - op een andere oefening - De Versneller - waarbij je ziekmakende patronen aanpakt. Bijvoorbeeld gedachten die blijven terugkomen, ondanks de stop-stop-stop-techniek. Ik merk dat hier veel angst en twijfel mee kan worden aangepakt. Ik doe het niet goed genoeg. Ik heb een terugslag, nu kan ik niet meer beter worden. Dat soort gedachten voegt niets toe en houdt de stresscyclus alleen maar in stand.

Tot slot ben ik zoekende naar hoe om te gaan met verwachtingen van mezelf en anderen. Nu ik iets beter ben, denk ik soms een verwachting te voelen bij de ander. Om verplichtingen op te pakken, ergens naar toe te gaan, iets wel even te gaan doen. Vaak zal het ook mijn idee zijn van wat de ander denkt. Daar moet ik nu een weg in vinden. Keuzes maken. Mezelf vertellen dat ik de tijd kan nemen om eerst beter te worden, zonder dat mensen verwachten dat ik meteen weer volop kan meedraaien. Vooruitgang boeken is niet hetzelfde als beter zijn. Ik moet leren dat dit van elkaar verschilt en dat ik mijn gedrag en verwachting daarop moet aanpassen en de buitenwereld ook.

Was de vorige update een jubelverhaal, nu verkeer ik dus vooral in verwarring. Op alle fronten. En dat laat ik maar gewoon over me heen komen.

dinsdag 2 oktober 2012

Wennen

Een slechte dag
na weken van vooruitgang,
wakker worden met pijn
en een overdonderend gevoel
van vermoeidheid.
Dat is vreemd.

Het is niet alleen vreemd,
het is ook schrikken.
En meteen wordt er nu
van alles geactiveerd
in dat hoofd van mij.

Een koor van stemmen
dat ik dacht de mond
gesnoerd te hebben,
omdat wat het
te vertellen heeft,
niet zinvol is en
mij angst aanjaagt.

Ik weet wat er gebeurt,
ik voel wat er gebeurt
en trek aan de noodrem
door te doen wat
mijn nieuwe beste vriend
zegt wat ik moet doen.

Dus ga ik
naar de pijn toe,
kijk er naar,
oordeel niet,
adem er naar toe
en verwacht niet te veel.

Het klinkt zo zweverig
maar dat is het niet.
Na een paar uur
is de pijn weg
en vind ik mezelf
in de keuken bezig
met het bakken
van brood en muffins,
ondertussen ook nog
gehaktballen draaiend.

Mijn amygdala,
dat hysterische ding,
wordt een goed afgerichte pup,
die eindelijk naar
zijn baasje luistert.

Ik ben de chef,
de baas,
de grote roerganger,
de opperbevelhebber
van mijn eigen brein
en breek elk ongepast signaal
zonder pardon af,
met zachtheid,
dat dan weer wel.

Nu alleen nog even leren,
dat gewoon moe zijn
bij het normale leven hoort.

vrijdag 28 september 2012

Herfst!

Jaren lang was de herfst
de tijd van achteruitgang.
Blaadjes vielen en in mij
viel ook 't één en ander,
zonder dat ik daar
iets tegen kon doen.

Nu niet.
Dit keer is de herfst
precies zoals ik graag zie.
Een periode van
buiten wandelen,
rode wangen krijgen,
opspattend water zien
van het IJsselmeer.
En overal die
heerlijke geur
van rotte bladeren
terwijl ik zo heerlijk
levend ben.

Deze herfst lig ik
niet op de bank
als Schatje
in de avond thuiskomt,
maar sta ik in de keuken
en vertel hem wat ik deed,
wat ik zag, wat ik meemaakte.

Ik loop en ik geniet.
Ik loop en ik kijk.
Ik loop en ik ruik.
Ik loop en ik leef.

De herfst is weer
mijn favoriete tijd van het jaar.
Laat maar vallen die blaadjes,
ik stap er gewoon overheen.

Deze herfst begint
mijn leven opnieuw.
Versie 2.0 van mij.
De verbeterde versie.



zaterdag 22 september 2012

Pijn

Juist nu ik beter word voel ik de pijn
die ik mezelf de afgelopen jaren
nauwelijks toestond te voelen.

Er wordt een band terug gespoeld
en ik mag alsnog alle pijn voelen
van al die dingen
die ik probeerde niet te zien.

Pijn, om al die bankdagen
met de gordijnen gesloten.

Pijn, om de verpletterende stilte
die veel vrienden achterlieten
omdat ze nooit meer iets lieten horen.

Pijn, om mijn kind
dat bijna 5 jaar opgroeide
met een moeder
die wel kon luisteren
maar niet kon doen.

Pijn, om mijn lief
die altijd in touw was,
om te werken,
de boel draaiend te houden.

Pijn, om mijn moeder
die bejaard en wel
de was kwam brengen,
Zoon haalde en bracht,
kwam koken en stofzuigen.

Pijn, om mezelf
zo liggend op de bank,
toekijkend en aan de zijlijn staand.

Pijn, om alles wat ik miste.

Nu de tijd is gekomen
dat ik met mijn kind
weer kan zwemmen
of soms op een goede dag
een uitje kan doen,
voel ik pijn.
Hij wordt groot
en de tijd is voorbij
dat hij zijn hand
in de mijne legt.

Ik maakte dat niet mee,
zijn handje in mijn hand,
lopend op straat,
of in een dierentuin,
Ik leerde hem niet
schaatsen op de sloot
achter ons huis,
Ik kocht geen cadeautjes
voor vriendjes,
en bracht hem ook niet weg
naar de partijtjes,
Ik stond ook niet te juichen
langs de rand
van het voetbalveld.

Juist nu ik vooruit ga,
voel ik dit alles.

Ik ben blij om
wat er met mij gebeurt
en toch doet het
verschrikkelijk veel pijn.

Ik ben 5 jaar kwijt.
Die krijg ik
nooit meer terug.
En dat is best klote.

Mag ik daar verdrietig om zijn?
Mag ik even zwelgen?
Blijkbaar moet dat toch.
Even de boel uitmesten.
Zodat ik niet struikel
over de rotzooi
als ik de wereld weer instap.

donderdag 20 september 2012

Niet te krampachtig, hoe doe ik dat?

Heel langzaam pas ik mijn dagritme aan:
wennen aan andere patronen,
oefeningen integreren in mijn dag,
een stukje lopen om de spieren te trainen.

Heel vaak wil ik té graag.
Hoe meer ik me vastbijt
in het beter worden,
des te eerder het beter worden
tussen mijn vingers glipt.

Ontspannen, zonder druk.
Niet moeten maar met zachtheid.
Dat komt mij bepaald niet aanwaaien.

Altijd wil ik de beste van de klas zijn.
Diegene die de stof het eerste doorheeft.

Maar die truc werkt nu niet.
Hoe meer ik me er in vastbijt,
hoe groter de onmacht wordt
en hoe kleiner de kans
dat ik nog ontspannen blijf.

Juist die karaktertrek die maakt
dat ik snel succes kan hebben
en snel iets oppik,
kan ik nu niet inzetten
omdat het nu averechts werkt.

Ik moet dat loslaten
wat altijd maakte
dat ik succesvol was.

Dat voelt als hinkelen
met mijn ogen dicht.
Als dansen met mijn benen
aan elkaar gebonden.
Als lopen zonder kaart.

Laat het moeten en zullen los
en vertrouw er op
dat dit ook voor jou werkt,
zo vertelt Gupta mij nu dagelijks.

Ik lees het, ik hoor het, ik zie het
maar kan er telkens net niet bij.

Toch maakte ik al enorme sprongen.
Moet je nagaan hoe het straks is,
als het kwartje helemaal is gevallen.


woensdag 12 september 2012

Verschuivingen - update behandeling

Nu ik ruim 2 maanden bezig ben met de behandeling van Ashok Gupta, is het weer tijd voor een update. Hoe gaat het met mij en hoe kwam ik de zomer door?

Het gaat goed met mij en ik had een topzomer! Deze dame zat in een kano, bezocht kastelen & steden, zat op terrasjes, ging naar de bioscoop, een bruiloft en uit eten en startte heel voorzichtig met het integreren van beweging in het dagelijkse leven.

Tijdens vakanties is het altijd wat rommeliger qua ritme en daardoor lukte het niet de oefeningen van het programma volledig te doen. Maar ondanks een basis onderhoudsprogramma (twee dagelijkse meditaties en de stop-oefeningen in mijn hoofd doen) ging ik met sprongen vooruit. Of eigenlijk was er sprake van één grote sprong aan het begin en ben ik van daaruit voorzichtig gaan uitbreiden. Nu de vakantie weer voorbij is en de school weer begonnen (en het huis dus overdag leeg is), ben ik echt serieus aan de slag gegaan.

De verandering in mijn leven is gigantisch tot nu toe. Waar voorheen douchen een activiteit was waar ik echt van bij moest komen (en om die reden dus om de dag douchte), sta ik nu fluitend onder de douche, droog me af zonder het gevoel te hebben tegen de vlakte te gaan en kan me ook nog meteen aankleden zonder eerst een verplichte rustpauze.

Ik loop en fiets nu bijna dagelijks. De ene dag loop ik ongeveer een half uur, de volgende dag fiets ik met de elektrische fiets een half uur. Fietsen is beduidend minder zwaar dan lopen en door de afwisseling vraag ik niet teveel van mijn lijf. Daarbij komt dat ik met fietsen andere spieren (ook al is t met elektrische ondersteuning) gebruik dan lopen, en die afwisseling lijkt me goed.

Een enorm verschil in vergelijking met er voor, is het volledig andere perspectief. Alles is verschoven. Ging ik vroeger op een goede dag een klein ommetje lopen (straat uit tot het park en weer terug, ca. 10 minuten) dan voelde dat echt alsof ik mezelf uitliet. Ook was er altijd veel spanning, want ik wist nooit hoe mijn lijf reageerde en was daardoor altijd bang voor een terugslag, die ook vaak kwam. Nu laat ik mezelf niet uit maar loop gewoon een stuk, voel de wind in mijn haren en zie het opspattende water van het IJsselmeer. Kortom ik geniet, van het bewegen en van wat ik zie. Ik maak me niet meer druk om eventuele instortingen.

Een ander opvallend verschil is een verschuiving in de beleving van tijd. Voorheen was het verschil tussen door de weeks en het weekend niet goed te merken. Alle dagen leken het zelfde, alleen in het weekend was het drukker in huis dan door de weeks. Nu is het weekend iets geworden waarin leuke dingen gebeuren die ik met mijn gezin kan doen en ik kan me daar dus op verheugen. De tijd wordt zo volledig anders beleefd, dat ik nu op zondagavond vaak het gevoel heb dat ik een minivakantie achter de rug heb. Gewoon door dingen te doen en te beleven. Het is vooral 'het me kunnen verheugen' op de dingen die gaan komen, dat maakt dat ik me compleet anders voel. Van het grauwe naar het kleurrijke, zo iets.

Wat dit doet met mijn humeur en gemoed valt bijna niet te omschrijven. Laat ik volstaan met de opmerking dat ik - als ik tegenwoordig in de spiegel kijk - mezelf weer zie staan, in plaats van die vreemde mevrouw met kringen onder haar ogen.

Niet alles is hosanna. Deze training is echt heel hard werken en het slokt een groot deel van mijn dag op. De tijd vanaf vertrek van Zoon naar school - om kwart over acht in de ochtend - tot  Zoon weer uit school komt - drie uur in de middag-  is de tijd die ik gebruik om te trainen, te lopen of te fietsen, te oefenen, te lezen, de dvd's kijken. Na 3 uur heb ik 'vrij' en richt ik me op koken, wat in het huis doen, schrijven, even naar de bieb gaan, dat soort dingen. Wel doe ik dan in gedachten oefeningen als ik 'patronen' opmerk die gebroken moeten worden (lees: elke gedachte aan het lichaam) én een meditatie voor het slapen gaan.

Wie de behandeling van Ashok volgt, kan op een forum ervaringen uitwisselen. Ik kom daar niet veel, omdat ik merk dat al die verhalen lezen, me snel overspoelt. Maar door de keren dat ik er kom, merkte ik op dat mijn vooruitgang, geboekt in zo'n korte tijd, opmerkelijk is. Er zijn ook mensen die na 2 maanden hele kleine vooruitgang opmerken, waar ik echt vind dat er bij mij een aardverschuiving heeft plaats gevonden.

Dat kan, elk mens zit anders in elkaar. En beter worden is geen lineair proces en voor iedereen anders. Waar ik op dit moment erg tegen aan loop, is het leren herkennen van verborgen patronen. In het begin was het duidelijk en kon ik ze makkelijk aan pakken. Nu kom ik bij diepere lagen en ik vind het moeilijker om daar grip op te krijgen.

Voor wie nu denkt dat het één lang gerekte psychotherapie is, dat is niet zo. Ashok gaat er van uit ME een lichamelijke aandoening is, met een onderliggend proces in het onderbewuste. Omdat daar een storing is (in het onderbewuste) word je overspoeld met signalen die allemaal op een negatieve manier aandacht aan het lichaam geven, en zo uiteindelijk het lichaam ziek maken doordat er een continue stresscyclus wordt gemaakt.

Het doorbreken van die stresscylus is niet anders dan stoppen met het onderbewuste voeding geven. De gedachte 'ik ben moe' of 'ik heb pijn' is weliswaar correct, maar moet worden ontdaan van de emotionele lading die erbij hoort. Want die emotionele lading houdt het ziekteproces in stand.

Niet alleen de oefeningen om de patronen te breken zijn waardevol. De geleide meditaties zijn net zo belangrijk. Ik merk goed het verschil in hoe ik mij voel, in hoe mijn spierspanning is ten opzichte van voor de training. Door de meditaties ben ik nu een paar keer per dag in een diepe ontspanning en dat heeft effect op andere momenten. Ook de ademhaling wordt beter en dieper. Dat geeft ook meer energie. Tot slot zend je natuurlijk positieve signalen uit naar de amygdala. De amygdala verkeert in staat van enorme stress en mijn lichaam en geest gaan daar niet meer in mee. In plaats daarvan sturen ze door de meditaties signalen naar het onderbewuste dat alles in orde is, er is immers een diepe staat van ontspanning.

En nu? Gewoon verder gaan met trainen. Op dit moment richt ik me vooral op herhaling van de tot nu toe aangeboden stof en het integreren van dit alles in mijn leven. Pas als alles helemaal onder de knie is en eigen gemaakt, ga ik verder met het bekijken van de verdere dvd's. Ook heb ik samen met de ergotherapeut doelen geformuleerd zodat ik nu ergens naar toe kan werken. Ik wil bijvoorbeeld in de periode tot en met december gaan voor meer zelfstandigheid in het dagelijkse leven (zonder hulp het huishouden kunnen doen) en de conditie verbeteren door meer te doen (kind van school halen, naar trainingen brengen, fietsen, wandelen, huishouden). In januari wil ik starten met een revalidatie-traject bij een fysiotherapeut (conditie- en spieropbouw) en ik hoop in het voorjaar zover te zijn dat ik zelfstandig met de trein of de auto naar een vriendin op bezoek kan gaan, zonder terugslag in de dagen er na.

Of dit alles haalbaar is? Ik geloof het wel. Als einddoel zeker, misschien een paar maanden later in geval van terugslag maar dát het kan, dat geloof ik nu zeker. En als deze doelen gehaald zijn, komen ook andere zaken in het zicht waarover ik dan kan gaan nadenken (werk).

Wil je meer weten over Ashok Gupta? Je kunt er hier meer over lezen.
Wil je het programma zelf bestellen. Dat kan hier. Je betaalt € 150 voor een boek, werkbladen en dvd's, het is in een Nederlandse vertaling verkrijgbaar.

ps: ik heb geen (commercieel) belang bij Ashok Gupta, anders dan zelf beter worden.

woensdag 5 september 2012

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet: het is een vrouw en ze fietst.

Het is tien over half 9.
Zojuist bracht ik
Zoon naar school
en nu fiets ik
op de dijk.

De geur van de herfst
hangt in de lucht.
Er zijn al
wat boten
op het water
en onderweg
kom ik ook
veel fietsers tegen.

Bij elke fietser
heb ik de neiging
hard te gaan gillen
Joehoe, zie je mij?
Weet je wel
wat voor wonder
het is
dát je mij ziet
zo op de fiets
in de ochtend
op de dijk?

Dat wil ik roepen
maar doe het niet.
De fietsers
zien niet bijzonders.
Een vrouw
op een fiets,
lekker belangrijk.

In plaats daarvan
lach ik voluit
en iedereen
lacht terug
naar die vrouw
op de fiets
die een wereldwonder is
zonder dat anderen
het zien.

Ik word beter
en anderen
zien dat niet
aan mij.
Dat geeft niet,
ze zagen
meestal ook niet
dat ik ziek was.
Niet als
ze me zagen
en ook niet
omdat ze me
bijna nooit zagen.

Wat maakt het uit.
Ik fiets
op de dijk
in de ochtend
Ik geniet
en lach,
naar anderen
en vooral
naar mezelf

maandag 3 september 2012

Aardverschuiving

De wekker gaat.
Het is 7 uur
in de ochtend,
de eerste schooldag
na de zomervakantie

Ik rek me uit,
en geniet
van dat wat uitblijft
en dat wat ik
niet voel
en dus
des te meer opmerk.

Geen pijn.
Geen lijf dat
aanvoelt als
een mislukt exemplaar.
Geen angst
om dat wat
gaat komen.

In plaats daarvan
hangt er iets
heel anders
in de lucht.
Ik snuif het op.
Verwachting,
blijdschap,
over dat
wat de dag
zal brengen.
Vertrouwen,
dat mijn lijf
vanzelf weet
wat te doen.

Een aardverschuiving
maakt dat
mijn leven
borrelt en stroomt.
Ik glij met
de stroom mee
en kom onderweg
de vrouw in de spiegel tegen.
Ze lacht uitbundig.
en stapt
uit de spiegel,
zo mijn lijf in.
Verdomd!
Dat past!

Tijd om bij te praten
is er niet.
Komt nog wel,
eerst even dobberen,
stromen
en genieten
van de aardverschuiving
die maakt
dat de verschillende
delen van mijzelf
weer als een puzzel
in elkaar vallen.

donderdag 30 augustus 2012

Bruiloft

Het is dinsdag.
Ik ben op een bruiloft.
Vriendin I. is getrouwd.
Met G.

Of ik wil komen?
Tuurlijk wil ik komen!
Of dat haalbaar is,
dat is de vraag.

En tussen het telefoontje
met de vraag
of ik in staat ben
om te komen
en vandaag
zitten weken van
enorme sprongen.
Dus ben ik op een bruiloft.

Ik zit aan tafel
met veel mensen
in een grote hoge ruimte.
Iedereen praat
geanimeerd met elkaar.
Ik ook.
Ik doe mee
alsof ik dit dagelijks doe.

Schatje weet wel beter,
die houdt mij
strak in de gaten.
Ik doe alsof
mijn neus bloedt.

Toch voel ik me
als een kind
op hoge hakken.
Als iemand
die fietst
zonder zijwieltjes.
En ook alsof
ik van Mars kom
en zojuist ben geland
op Aarde
om te bestuderen
hoe een bruiloft
gevierd wordt.

Dat en nog veel meer
gaat er door mij heen
zo zittend op de bruiloft,
druk pratend met anderen
en kijkend
naar vriendin I.
die ik zo graag
wilde zien
op de dag
dat zij trouwt.

Als ik thuis kom
ben ik heel erg
wild in mijn hoofd
en het duurt lang
voordat de boel
wat kalmeert.

Dat geeft niet,
vriendin I. was
ook wat wild in
het hoofd
en ging ook
laat naar bed
vertelde ze
de dag erna.

Zie je dat?
Ik doe mee.
Ik hoor er bij.
Nog niet altijd
maar wel soms
voor een paar uur.
En dat is genoeg
voor nu,
voor mij.



dinsdag 21 augustus 2012

Overdonderd

Weer thuis
na 2 weken vakantie.
Ik zit op de bank.
Niet omdat
ik moe ben
maar omdat
ik moet herkauwen.

Het is nogal wat.
Zoveel gedaan,
zoveel gezien.
Een kanotocht gemaakt.
Drie kastelen bezocht.
Een toren van
35 meter hoog beklommen.
Een paar keer uit eten geweest.
Wandelingen gemaakt.

Zomaar.
Omdat het kon.
Daar moet ik
diep over nadenken.
Over mijn lijf
dat 2 maanden
geleden nog niets kon
en nu van alles doet.

Dit kan ik bijna
niet bevatten.
Dit voelt zo goed
en zo vreemd
dat het bijna pijn doet.

Als ik mijn ogen
dicht doe
zit ik in een kano.
Ik glij over het water
en kijk om me heen.
Alles is groen en stil
en in de verte
zie ik een ruïne
van een kasteel.
Ineens moet ik
flink peddelen
om in de stroomversnelling
overeind te blijven.
Gelukt!
En ik glij weer verder.

Dat alles
en nog veel meer
zie ik als ik
mijn ogen dicht doe.
Maar ik doe
ze weer open.
Want ook in
het hier en nu
kan ik meer doen.

Ik ga van de bank af
en de keuze is reuze.
Ga ik oefeningen doen,
een stuk fietsen of wandelen,
het huis soppen,
bij de voetbaltraining
van Zoon kijken?

De wereld ligt
aan mijn voeten
en ik stap er
voorzichtig in.

donderdag 2 augustus 2012

Geduld

Het is donderdag
halverwege de ochtend
en ik lig nog in bed,
Zomaar,
omdat ik dat wil.
Omdat ik voel
dat mijn lijf
daar nu behoefte aan heeft.

Na een week
van genieten
en vele hoogtepunten
ben ik weer geland
in het hier en nu.

Ik weet nu wat ik kan
en wat de weg is.
Ik weet nu ook
dat mijn lijf
nog geen reserves heeft.
Eerst die accu opladen
voordat ik ga rennen.
Dat doe ik
met mijn elektrische fiets
en doe ik ook
met mijn lijf,
alleen was ik dat
even 'vergeten'.

De afgelopen jaren
zat ik opgesloten
in een blok ijs
en dat smelt nu.
En nog voordat
die klomp gesmolten is,
wil ik mezelf
er uit bevrijden
zodat ik weer
kan gaan rennen
en beginnen met
mijn volledig uitgedachte
5 jaren plan.
Boeken schrijven,
een praktijk starten,
genieten voor 10,
wennen aan de wereld
en de wereld weer
laten wennen aan mij.

Maar rennen voordat
die ijsklomp is verdwenen,
heeft geen zin.
Ik kan niet
de draad oppakken
van 5 jaar geleden.
Doe ik dat toch
dan is het linksaf
bij de volgende bocht
zo mijn bed weer in.

Dat moet dus anders.
Geduldig zijn.
Hard werken,
de oefeningen doen.
Herkennen wat
de ziekmakende patronen zijn.
En tussendoor
na genieten van
de vorige week
en dat zien als
een voorproefje
van dat wat gaat komen.

Ik kan dat best.
Ik wil het heel graag.
Nu moet ik alleen nog leren,
dat ik niet het tempo bepaal.

vrijdag 27 juli 2012

de 19e dag - update behandeling


Vandaag is het de 19e dag van de behandeling en wat een wereld van verschil! Ik heb de afgelopen 10 dagen meer kunnen doen dan in t hele afgelopen half jaar bij elkaar. Ik ging naar de film, het strand, fietste gisteren een uur op mijn elektrische fiets, ging twee keer met zoon op de fiets naar het schelpenstrandje aan het IJsselmeer, deed vandaag boodschappen in 3 winkels.....ik weet niet wat me overkomt!

Niet alles is hosanna want het is hard werken en ik kom mezelf enorm tegen, word geconfronteerd met ziekmakende patronen die zich in jaren hebben opgebouwd. Bovendien ben ik nooit 'vrij' want de oefeningen gaan continue door (de patronen immers ook) en dat is met een kind dat vrij van school is, best een uitdaging. Maar ik doe gewoon wat kan en lukt en als de zomervakantie voorbij is, heb ik weer het huis overdag voor mezelf en kan ik ongestoorder oefenen.


De training bestaat niet alleen uit patronen doorbreken maar ook uit verschillende soorten meditaties. Nu heb ik best veel meditatie-ervaring en had er een haat-liefdeverhouding mee. Maar deze geleide meditaties gaan als vanzelf en hebben een enorm positief effect. In plaats van in de ochtend maar moeten wachten tot de pijn in mijn lijf weg zakt, doe ik een meditatie die speciaal is voor als je pijn hebt of erge last van symptomen hebt of angstgevoelens. En daarna is de pijn geen issue meer waardoor de pijn wonderlijk genoeg ook lijkt te vertrekken. Ik besef nu dat mijn reactie op de pijn, de pijn versterkte of in stand hield. Ik verzette me en zette mezelf daarmee in een 'grom' stand. Maar er naar kijken en naar toe ademen scheelt enorm.


Misschien klinkt het wat zweverig, maar eigenlijk is het dat helemaal niet. Ik leer nu mijn onderbewuste af om continue vervelende signalen te sturen die alleen maar meer symptomen in mijn lijf opleveren. En niet meer naar die signalen luisteren, maakt dat de symptomen milder worden.


Dat betekent niet dat de pijn niet bestaat of niet waar is. Of dat ik daar mee maar over grenzen moet gaan, mijn lijf moet forceren. Ik leer gewoon om niet meer op elke impuls van de amygdala te reageren, zodat dat ding weer leert wanneer de impulsen wel en wanneer ze niet gewenst zijn.


Eigenlijk leg ik de bedrading in mijn hoofd opnieuw aan en stel ik de verkeersborden en stoplichten beter af. Met tot nu toe meer resultaat in 19 dagen tijd dan in alle behandelingen van de afgelopen 4 jaar. Het is een wonderlijke wereld. Alleen al dat ik dit stukje om 22 uur in de avond schrijf, zegt genoeg.

ps: eerdere bijdragen over de behandeling kun je lezen op de Gupta Amygdala Retraining Pagina

woensdag 25 juli 2012

Hallo wereld!

Het is zaterdag,
een speciale dag,
Want wij gaan
met zijn drietjes
naar de film.
Een leuke film
waarvan ik geniet.

Het is zondag,
een speciale dag,
want wij gaan
met zijn drietjes
naar het strand.
Niet even, zoals normaal,
maar van 11 tot 16 uur
en ik geniet.

Het is maandag,
een speciale dag,
want het is mooi weer
en vakantie.
Met zijn tweetjes
gaan zoon en ik
naar het schelpenstrandje
aan het IJsselmeer.
Daar ben ik
4 jaar niet geweest.
En ik geniet.

Het is dinsdag
en ik heb een dip.
Ik heb hoofdpijn
en ben chagrijnig
Ik ben ook boos
op mezelf.

Zoveel doen
in drie dagen tijd,
mens doe toch normaal!

Maar ik zeg tegen mezelf
dat ik mijn mond moet houden
en tot mijn stomme verbazing,
luister ik daar naar.

Het is woensdag,
een speciale dag
want ik zit op de fiets
al om half 10 in de ochtend
en ga naar een winkel.
En ik geniet.

Hallo wereld,
daar ben ik weer!
Nog niet helemaal,
maar wel al een beetje.

Hallo wereld, 
wen er maar aan,
dat ik er weer ben,
dan ga ik dat ook doen.

zaterdag 21 juli 2012

Mijn nieuwe beste vriend

Sinds een kleine 1,5 week
heb ik een nieuwe vriend.
Mijn nieuwe beste vriend
noem ik hem.

Als hij tegen mij praat
dan dringen zijn woorden
diep door in mijn wezen.
Dieper dan wat dan ook
in de afgelopen jaren.

Dus ging ik aan de slag.
Mijn nieuwe beste vriend
zegt dat ook ik het kan,
beter worden.
Alleen moet ik wel
mijn oude patronen loslaten.

En hoe doe ik dat?
Beter worden
zonder mijn oude patronen
te gebruiken?

Want ik ga normaal
als een briesend paard af
op dat wat gekend moet worden,
verslagen moet worden,
geleerd moet worden.

Dat ik daarmee
mezelf een grote druk opleg,
weet ik wel.
Maar hoe benader je iets
dat je zo graag wilt dan wel?
Als je enige tactiek
die van het briesende paard is?

Ademen en loslaten.
Ademen en laten stromen.
Ademen en mezelf
mee laten voeren
op een kabbelend stroompje.

Patronen herkennen
en breken
met zachtheid
zonder agressiviteit,
zonder moeten en zullen.

Mijn nieuwe beste vriend
houdt mij een spiegel voor.
En wat ik zie,
schokt mij.
Ik zie iemand
die weinig liefde opbrengt
voor haar eigen lichaam.
Ik zie iemand
die aan haar lichaam denkt
in termen van mislukking.
Ik zie iemand
die continue teleurstelling voelt
over het lichaam
dat al zo lang
verstek liet gaan.

Mijn nieuwe beste vriend
laat mij dingen zien
die ik niet wilde zien
maar die, nu ze eenmaal gezien zijn,
nooit meer ongezien kunnen zijn.

En dat was nog maar
week 2 van de behandeling.
Dat wordt een dolle boel.

(Meer weten over mijn behandeling? Kijk op de Gupta Amygdala Retraining pagina)

zaterdag 14 juli 2012

Beter worden

Deze week begon ik
met een nieuwe behandeling.
De 4e in 4 jaar tijd,
tenminste als ik alleen
de dokters meetel
die doorhadden dat ik ME heb.

4 behandelingen
in 4 jaar tijd.
Eerst was er de meneer
uit Amsterdam
die meteen doorzag
wat ik heb
maar zo chaotisch was
dat ik weinig vertrouwen
kon hebben.

Toen was daar
het ME centrum.
Zo ging ik naar binnen,
zo ging ik weer naar buiten,
volledig gedesillusioneerd.

De volgende behandelaar
zat in Lelystad.
Ik begon niet onbevangen
met de behandeling
en had al bij voorbaat twijfels.
Veel van wat ze aanbieden
deed ik immers
al  op eigen houtje
en t bracht me niet verder.
Niet alles was teleurstellend,
ik leerde vooral 'omgaan met'
en dat is al iets.

Maar beter worden
deed ik nog steeds niet.
En nu is daar dan
die dokter uit Engeland
die me vertelt
dat ook ik
beter kan worden.
Dat alleen al
zorgt voor heel veel
in mijn lijf en hoofd.

Want niemand zei tegen mij
de afgelopen jaren
dat ik beter zou worden.
Sterker nog,
toen ik nog meer
achteruit ging,
werd mij geadviseerd
met iemand te gaan praten,
om te leren omgaan,
met de nieuwe werkelijkheid,
de wereld waarin
ik nooit meer beter
zou worden.

Beter worden
deed ik dus niet.
Dat lukt niet goed
als zelfs de dokter
daar niet in gelooft.

En nu is daar dan
die dokter uit Engeland
die me vertelt
dat ook ik
beter kan worden.

Mijn wereldbeeld is
volledig gekanteld.
Mijn werkelijkheid
maakt een metamorfose door.
Van leren 'omgaan met'
en niets meer verwachten,
ben ik in één week
gaan geloven
dat ik volgend jaar
om deze tijd
beter ben.


Dat ging niet
zonder slag of stoot
en er vloeiden
wel wat tranen
zo hier en daar.
Dat belooft
een dolle boel
te worden
komend jaar.

donderdag 12 juli 2012

maandag 9 juli 2012

Keukenstress

Onze oven is kapot.
Wat zou dat
hoor ik je denken,
dan koop je een nieuwe.

Inderdaad,
we kochten een nieuwe
met meteen
een andere kookplaat,
eentje op gas.

Het grote nadeel
van een nieuwe oven
laten installeren
is dat er vreemden
in mijn keuken rondlopen.

En ik heb het niet op vreemden
sinds ik ME heb.
Overigens ook niet
op onverwachte telefoontjes,
situaties die onvoorspelbaar zijn,
drukke menigten,
gillende kinderen,
harde geluiden,
felgekleurde shampooflesjes,
drukke mensen,
de accu van mijn fiets
die leeg gaat
als ik onderweg ben,
bezoek dat te lang blijft,
in actie komen
voor half 10 in de ochtend
of een winkel die
dicht blijkt te zijn
op de dag
dat ik besluit
er naar toe te gaan.
En dan is deze lijst
nog lang niet compleet.

Alleen in een situatie
waarin er dingen gebeuren
die ik verwacht en kan overzien,
kan ik acceptabel functioneren.
Bijna nooit dus.
Best onhandig.

Als ik vandaag thuiskom
van de fysiotherapeut
staan er vreemde mannen
in mijn keuken,
door Schatje binnengelaten.
Ze zouden morgen komen
maar staan nu op de stoep.
Alleen dat al
is meer dan voldoende
om van slag te raken
en dan is die rotoven
nog niet eens geïnstalleerd.
Het enige positieve
aan dit verhaal
is dat ik nu niet meer
tegen morgen op
hoef te zien,
omdat ze vandaag
al zijn geweest.

Maar zo makkelijk
kom ik er niet vanaf.
De kookplaat kan niet
worden geïnstalleerd.
Er is een probleem
met de gasleiding.
Morgen komen ze terug,
om weer mijn keuken
ondersteboven te halen.

Als ze weg zijn
ben ik zo overprikkeld
dat ik de tranen
voel prikken.

Ik kan op geen enkele wijze
met stress omgaan
en vervelend genoeg
genereert vrijwel alles
van buitenaf
enorme stress bij mij.
Alsof er een aantal
filters is verdwenen
waardoor alles
LOEIGROOT
en KEIHARD 
binnenkomt.

Kan ik op sommige dagen
denken dat mijn lijf
best wel weer wat aankan,
mijn hoofd denkt daar
heel anders over.


zaterdag 7 juli 2012

De vrouw in de spiegel

Ineens staat ze er weer,
de vrouw in de spiegel.
Tijdje niet gezien.

'T was ook zo druk 
met plannen maken,
schrijven,
het einde van het schooljaar,
een nieuwe behandelaar zoeken,
de oude behandeling afsluiten,
woekerpolis ontwoekeren,
hypotheek omzetten,
nieuwe oven uitzoeken
ter vervanging van de oude
die zomaar kapot ging...

En tussen de bedrijven door,
was die vrouw
in de spiegel
ineens zoek
en dan raak ik
van mijn padje af.

Want zonder
de vrouw in de spiegel
ben ik niet mezelf.
Zij is mijn betere ik
ook al moet ze
soms haar mond houden.
Ze houdt me alert,
ze ziet me
zoals geen ander
mij kan zien.

Zij is mij zoals
ik ooit was,
energiek en
met grote stappen
door het leven gaand,
op weg naar straks en meer.

Zij is mij zoals
ik ooit zal zijn,
opgekrabbeld en
hopelijk zorgvuldiger
met energie omgaand
en met meer mededogen,
vooral voor mezelf.

Zij is mij zoals ik nu ben,
en eigenlijk niet wil zijn.
Daarom is het vast
ook zo moeilijk
om haar recht aan te kijken.

Kan ik dat?
Durf ik dat?
Kijken naar
de vrouw in de spiegel
en zien wat zij is
en zal zijn
zonder oordeel,
zonder verwachting?

Als ik eindelijk kijk
zie ik de vrouw
in de spiegel,
ze huilt en lacht
doet mal en is blij,
is boos en verdrietig
en is vooral
helemaal zichzelf.

Zo kom ik weer
een beetje thuis.
Thuis bij de
vrouw in de spiegel.

donderdag 5 juli 2012

Energieservice

Donderdagochtend half 8,
ik verzamel moed
en stap uit bed.
Zeer doortastend
voor mijn doen
loop ik zo
de douche in.

Ik was me
en kleed me aan.
Dat gaat niet
zonder slag of stoot,
want mijn lijf
is net wakker
en doet pijn.

Maar vandaag
ben ik een vrouw
met een missie:
gewassen en aangekleed
om 8 uur in de morgen
zodat ik klaar ben
als de meneer
van de energieservice komt.

Net op tijd,
hij is vroeg.
Ik wijs waar alles is,
hij begint met de geiser.
Ondertussen maak ik
ruimte in de schuur
zodat hij straks ook
bij de ketel kan.

Zittend op zijn knieën
roept hij dat hij
een stofzuiger nodig heeft.
Wel ja, dat kan er
ook nog wel bij!
Hop, sjouwen met
de stofzuiger
alsof er met mij
niets aan de hand is.

Het is 9 uur,
ik zeg de meneer
van de energieservice
vrolijk gedag.
Hij loopt naar zijn auto
en ik val op de bank.
Alles doet pijn,
het is nog ochtend
en ik ben al helemaal
klaar met deze dag.

Even fantaseer ik,
over de energieservice.
'T zou toch prachtig zijn,
iemand die aan huis komt
en mij energetisch
even helemaal doorlicht,
hier en daar wat vastzet
en na controle
mij een papiertje geeft
dat ik het weer
helemaal doe,
voor tenminste
een jaar.

Het is kwart over 9,
de dag moet nog beginnnen
maar is voor mij voorbij.
Het plan om naar
de winkel te gaan
wordt bijgesteld.
Als ik ook nog
iets wil eten vanavond,
dan moet ik nu
rust houden tot
het kooktijd is.

'T is zo en niet anders.
Gelukkig is het mooi weer
en is in de tuin zitten
geen grote straf.

Ik ben de energieservice
en zorg voor mijn
eigen onderhoud.
Ik sta in de remise
tot de dag dat
ik de juiste knop vind
en alles weer aan
kan worden gezet.



woensdag 4 juli 2012

School

Bijna is het schooljaar voorbij.
Ik kwam 3 keer in de klas.
De eerste lesdag
stelde ik mij voor
aan de juf
die de ene week
3 dagen werkt
en de andere week
4 dagen.
De tweede lesdag
stelde ik mij voor
aan de andere juf,
die de ene week
1 dag werkt
en de andere week
2 dagen werkt
en ook zwanger was
en vervangen werd
door een meester,
maar dat wisten
we toen nog niet.

Ook kwam ik in de klas
om de afsluiting
van een project
te bekijken.

Straks kom ik
weer een paar keer
in de klas,
dit keer
om afscheid te nemen.

Ik ben niet betrokken
bij sport- en speldagen,
de fancy fair gaat
aan mij voorbij.
Ik kan niets betekenen
voor de juf die een
voorleesmoeder zoekt.
Ik rijd ook niet
heen en weer
met kinderen uit de klas
als zij een uitje hebben.

Ik help niet mee
met de klas schoonmaken
aan het einde
van het schooljaar.
Ik loop niet mee
naar de kerk
tijdens Kerstmis
en steek ook niet
de kaarsjes aan
in de klas.
Ik help niet mee
met het computeronderwijs.
Ik ben niet betrokken
bij de ouderraad.
Ik ga niet
naar de rapportgesprekken
en ben ook afwezig
op een ouderavond.
Ook laat ik
de kennismakingsavond
aan het begin
van het jaar
voor wat het is.
Laat staan dat ik
in ga op de uitnodiging
voor een koffie-inloop-ochtend
met andere moeders.
En zekerste weten
dat ik geen luizenmoeder ben.

Wel was ik
de  enige ouder
die haar mond opentrok
om de juf te wijzen
op een wantoestand
in de klas.
Ook ken ik
alle kinderen bij naam
en de meeste ouders.
En help ik
mijn kind met huiswerk,
oefen met hem
zijn spreekbeurten.


Ik ben dan wel
fysiek niet aanwezig
maar weet goed
wat er speelt.
Op afstand behartig ik
de belangen
van mijn kind,
zorg dat hij
zijn huiswerk doet
en trek ten strijde
om voor hem
op te komen,
ook al is het per mail.

Dat is helaas
niet voldoende
om het sluimerende
gevoel van falen
te sussen.
Maar gelukkig
is ook dit schooljaar
weer bijna voorbij
en word er
een paar weken
helemaal niets
van mij verwacht.
Zo kan ik mij
weer opladen
voor de volgende ronde.

Nieuwe ronde,
nieuwe kansen,
ook voor mij.

vrijdag 29 juni 2012

Op zoek naar de UIT-knop

Twee slechte nachten
en weg is de rek.
Ik lig op de bank
met een hoofd
dat wil ontploffen.

Altijd weer zoek ik
naar verklaringen.
Waarom nu
en niet vorige week.
Wat deed ik wel
en eerder niet
of juist andersom.

De neiging
om een schuldige
aan te wijzen
is blijkbaar onuitroeibaar
en slaat nergens op.
Ik word er immers
niet beter door.

Misschien heb ik een terugslag
van het bioscoopuitje
afgelopen weekend.
Misschien ook niet.

Misschien draaide
mijn hoofd
helemaal door
van het doen
van de administratie
en het uitzoeken
van alle hypotheekpapieren.
Misschien ook niet.

Misschien komt het
omdat ik deze week
op dinsdagmorgen
al om half 10
op de fiets zat.
Misschien ook niet.

Misschien komt het
omdat ik gisteren
naar een winkel ging
terwijl ik niet
zo'n beste dag had.

Misschien komt het
door alles bij elkaar.
Misschien ook niet.

Na 4 jaar
krijg ik er nog steeds
geen grip op.
De ME is op geheel
eigen wijze
en daar heb ik
mij naar te voegen.
Een uitdaging voor
iemand die normaal
graag alle touwen
zelf in handen heeft.

Dus lig ik op de bank
en probeer mijn
hoofd uit te zetten.
Dat valt nog niet mee
want de uit-knop
zit elke dag op
een andere plek.

dinsdag 26 juni 2012

Op kamp

De wekker gaat,
ik doe mijn ogen open
Zoon hangt over mij heen,
ben je wakker?
Nu wel!

Iemand is hier klaarwakker
omdat hij op kamp gaat
en ik ben dat niet.

Ik haal diep adem
en verzamel moed
om de komende uren
goed te doorstaan.

Zoon is opgewonden
en kan zijn mond niet houden.
Of ik weet hoe een wesp
vliegen vangt?

Mijn antwoord
dat het lijkt op een
griezelverhaal uit Star Wars
is de aanzet tot
een nog grotere stortvloed
aan feitjes en weetjes.

Het wordt tijd
voor een tactiek
want zo kom ik nooit
aangekleed en al
met Zoon op de fiets
en ingepakte spullen
op de parkeerplaats
waar vandaan ze vertrekken.

Erg genoeg is mijn kind
al zo getraind
in inlevingsvermogen
en de energiebeperkingen
van zijn moedertje
dat ik aan een half woord
meer dan genoeg heb.

Hij neem zonder morren
al die dingen over,
die er voor zorgen
dat ik ernstig
in het rood komt te staan.

Dus haalt hij
mijn fiets uit de schuur
en rijdt hem
naar de voortuin,
stopt zijn slaapzak
in de fietstassen
en legt zijn tas klaar
bij de voordeur.

Als hij vervolgens
rustig gaat tekenen
breekt mijn hart bijna.
Mijn kind, mijn liefje,
je zou gillend
door het huis moeten
kunnen rennen.

Ik krijg van hem de tijd
om de pijn
uit mijn lijf
te laten zakken.
Ik lig nog even
plat op de bank
en verzamel de energie
die er niet is.

Dan gaan we,
op de fiets,
bepakt en beladen.
Daar is de parkeerplaats,
bijna iedereen is er al.
Het is een kakafonie
van gillende kinderen
en druk kletsende ouders.

Ik sta daar
en probeer de prikkels
van me af te laten ketsen.
Ik focus me telkens
op één gezicht per keer,
kijk niet te veel om me heen.
Ik houd me zelf voor
dat ik hier ben
om mijn kind
weg te brengen
en niet om sociaal te doen.
Toch strijden er allemaal
verschillende gevoelens in mij
om aandacht.

Onmacht, verdriet, woede,
dit ene moment
van wegbrengen
put me zo uit
dat de rest van de dag
niets meer kan.
Maar ook blijdschap, vreugde,
blij worden van zijn opwinding.

Ik probeer hier te staan
zonder oordeel over mezelf.
Ik probeer hier te staan,
zonder een verwachting
over de rest van de dag.
Dat lukt niet zo goed.

Eenmaal thuis,
haal ik diep adem.
Morgen mag ik weer
naar die parkeerplaats toe
en krijgen we de hele riedel
van voren af aan
maar dan omgekeerd.
Ophalen in plaats van wegbrengen.

Ziek zijn is niet alleen
stom en oneerlijk
het is ook onhandig
en het komt nooit uit.
Waar is toch die knop
waarmee ik het
ziekzijn kan uitzetten,
al is het maar
voor een paar momenten
per jaar?

Iemand?

zondag 24 juni 2012

Net als 'normale' mensen

Een regenachtige zondag.
We komen laat op gang.
Kind is uit logeren,
niets hoeft, niets moet.
Na uren van luieren
willen we iets,
maar wat?

Ons kleine stadje
heeft tegenwoordig
een echte bioscoop
in het oude gevangeniscomplex.

Ik fiets op mijn elektrieke wonder
door de regen
met flinke windstoten
en met Schatje voor me uit
door ons oude
historische stadje.
Ik geniet nu al
met volle teugen
en dan moet de film
nog beginnen.

Op de terugweg is het droog.
We komen thuis
en mijn hoofd is vol
van de film, de fietstocht,
de dingen die ik onderweg zag.

We installeren ons
met wat nootjes
op de bank
en luisteren mooie muziek

En even,
héél even,
voel ik me
normaal,
niet ziek,
gezond,
genietend
van dat wat kan
en dat wat
de dag brengt.

donderdag 21 juni 2012

Internetbankieren

Een gewone dag,
ik voel me niet heel slecht
maar ook niet heel goed.
Ik pas mijn plannen aan
naar hoe ik me voel.
Dus vandaag niet
naar een winkel
of de bibliotheek,
maar misschien wel
een klein ommetje.

Eerst even internetbankieren.
Ik pak de pas
en het bijbehorende apparaatje.
Voordat ik begin,
gaat de telefoon.
Ik praat even en
hang dan weer op.
Eerst nog even thee zetten,
voordat ik verder ga.

Met een kop thee
loop ik naar de bank.
Hé wat is dat,
mijn pas is verdwenen.
Net lag hij er nog.
Nergens te vinden.
Alle kussens de bank af,
weg met de krant,
het dekentje,
de kat die ligt te slapen.

Nu lig ik op mijn knieën
en kijk onder de bank.
Geen pas, hoe kan dat nou!
Ik schuif de hocker opzij,
het vloerkleed en een klein bijzettafeltje.

Pas als ik plat op de grond lig,
zie ik de pas
onder een stoel liggen.
Ik pak hem op
en ga verder
waar ik was gebleven.

Alleen de wereld is
nogal veranderd
in vergelijking met eerder.
Mijn lichaam zoemt,
de spieren trillen,
mijn hoofd doet pijn
en het zweet gutst van mijn lijf.

Ik beschouw het maar
als een buitensporige prestatie
van mijn o zo bijzondere lijf
en ga liggen op de bank,
wachtend op andere tijden.

dinsdag 19 juni 2012

Behandeling

Mijn tijd bij het VermoeidheidCentrum zit er bijna op. Ik ben gematigd positief over de resultaten. Ik sta nog steeds achter de voorgestelde behandeling maar vind alleen het effect van hun behandeling in je eigen regio volgen, teleurstellend. Ik voel meer band met mijn behandelaars uit de eigen regio, dan met het VermoeidheidCentrum, zeker ook omdat het centrum minimaal contact houdt. Op mijn maandelijkse mails met update kreeg ik vaker geen dan wel een reactie en het door mij dagelijks  ingevulde logboek is slechts een keer van commentaar voorzien en dan nog omdat ik er nadrukkelijk om vroeg.

Omdat in augustus het behandelcontract ten einde loopt, is het tijd om afscheid te nemen en verder te gaan. Concreet leverde deze periode mij het volgende op:
- beter slapen door de slaapmedicatie
- betere concentratie door de voedingssuplementen
- beter kunnen inschatten van wat ik aan kan
- beter doseren van activiteiten
- minder vaak energie verspillen aan woede over wat niet lukt 


En nu?
In september start ik met het Gupta Amygdala Retraining programma van de Engelse arts Ashok Gupta. Volgens deze arts is ME een lichamelijke aandoening als gevolg van een neurologisch probleem, namelijk overstimulatie van het sympatische zenuwstelsel. Het parasympatische zenuwstelsel dat zorgt voor rust en herstel kan daardoor niet meer functioneren, met een opeenstapeling van lichamelijke klachten en aandoeningen tot gevolg. Ook de hypothalamus en de amygdala functioneren niet goed. Ashok Gupta heeft een programma ontwikkeld waarbij hij onder meer gebruik maakt van technieken uit de mindfulness en NLP. Zelf heeft hij ook ME gehad en zichzelf genezen. Voor die mensen buiten Engeland die zijn behandeling willen volgen, ontwikkelde hij een doe-het-zelf-methode met een boek en dvd's. Sinds kort is de methode in een Nederlandse vertaling beschikbaar. 

Hoewel er in Nederland nog niet veel bekend is over Gupta, veel artsen er sceptisch over zijn en er nog geen uitgebreid vergelijkend onderzoek is gedaan, vind ik de resultaten hoopgevend. Het Journal of Holistic Healthcare  volgde een jaar lang 33 patiënten die deze methode volgden, die allen een officiële diagnose volgens de internationale criteria hadden. '93% van de deelnemers rapporteerde verbetering. Twee derde van de deelnemers (67%) bereikte het aanzienlijke herstel van 'full functioning'/'normaal functioneren' (80�100% ten opzichte van pre-ziekte niveau). Zes deelnemers zijn tussentijds gestopt'
(bron: Journal of Holistic Healthcare Volume 7 Uitgave 2 P12-15 September 2010 )

Ook in de laatste 2 afleveringen van MEdium, het tijdschrift van de ME/CVS - Stichting Nederland, wordt een en ander verteld over het programma van Gupta, waarbij onder meer een patiente aan het woord komt die enorm is opgeknapt door het volgen er van.

Voor mij is het allemaal bemoedigend genoeg om het te gaan proberen. Inmiddels zie ik genezen van ME als een lange weg met heel veel verschillende stappen, waarbij ik er al veel heb gezet en dit gewoon een volgende stap is. Voor mij is het essentieel dat ik blijf geloven in beter worden dan 'dit'. Ik ga er niet meer van uit dat ik ooit volledig klachtenvrij ben, ik ga er wel van uit dat ik meer uit mijn lijf en leven kan halen dat wat nu mogelijk is.

Het programma is absoluut geen 'positief denken' cursus, het gaat er van uit dat de klachten daadwerkelijk lichamelijk zijn en niet ingebeeld. Het legt echter een verband tussen de lichamelijke klachten en het neurologische systeem. De ontsporing van het neurologische systeem veroorzaakt dus lichamelijke aandoeningen. Door te werken aan het neurologische systeem worden de lichamelijke klachten verminderd.

Waarom spreekt mij dit zo aan? Omdat het klopt met wat ik in mijn lijf heb voelen gebeuren. Van wat ik er over lees zijn de resultaten heel goed en bovendien vind ik het ook een goed teken dat de man zelf ook ME heeft gehad. Hij kan zich dus als geen ander inleven in wat het is.

Hoewel de methode gewoon thuis kan worden gevolgd heb ik er voor gekozen om me tijdens dat traject te laten begeleiden door de ergotherapeut die mij afgelopen maanden ook begeleidde. Zo kan zij  terugkoppelen, afremmen, motiveren en met mij praten over wat gaat en niet gaat. Verder vind ik het prettig dat zij al precies weet wat mijn belastbaarheid nu is en dus goed kan zien of er vooruitgang is en waaruit die bestaat.


Meer weten? Je kunt er hier meer over lezen.

zondag 17 juni 2012

Bijna, maar nog niet helemaal

Even dacht ik dat ik klaar was.
Ook al wist ik eigenlijk wel beter.
Maar toch.
Een week lang meer energie.
Momenten van heee!
Goh! en dat viel mee!

Stiekem meer gaan doen,
zoekend naar de grens.
Waar ligt de grens
en is er nog wel een grens?

Nou, dat heb ik geweten.
Om kwart voor 6
al pannenkoeken bakkend,
kwam ik de grens tegen
toen die van grote hoogte
op mij neerviel,
Klaboem! 
Terug van weggeweest.

Het was dus heel even,
proeven van dat
waarvan ik hoop
over niet al te lange tijd
de uitgebreide versie
te proberen.

Want met het verdwijnen
van die grens
ook al was het voor even,
is meteen het 'zal het'
en 'dan ga ik
en dan wil ik',
het dromen over
'wat als en daarna',
weer in volle hevigheid
losgebarsten.

De beer is los.
Nu nog even duidelijk maken
dat die slak ook mee moet.








vrijdag 15 juni 2012

Balans

Liggend op de bank
overdenk ik mijn beperkingen.
Dat zijn er niet zo veel.
Sinds ik ziek ben,
maakte ik met flinke sprongen
een grote ontwikkeling door.

Fysiek beperkt zijn
valt in het niet
bij wat ik tegenwoordig
allemaal kan.

Ik ben bijna altijd blij,
kijk naar wat kan,
haal mijn schouders op
over wat niet lukt
en volgens mij
ben ik een stuk aardiger,
geduldiger en relaxter
in vergelijking met vroeger,
toen alles het nog deed.

Alleen verdomd jammer
dat zo weinig mensen merken
dat ik eindelijk in balans ben,
zo liggend op de bank.


woensdag 13 juni 2012

Lekker moe

Het is maandag,
een gewone doordeweekse dag.
In de ochtend ga ik
naar een behandelaar.
Dan moet ik even rusten.
Na het rusten
voel ik me goed.
Ik wil wat eten,
maar grijp mis.
Een lege koelkast
kijkt mij aan.

Ik stap op mijn elektrieke fiets
en haal wat spulletjes.
Thuisgekomen eet ik
het vers aangekochte lekkers.

Dan volgen er
uren van rusten
met af en toe iets doen.
Boekje lezen, liggen,
thee zetten, beetje kletsen,
op de bank hangen,
Zoon die uit school komt begroeten
en van drinken voorzien,
weer even hangen.
Zo kabbelt de dag voort.

In de avond liggen wij op bed
voor de grote gezinsknuffel
van 3 personen en 2 katten.
We praten wat, lachen wat
en ik denk tegelijkertijd
'wat klopt er nu toch niet?

Ineens weet ik het.
Ik ben Lekker Moe!
Passend bij wat ik deed
op deze voor mijn doen drukke dag.
Niet volledig uitgeput,
lopend op mijn tandvlees en
vooral niet met het gevoel
dat deze moeheid
nooit meer weggaat.

Ik ben Lekker Moe.
Ik ben Lekker Moe!!!!
Weer een nieuw woord geleerd.
Naast Erg Moe en Heel Erg Moe
bestaat er ook Lekker Moe.

Gewoon Lekker Moe.
Een voldaan gevoel.
Een héél welkom gevoel.

maandag 11 juni 2012

Vrolijke boel

Ik zoek een zorgpas
maar zeg zorgplas,
waarop mijn lief vraagt
of ik dat dan wel op
het toilet wil doen.

Ik zeg mayonaise
maar bedoel limonade
en Zoon vraagt zich af
waarom hij dat moet drinken.

Mijn blog is nu rood en groent,
vertel ik trots aan mijn lief
en begrijp niet waarom
hij zo hard lacht.

Zoon kijkt mij verbijsterd
aan als ik zeg dat
hij zijn piano moet aantrekken
en begrijpt er nog minder
van als ik zeg dat ik zijn
fiets heb klaargelegd op bed.

Ik denk oprecht
dat mijn huisgenoten
het gaan missen
als ik ooit weer
normaal ga praten.



zondag 10 juni 2012

Hoera voor mezelf!

Een mooie dag,
de zon schijnt.
Voor het eerst
in een week
voelt mijn lichaam
alsof het de dag aan kan
Na het opstaan,
zakt de pijn snel weg.
Wat overblijft is
heel goed te doen.

Ik rommel wat,
lees een boek,
zit in de tuin
en geniet,
volop.

Het begint te borrelen,
zal ik wel, zal ik niet.
Ik ga wel,
en nu meteen!
Lopend op mijn nieuwe wandelschoenen,
die de suggestie wekken
alsof ik een marathon loop,
maar eigenlijk bedoeld zijn
voor mijn miniloopjes
van 8 minuten.

En dan zomaar ineens,
vrij spontaan en onverwacht,
plak ik extra tijd aan mijn ronde.
Ik loop het hele park door
in plaats van een kwart.

Thuiskomend ga ik liggen
op de bank.
Ik ben moe
maar niet eens zó moe.
En ik ben vooral
HEEL ERG VOLDAAN.

donderdag 7 juni 2012

Het gedoe en mijn gedrag (2)

Donderdagochtend kwart over 8.
Ik ben net opgestaan
en drink een kop koffie.
Straks ga ik ontbijt maken.
Daarna rusten.
Wachten tot de ergste pijn wegtrekt.
Daarna kleed ik mij aan.

De telefoon gaat,
het is mijn lief
die roept dat het plastic-ophaaldag is.
Of ik maar even,
de plastic zak buiten wil zetten?

Ik loop naar de bak
en haal de deksel eraf.
De zak komt niet los,
dat valt nog niet mee.
Ik krijg de zak er niet uit,
begin wat te rukken.
Nu valt de bak om,
overal plastic in de keuken.

Even staat de tijd stil
en ik hoor mijn Betere Ik
mezelf toespreken.
Wijsheid is de bak
de rug toe te keren
en verder gaan met die kop koffie.
Wijsheid is mij niets aantrekken
van plastic-ophaaldag.
Wijsheid is te wachten
met die zak vervangen
tot mijn lijf voldoende tijd heeft gehad
om met de dag te beginnen.

Maar de bak stinkt
nu de zak is gescheurd.
Ik wil af van die geur.
Ik wil niet dat mijn lief
een vrouw heeft
die geen bak kan verschonen.
Ik ben een tijger
met een tijdelijk niet functionerend lijf.

Dus doe ik de bak
een vuilniszak om
en keer hem ondersteboven.
Flink schudden en vloeken
Het zweet druipt van mij af.
Ergens door een waas
hoor ik Zoon roepen:
mama doe je niet te veel!

Nu is de situatie nóg erger.
Niet alleen ben ik niet in staat
om de vuilnis uit de bak te krijgen,
ik geef ook het verkeerde voorbeeld
aan mijn kind van 10
die over mij moedert
om kwart over 8 in de ochtend
terwijl hij eigenlijk onderweg
naar school moet zijn.

Ik weet wat ik doe.
Ik besef wat ik doe.
Maar het ego komt toch steeds
weer in botsing met realiteit.

Half 9,
ik stink naar afval.
Op de vloer loopt een
nattig spoor van iets,
ik wil niet weten wat....
Ik ben op mijn sokken
naar buiten gelopen
en heb de zak neergezet.

Ik kijk om me heen
en buig voor het daverende applaus
dat alleen ik hoor.

Als ik binnenkom
zie ik de vrouw in de spiegel
die met een opgeheven vingertje staat
en op het punt staat om te vragen
of dit nu echt het slimste was
dat ik kon doen.
Maar ik snoer haar de mond
Hou toch je mond mens,
sta toch niet zo klaar met je oordeel.

Kwart voor 9.
Ik zit op de bank met een bak koffie,
vers gezet.
en denk na.
Wat is wijsheid?

Wijsheid is het besef
dat ik niet alijd wijs hoeft te zijn.

Wijsheid is het vuil buiten zetten
op mijn eigen manier
zonder daar een conclusie aan te verbinden
over een wel of niet functionerend lijf.

Wijsheid is het vuil buiten de deur te houden
en verder te gaan met koffiedrinken.


maandag 4 juni 2012

Zen en de kunst van het genieten volgens een 10 jarige

We zitten aan tafel,
voor het avondeten.
Salade, gegrilde kip,
pitabroodjes  en kaasjes.
S. is daar dol op.

Hij kletst en neemt een hap.
En dan weer praten,
bijna weer een hap.
Of nee, toch nog
even wat zeggen.
De vork blijft hangen in de lucht.

Mijn lijf doet pijn
en maakt duidelijk
dat het moet gaan liggen.
Ik luister naar het gebabbel
maar denk ook:
schiet eens op,
eet eens door.

Uiteindelijk zeggen we dat ook.
schiet eens op,
eet eens door.

Het is even stil.
En dan zegt hij:
ik geniet.
Het eten is lekker
en het is zo gezellig.
Ik geniet.


In één klap weer in het nu,
een les gegeven door een 10 jarige.
Hij eet rustig door en geniet.
En ik nu ook.

zaterdag 2 juni 2012

Vakantie

Midden op de dag lig ik in bed.
Niet mijn bed.
Een ander bed.
In een kamer met een hoog plafond.
En als ik naar buiten kijk,
zie ik een grote boom.

In de ochtend is de boom fris groen,
in de middag waait het
en gaan de takken heen en weer.
En ’s avonds verandert de boom in goud
door het avondzonnetje.

De ME leert mij dat woorden
een andere betekenis krijgen.
Het woord vakantie is bijvoorbeeld rekbaar.
Betekende het vroeger
dingen doen, zien, beleven en
in actie komen.
Tegenwoordig betekent het
een verplaatsing van hier naar daar
en weer terug.

Nu zit ik daar op de bank
en zie een ander uitzicht.
Ik zit daar in de tuin
en hoor andere vogels dan thuis.
Er sluipen andere katten door de tuin,
Franse katten…

Ook de geuren zijn anders.
We zitten aan de kust
En dat ruikt anders
dan het vertrouwde IJsselmeer.

We rijden wat rond,
door heuvels en bossen.
Ik zie overal tekens
van het niet thuis zijn
en kijk mijn ogen uit.

Ik kan nog net zo weinig als thuis,
toch ben ik overduidelijk op vakantie.
Ik ervaar nieuwe uitzichten, geuren, indrukken.
En laad me op aan het ergens anders zijn.

Ik snuif alles heel diep op
en bewaar het in mijn  hart.
En straks midden winter
als ik op mijn slechtst ben
en dagenlang niet van de bank afkom,
dan doe ik een klein luikje
in mijn hart open,
zodat de herinneringen aan de
andere geuren en kleuren
als vanzelf mijn lijf in stromen.

En dan weet ik, voel ik,
mijn wereld is groter dan deze bank.
Ook deze winter gaat weer voorbij.

woensdag 23 mei 2012

Pauze

En toen was het even pauze.
We lopen op ons tandvlees.
We gaan ons even opladen.
We laten ons reanimeren,
door even niets te moeten,
niets te willen en
niets te forceren.
Zo dus.

dinsdag 22 mei 2012

Mijn tussendoor leven

Mijn leven kent twee delen,
een deel voor en een deel na.
En het duurde heel lang
voordat ik het 'erna leven'
kon zien als mijn leven.

Mijn leven voelt als een tussendoor leven.
Wachtend op ooit, als dan en misschien,
als ik straks weer beter word.
En de tussendoortjes van anderen,
zijn bij mij de doelen van de dag.

Zo zie ik overbuurvrouw
in de ochtend naar haar werk gaan.
Dan komt zij terug en
een uur later rent zij weer naar buiten,
even snel boodschappen doen.
Zij heeft een leven van werken,
een klein kind en sociale contacten.
En tussendoor doet zij boodschappen.

Ik heb een leven van zijn en voelen,
afspraken met behandelaars,
een kind en digitale contacten.
En boodschappen doen is mijn doel
op een succesvolle dag.

Al die dingen die anderen doen
om snel met de rest van hun leven
door te kunnen gaan,
zijn voor mij de momenten geworden
waar het eigenlijk om draait.

Ik ren niet naar de bibliotheek
om te kunnen lezen.
Nee, ik ga naar de bibliotheek
om daar naar toe te kunnen gaan
op de fiets in een rustig tempo.
En daar zoek ik dan een boek uit,
fiets weer naar huis
en onderweg neem ik
alles goed in mij op.
Het leven is de bibliotheek en
de reis er naar toe.

In een tussendoor leven
gelden andere regels.
Niet meer even dit doen,
snel de was er in, 
naar de winkel sjezen,
o ja een cadeautje kopen
en laten we de agenda's trekken,
jij kan pas volgende maand zie ik,
vanmiddag eerst naar de tandarts en 
dan boodschappen doen
dan zijn we op tijd klaar met eten
zodat we kunnen sporten
én nog de aflevering van Dexter kunnen kijken.
Gaan we dit weekend naar de film,
en doen we meteen een hapje eten in de stad?
Of gaan we met de kinderen naar Artis.
Nee, het was jouw beurt om
op je vrije dag het huis schoon te maken,
en ik zou dan de cadeautjes voor de feestdagen kopen,
zodat ik daarna eindelijk misschien tijd heb
om even adem te halen....

Ik weet heus nog wel hoe het gaat
in een 'normaal' leven.
En niet om alles ben ik rouwig.
Een tussendoor leven
is zo leeg dat het vol is
met rust en stilte.

In mijn tussendoor leven
zie ik de mensen die ik kies
en word ik niet opgescheept
met collega's die ik eigenlijk niet mag,
of met treinen die niet rijden,
met rammelende magen
omdat er maar geen eind
aan een vergadering wil komen,
met gevoelens van stress
omdat ik te laat ben
om mijn kind op te halen.

Ik mis veel met mijn tussendoor leven.
Veel mooie momenten en spontaniteit.
Maar ik mis ook de stress en de onmacht
van het geleefd worden.
En zo verkeerd is dat niet.

Als ik het over zou mogen doen,
zou ik geen tussendoor leven kiezen,
maar het tussendoor leven leert mij wel
gewoon daar te zijn waar ik ben.
En dat is een levensles
die ik heel erg nodig had.

zaterdag 19 mei 2012

Het gedoe en mijn gedrag

Als ik wakker word
schijnt de zon uitbundig.
Ik doe snel de check.
Hebben we vandaag Gewoon Prut
Erge Prut of Heel Erge Prut?

Vandaag valt het mee,
Gewoon Prut is goed te doen!
Ik stap uit bed, ga naar beneden
en werk het gewone ochtendritueel af.
Koffie, krantje, bakje yoghurt.
Stukje schrijven, even rusten.
Ontbijt spullen opruimen, even rusten.
Wassen aan de wastafel, even rusten,
zittend op een stoel met een badjas aan.
Dan ga ik me aankleden
en weer even rusten.

Het borrelt in mij,
ik kijk naar buiten,
het ziet er zo fijn uit.
Zal ik, zal ik niet?
Stukje lopen?
Of even op de fiets naar een winkel.

Ik ga op de fiets!
Dan moet ik eerst de fiets
uit de schuur halen.
Onze schuur is smal
en er staan drie fietsen
in een innige omhelzing met elkaar.
Dat moet ik even ontwarren.
Maar fietssturen zitten in de weg.
Het lukt niet.
Ene fiets naar voren duwen,
andere fiets naar achteren.
Nee, er zit geen beweging in.
Ik word nu boos,
begin te rukken aan mijn fiets.
Dat valt niet mee,
want ik kan mijn armen bijna niet gebruiken.

Nu begint in mijn hoofd
een stemmetje heel irritant
commentaar te leveren
op het gedoe en mijn gedrag
Fietsen is best te doen.
Maar de fiets uit de schuur halen niet.
Als ik slim zou zijn,
zou ik mijn plan veranderen.
Maar ik kan zó boos worden,
dat kleine dagelijkse bezigheden
altijd grote toestanden worden
alleen omdat mijn lijf
niet mee kan werken.
Ik ontplof in mezelf.

Hijgend sta ik buiten de schuur,
met een fiets in de hand
en een lijf dat in het voorstadium 
van Potentieel Erge Prut zit
Toch ga ik fietsen,
dat was immers mijn doel.

Maf mens, denk ik later
als ik op de bank lig,
je leert het ook nooit.





donderdag 17 mei 2012

Het bos

Als er iets is waar ik dol op ben,
dan is het een bos.
Groot bos, klein bos,
met wandelpaden,
zonder wandelpaden,
druk bevolkt,
met anwb-paaltjes
en fietsende bejaarden.
Of juist vergeten bosgebieden,
waar je bijna niemand tegenkomt.
Elk bos is goed.
Elk bos voldoet.


Zeker nu.
Ik zag in geen 4 jaar een bos.
Laat staan dat ik er in rondliep.
Iedereen heeft zijn eigen angstvisioen,
dat van mij is een bosloos bestaan.
Hoe langer het leven op de bank duurt,
hoe groter de angst dat deze bankvrouw
nooit meer in het bos komt.


Voorzichtig denk ik wel eens na
over een oplossing
om mij het bos in te sturen.
Wie of wat let me
om een rolstoel te huren?
Dan laat ik me naar het bos rijden
en dan ben ik daar toch,
al is het niet op eigen kracht.

Wie of wat let me?
Ik doe dat, ikzelf
Ik kan dit niet.
Nog niet.
Om dat te kunnen,
moet ik meer kunnen loslaten
aan dromen, verwachtingen en hoop
Dat geeft niet,
ik heb de tijd
en dat bos loopt ook niet weg.
Ik kom er wel.
Met of zonder rolstoel.
Ooit.

dinsdag 15 mei 2012

Onbegrip

Soms denk ik nog wel eens
aan de reacties van anderen
die ik door de jaren heen kreeg.
Die reacties komen soms hard binnen
ook al zijn ze niet slecht bedoeld.

De juf van Zoon
vloog me om de hals
en riep: wat verschrikkelijk
dat je MS hebt!
Toen ik vertelde
dat het niet MS is maar ME,
deed ze haar begrip de deur uit.
Oh ik dacht dat je ziek was?
Maar dat ben ik ook!
Ja maar MS gaat nooit meer over!
Nou of ME over gaat, weet ik nog niet.

Zo gaan we heen en weer
Van hakketak en hakketak.
Hoe leg je mensen uit
dat je niet thuis zit
omdat je zweetvoeten hebt?
Dat het erg vervelend is wat jou overkomt.
En eigenlijk best wel heel erg.

Mensen weten het niet
en het interesseert ze vaak ook niet.
Horen het woord Chronisch Vermoeid
en beseffen niet dat die term
alle pijn buitensluit.

In Denemarken is een ME-patiënt
krankzinnig verklaard
In Nederland hoort een lotgenoot
dat ze een flinke schop onder haar achterste verdient.

Het zal je maar gezegd worden.
Je raakt je gezondheid kwijt,
zoekt je een ongeluk naar een oplossing,
probeert beter te worden
en als dat niet lukt
krijg je een trap na
van iemand die alles meent te weten
over jouw aandoening
zonder medisch onderlegd te zijn.

Ik ben ook wel eens moe.
'T lijkt me anders best fijn om lekker thuis te zitten.
Je vond je baan niet zo leuk toch?
Ja, werk en kind combineren is ook best zwaar.
Je had het ook altijd al zo druk,
geen wonder dat je ziek werd.
Als ik je man was zou ik er allang vandoor zijn gegaan.
Je ziet er anders helemaal niet ziek uit.
Denk je zelf dan nooit eens: kom op, gewoon doen!

En dat zijn dan tenminste nog de opmerkingen
die in je gezicht worden gezegd.
De ergste opmerkingen zijn
de zinnen die je niet hoort
omdat ze niet worden gezegd,
omdat mensen je doodzwijgen,
niet meer opbellen,
niet meer vragen hoe het gaat,
en die doen alsof je niet meer bestaat
en dan zeggen, als ze per ongeluk
eens over je heen struikelen:
ik heb het zo druk maar denk wel vaak aan je!

Herkenbaar?
Pak dan nu de telefoon
en bel de vriendin op
die je stiekem wat verwaarloosd hebt.
Of ga eens langs bij je oma
voordat ze dood neervalt.
Bel eens aan bij je zieke buurman en
vraag of je wat voor hem kunt doen.
Stuur eens een lief kaartje naar iemand, zomaar.
Al schrijf je er alleen maar op:
ik moest ineens aan je denken, vandaar.

Gewoon doen. Ook al heb je het druk.
Dat kan jij best wel. Echt waar!